ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 72

เขามอบอาภรณ์เพลิงไสวให้นาง ก็เพียงเพื่อช่วงเวลานี้

หึ นางแต่งงานกับผู้ชายแบบไหนกันแน่

มีความหนาวเย็นในใจของนาง

ณ ตอนนี้ ร่างในชุดขาวค่อย ๆ เดินมา และพูดเสียงอ่อนโยนดังขึ้น...

“อาภรณ์เมฆสีทอง ข้าเป็นคนมอบให้เอง มันเป็นผลงานของศาลารุ้งเมฆาเมื่อปีที่แล้ว แต่มิเคยมอบให้ใครมาก่อน และมิได้ซื้อจากถนนเชียนเมี่ยนด้วย”

ฟู่อวิ๋นโจวอธิบายอย่างจริงจัง

เพียงคำพูดนี้หลุดออกมา คนรอบข้างต่างตกตะลึง องค์ชายห้าเป็นคนให้รึ?

องค์ชายห้ามอบชุดให้พระชายาอ๋องหรือ? ชุดที่ใส่ในงานฉลองไหว้พระจันทร์ในวังหลวงนั้นมีความหมายมาก

ลั่วเยวี่ยอิงมีสีหน้าซีดลง

อาภรณ์เมฆสีทองนั่นเป็นของจริงรึ? ลั่วชิงยวนมิได้ซื้อมาจากถนนเชียนเมี่ยนรึ?

องค์ชายห้ามอบอาภรณ์เมฆสีทองให้นาง? !

อีกนัยหนึ่งก็คือ ท่านอ๋องมอบอาภรณ์เพลิงไสวให้นาง ในขณะที่องค์ชายห้ามอบอาภรณ์เมฆสีทองให้นางอีก

นางอัปลักษณ์ผู้นี้มีสิทธิ์อะไร? !

สีหน้าของฟู่เฉินหวนค่อย ๆ เคร่งขรึม ความเยือกเย็นเข้าปกคลุมดวงตา สองคนนี้ไม่สงวนท่าทีต่อหน้าเขาเลย!

ในคืนนี้อยากให้ท่านอ๋องถูกผู้คนนินทาว่าพระชายามีชู้รึ?

เห็นแววตาอาฆาตของฟู่เฉินหวน ลั่วชิงยวนเข้าไปขวางตรงหน้าฟู่อวิ๋นโจว มองเขาด้วยสายตาเย็นชาและพูดว่า “หากท่านอ๋องไม่ทรงเชื่อสิ่งที่องค์ชายห้าทรงตรัส ยังต้องการให้หม่อมฉันถอดชุดเอาไปที่ศาลารุ้งเมฆาเพื่อตรวจสอบหรือไม่เพคะ? ”

ชายผู้นี้ เหตุใดถึงมีแววตาอาฆาตใส่นาง!

เขาร่วมมือกับลั่วเยวี่ยอิงเพื่อจัดฉากนาง ฟู่อวิ๋นโจวชี้แจงให้นางฟัง ในสายตาของเขา นางกับฟู่อวิ๋นโจวมีอะไรกัน? ไม่ไว้หน้าท่านอ๋องในที่สาธารณะอย่างนั้นหรือ? น่าขัน!

เสียงตบดังก้อง

ศาลาในสวนที่ผู้คนมากมายเช่นนี้ ศักดิ์ศรีของพวกเขาถูกทำลายลง

สายตานับไม่ถ้วนมุ่งความสนใจไปที่ลั่วชิงยวน มือของตนกุมหน้าเอาไว้ พลางมองสายตาที่ไม่แยแสของฟู่เฉินหวน แววตามีชัยของลั่วเยวี่ยอิง และลั่วไห่ผิงที่ดูโกรธจัด นางกำฝ่ามือแน่น ระงับความโกรธไว้

นางหันหลังกลับและวิ่งออกจากศาลาในสวนไปทันที

เห็นนางวิ่งหนีไป ลั่วไห่ผิงยังดุสองครั้ง จากนั้นก็รีบขอโทษฟู่เฉินหวนว่า “ท่านอ๋องได้โปรดประทานอภัยเถิดพ่ะย่ะค่ะ เด็กคนนี้นิสัยเสียจริง ๆ ชอบพูดเรื่องไร้สาระ! กระหม่อมกล้ารับประกันว่า นางกับองค์ชายห้าเป็นเพียงมิตรสหายกันธรรมดา และไม่มีความสัมพันธ์อื่นใดอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ!”

แต่ขณะที่กำลังพูด ฟู่อวิ๋นโจวกลับรีบไล่ตามลั่วชิงยวนไปในทางที่จากไป

สถานการณ์นี้ทำให้ลั่วไห่ผิงหน้าซีด มิสามารถซ่อนความอับอายไว้ได้ เขาฝืนหัวเราะหึหึอย่างเคอะเขินแล้วพูดว่า “งานฉลองใกล้จะเริ่มแล้วพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง ทรงนั่งเถิดพ่ะย่ะค่ะ อย่าเป็นที่หัวเราะเยาะของผู้คนเลย”

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้ว รู้สึกหงุดหงิดผิดปกติ มิรู้สิ่งใดดลใจ วันนี้ต่อหน้าผู้คนมากมาย เขาพูดรุนแรงเกินไปจริง ๆ สร้างความตื่นตาตื่นใจโดยไม่จำเป็น พรุ่งนี้เรื่องเหล่านี้จะแพร่กระจายไป คงจะกลายเป็นบ่อเกิดแห่งการเยาะเย้ยในเมืองหลวงแน่!

ลั่วชิงยวนวิ่งหนีไปไกลมากเพียงลำพัง