ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 712

ฟู่เฉินหวนมิโกรธ และตอนนี้เขาอดทนกับลั่วชิงยวนได้มากขึ้น

“ข้ามิได้ขู่เจ้า ข้าแค่คุยกับเจ้า”

“ลั่วเยวี่ยอิงจะอยู่ในตำหนักเราไปสักพักจนกว่าอาการบาดเจ็บของนางจะหาย แล้วข้าจะช่วยฉินเชียนหลี่ให้เอง นี่เป็นเพียงข้อตกลง”

ลั่วชิงยวนกำมือแน่น แต่แล้วก็ปล่อยไป

“ได้”

ฟู่เฉินหวนตัดสินใจปล่อยให้ลั่วเยวี่ยอิงอาศัยอยู่ในตำหนักของเขานางคัดค้านไปก็ไม่มีประโยชน์

เนื่องจากเขาเต็มใจที่จะใช้เงื่อนไขนี้เพื่อแลกกับการใช้ชีวิตอย่างสงบสุขของลั่วเยวี่ยอิงในตำหนักอ๋อง นางยอมได้เพื่อแลกกับงบประมาณที่ฉินเชียนหลี่ต้องการ

……

สิ่งที่ทำให้ลั่วชิงยวนตกใจคือพวกเขามาถึงพระตำหนักโช่วสี่จริง ๆ

ไทเฮากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองไปยังลั่วชิงยวนที่กลับมาได้อย่างปลอดภัย

“ข้าได้ยินมาว่าครั้งนี้พระชายาก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน ตัวข้าเตรียมยาสมานแผลมาให้เจ้าเป็นพิเศษ”

จากนั้นจินซูก็ยื่นยาสมานแผลให้ลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนรับมา “ขอบพระทัยเพคะ ไทเฮา”

“วันนี้ข้าเรียกเจ้ามาที่นี่เพราะว่าข้าต้องการชี้แจงอะไรบางอย่าง เชิญนั่งก่อน”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ลั่วชิงยวนและฟู่เฉินหวนก็นั่งลง

มีเก้าอี้อยู่สองสามตัวตรงข้าม แต่ไม่มีใครมา

หลังจากนั้นไม่นานเหยียนหน่ายซินและโม่เชียนก็เข้ามา

ถัดจากเหยียนหน่ายซินเป็นเด็กผู้หญิงที่มีใบหน้าคล้ายกันกับอีกฝ่าย ซึ่งดูเหมือนจะเป็นน้องสาวของเหยียนหน่ายซิน

ใบหน้าของเหยียนหน่ายซินซีดเซียว ไหล่และคอของนางไม่อาจขยับได้แม้แต่น้อย นางได้รับบาดเจ็บสาหัส การที่มายังวังหลวงเร่งด่วนเช่นนี้ เพราะชีวิตของนางตกอยู่ในอันตราย

“ชิงยวน เหยียนหน่ายซินรู้สึกผิดต่อเจ้าจริง ๆ แน่นอนว่านางผิดอย่างมิอาจแก้ตัวได้ ตัวข้าจะชดเชยให้แก่เจ้าตามความเหมาะสมด้วย”

“ส่วนที่เจ้าบอกว่าเหยียนหน่ายซินมีความสัมพันธ์กับชายอื่น หลอกลวงตัวข้าและองค์จักรพรรดินั้น ตัวข้าต้องการได้ยินเหยียนหน่ายซินยอมรับจากปากตัวเองก่อน”

“เช่นนั้นวันนี้ข้าจึงเรียกเจ้ามาฟังไปพร้อมกัน”

ไทเฮาทรงนั่งตัวตรงและถามเหยียนหน่ายซินอย่างเย็นชา “ข้าอยากฟังจากปากเจ้า”

เหยียนหน่ายซินหันศีรษะของนางไปอย่างช้า ๆ และมองไปที่โม่เชียนด้วยดวงตาที่ไม่เต็มใจเล็กน้อย

นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยช้า ๆ "พวกเขาพูดถูกแล้วเพคะ หม่อมฉันไม่เคยรู้สึกอะไรกับโม่เชียนเลย”

“เขาเป็นแค่คนรับใช้ในจวน หม่อมฉันจะไปหลงรักเขาได้อย่างไรเพคะ”

เสียงของเหยียนหน่ายซินแหบแห้งและติดขัด

เมื่อคำพูดเหล่านี้เข้าหูของโม่เชียน เขาก็เกิดอกหัก น้ำตาคลอ ต้องทนรับความเจ็บปวดอย่างที่สุดเอาไว้

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไทเฮาก็คลายคิ้วที่ขมวดลง

“ข้าก็ว่าอย่างนั้น คนอย่างเจ้าจะไปหลงรักคนรับใช้ได้อย่างไร?”

“เมื่อเป็นเช่นนั้น โม่เชียนผู้นี้ไร้การศึกษา หวังสูงเกินเอื้อม และขโมยของส่วนตัวของเจ้า! ความผิดนี้ ร้ายแรงชนิดสมควรตาย!”

“ใครก็ได้ จับเขาไปประหารประเดี๋ยวนี้!” เสียงของไทเฮาฟังดูเด็ดขาด