ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 729

ดวงตาของเขาเย็นชา เขามองไปที่ลั่วชิงยวนอย่างสงบ และพูดเสียงเรียบ “เจ้ามันรนหาที่เอง”

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วและมองเขา “เหตุใดท่านมิเชื่อหม่อมฉัน หากหม่อมฉันขโมยความลับไปจริง ๆ แล้วเหตุไฉนหม่อมฉันต้องกลับมาด้วย”

ท่านส่งใครไปที่อำเภอชิงฉวีและเขาหลีซานเพื่อตรวจดูไม่ได้หรือ?!”

ฟู่เฉินหวนไม่ได้พูดอะไร แต่โบกมือให้ซูโหยวนำของเข้ามา

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้เลือกทางรอดด้วยตัวเอง”

“ตำหนักอ๋องมิเคยปล่อยให้สายลับรอดไปได้”

“เจ้าอยู่มิเป็นเอง จะตำหนิใครได้”

ทันใดนั้น เซียวชูก็เดินเข้ามาข้างหน้าพร้อมทหารองครักษ์หลายคนและจับไหล่ของลั่วชิงยวนไว้ นางดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง แต่อีกฝ่ายมีจำนวนมากกว่า และในที่สุดก็ถูกบังคับให้ดื่มยา

ภายในชั่วครู่หนึ่ง ลั่วชิงยวนก็หยุดดิ้นรน และไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ เกิดขึ้นภายในห้องขัง

ฟู่เฉินหวนหันหลังกลับและจากไป พูดอย่างเย็นชา "ดูแลนางด้วย"

"พ่ะย่ะค่ะ"

จือเฉาถูกมัดและตะโกน “พระชายา? พระชายา?”

ไม่มีการตอบสนอง

จนกระทั่งเซียวชูและผู้คุมลากร่างผ่านประตูห้องขังของจือเฉาไป นางก็ตกใจและตะโกนขึ้นด้วยเสียงอันแหบแห้ง “พระชายา! พระชายา!”

ร่างของลั่วชิงยวนถูกลากออกจากคุกใต้ดิน

มิไกลนัก ลั่วเยวี่ยอิงยืนมองดูอย่างรู้สึกมีความสุข

ในที่สุดลั่วชิงยวนก็ตายเสียที!

นางเกลียดสตรีผู้นี้มานานแล้ว ในที่สุดก็คลายใจได้เสียที

คนตายไปแล้ว ยังมีอะไรให้ต้องสนใจเล่า?

เมื่อเห็นร่างของลั่วชิงยวนถูกลากออกไป ลั่วเยวี่ยอิงก็หันหลังกลับและกลับไปที่ห้องอย่างอารมณ์ดี หวังว่าคืนนี้นางจะนอนหลับฝันดี

หมอกู้เมื่อเห็นศพก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

มิคาดคิดเลย สังหารลั่วชิงยวนล้มเหลวที่วังช่วงล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิ แต่ลั่วชิงยวนกลับต้องมาตายด้วยน้ำมือของฟู่เฉินหวนเอง

ฟู่เฉินหวนนับเป็นตัวปลิดชีพของลั่วชิงยวนเสียจริง

……

คืนต่อมา

“ตั้งแต่ครั้งที่ท่านใจร้อนจนใส่ร้ายลั่วชิงยวนไงเล่า”

“ท่านติดสินบนซูฉิง แต่ท่านลืมฆ่าปิดปากนาง การหาว่าใครวางยาพิษของลั่วเยวี่ยอิงนั้นมิใช่เรื่องยากเลย”

น้ำเสียงของฟู่เฉินหวนเย็นชา

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หมอกู้ก็ตกใจ “ตั้งแต่นั้นมา ท่านก็สงสัยกระหม่อมมาตลอดหรือ?”

“ฮ่า ที่ผ่านมาท่านคงมิสงสัยกระหม่อมมาก่อนเลย แต่สุดท้าย ท่านก็ยังเชื่อลั่วชิงยวน สตรีนางนั้นน่าจะถูกกำจัดไปเสียให้เร็วกว่านี้!”

หมอกู้กัดฟันอย่างโกรธมาก

ฟู่เฉินหวนตกตะลึง

เป็นอย่างนี้เองหรือ?

เขาเองไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำ

“ดูเหมือนว่าลั่วชิงยวนจะยังมิตาย?” หมอกู้หรี่ตาลงเล็กน้อยพร้อมกับสายตาที่มิเต็มใจ

ในขณะนี้ ร่างอันอ่อนปวกเปียกล้มลง

“ท่านกำลังจะตายแล้ว และยังสนใจว่าคนอื่นตายหรือไม่ไปหาปะไร?”