ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 732

กู้หงปิ่งตอบอย่างมิแยแส “ตระกูลเหยียนไงเล่า”

“เราเพียงติดต่อกับเหยียนผิงเซียวและรับคำสั่งจากเขาเท่านั้น”

“ข้ารับคำสั่งจากตระกูลเหยียนเท่านั้น ความลับอื่นใดข้ามิรู้เลย”

คำตอบนี้อยู่ในความคาดหมายของลั่วชิงยวนเช่นกัน

นางรู้ว่าหมอกู้เป็นคนของตระกูลเหยียน และเป็นมือเป็นเท้าให้ไทเฮา

“เจ้ารู้เรื่องกลียุคในวังมากแค่ไหน?”

กู้หงปิ่งส่ายหน้า “ข้ามิรู้อะไรเลย”

“พี่ใหญ่และพี่รองของข้าอาจรู้อะไรบางอย่าง เพราะพวกเขาเกี่ยวข้องกับภารกิจนี้โดยตรง มีแต่ข้าที่มิรู้เรื่องนี้”

ลั่วชิงยวนสอบปากคำเขาอยู่เป็นเวลานาน แต่มิพบเบาะแสที่เป็นประโยชน์อีกแล้ว

รวมถึงเรื่องที่มียอดฝีมือซ่อนอยู่ในตระกูลเหยียนด้วย กู้หงปิ่งรู้แค่ว่ามีคนเหล่านั้นอยู่ แต่มิเคยเห็นพวกเขาและไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับพวกเขาเลย

ลั่วชิงยวนเชื่อว่าเขาจะไม่โกหก เขาได้ทรยศต่อเจ้านายของเขาแล้ว และมิจำเป็นต้องปิดบังอะไรอีก

หลังจากหมดคำถาม ลั่วชิงยวนก็มาที่ห้องขังข้าง ๆ “ท่านมีอะไรจะถามเขาหรือไม่?”

ดวงตาของฟู่เฉินหวนมืดมน เขามิเคยคาดคิดว่าคนที่เขาไว้วางใจมากที่สุดจะเป็นสายลับที่ศัตรูของเขาวางไว้ตั้งแต่แรก

“ไม่มีแล้ว” ฟู่เฉินหวนลุกขึ้นและออกจากห้องขังไป

ลั่วชิงยวนมอบยาพิษให้กับกู้หงปิ่ง

ก่อนที่กู้หงปิ่งจะรับยาพิษ เขาก็มองนางอย่างจริงใจ “เจ้าคงมาจากแคว้นหลีใช่หรือไม่?”

“ข้าหวังว่าเจ้าจะรักษาสัญญา ชาติหน้าฉันใด ข้ามิอยากถูกใครใช้เป็นเครื่องมืออีกต่อไปแล้ว”

ลั่วชิงยวนตกตะลึง

ทันใดนั้นก็รู้สึกสงสารพวกเขาทั้งสามคน

นางมิรู้ว่าเมื่อใดที่ตระกูลเหยียนเข้าควบคุมพวกเขา พวกเขาถูกใช้เป็นเครื่องมือมาตลอดชีวิต

“แน่นอน”

หลังจากได้รับคำตอบของนาง กู้หงปิ่งก็เงยหน้าขึ้นและกลืนยาพิษลงคอไป พิษออกฤทธิ์ทันทีและเขาก็เสียชีวิตลงหลังจากนั้นไม่นาน

“ท่านจงใจแสดงเรื่องนี้ แล้วท่านได้ข้อมูลลับของท่านกลับมาแล้วหรือยัง?” ลั่วชิงยวนถาม

ว่ากันว่าข้อมูลลับได้สูญหายไป แต่ซูโหยวและคนอื่น ๆ ได้ตรวจสอบเรือนทักษิณาแล้วและมิพบข้อมูลลับ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องลงมือให้หมอกู้ตายใจและหลบหนีไปพร้อมกับข้อมูลลับดังกล่าว

เมื่อนั้นเขาจึงได้ของกลับคืนมา

“ย่อมเป็นเช่นนั้น” ฟู่เฉินหวนมิเงยหน้าขึ้น เนื่องจากคุ้นเคยกับการโผล่มาอย่างกะทันหันของลั่วชิงยวน อีกทั้งนางยังกล้าวางยาเขา ดังนั้นการเข้าห้องตำราจึงมิใช่เรื่องใหญ่อะไรแล้ว

ลั่วชิงยวนเดินไปข้างหน้าด้วยท่าทางสบาย ๆ และเลิกคิ้ว “ความลับนี้เกือบจะทำให้หม่อมฉันต้องโทษ หม่อมฉันอยากรู้ว่านั่นเป็นความลับแบบใดกัน”

ฟู่เฉินหวนหยุดครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วและมองนาง “หากมิใช่เพราะเจ้าทำให้ข้าหมดสติ หมอกู้จะใช้ประโยชน์จากสิ่งนี้ ใส่ร้ายเจ้าได้อย่างไร?”

ลั่วชิงยวนพูดอย่างมั่นใจ “นั่นมิใช่เพราะท่านมิเชื่อคำพูดของหม่อมฉัน แต่เชื่อในหมอกู้หรอกหรือ?”

“หม่อมฉันสมควรถูกใส่ร้ายงั้นหรือ?”

“หากมิใช่เพราะหม่อมฉัน ท่านจะค้นพบสายลับตัวเป้งขนาดนี้หรือ?”

ฟู่เฉินหวนพูดมิออก และในที่สุดก็ต้องวางจดหมายลับไว้ตรงหน้าลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนเปิดจดหมายลับ อ่านอย่างพึมพำ "พ่อค้าจากซีหยางซื้ออาวุธจากตลาดมืดทางตอนเหนือไปมากมาย?"