ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 743

“หลางหลาง ก่อนหน้านี้เจ้ากับฟ่านซานเหอก็เข้ากันได้ดีมิใช่หรือ? เหตุใดจู่ ๆ เขาจึงปฏิบัติต่อเจ้าเช่นนี้”

ฟ่านซานเหอตบแต่งกับภรรยาหลวงอีกคนจริง ๆ ซึ่งลั่วชิงยวนจินตนาการมิออกเลย

ลั่วหลางหลางถอนหายใจอย่างเสียใจ "อันที่จริง มันเป็นความผิดของข้าเอง"

“ข้ามิอยากมีลูกกับเขา”

“แต่เขาอยากมี”

“พอเวลาผ่านไป เขาก็ทนคำวิจารณ์ของคนนอกและเครือญาติของตระกูลเสวี่ยมิได้ ดังนั้นเขาจึงตบแต่งภรรยาหลวงอีกคนเข้ามาในที่สุด และตอนนี้เฉินซวนอี๋มีลูกอยู่ในท้องของนาง”

ลั่วชิงยวนสะดุ้งเล็กน้อย “มิอยากมีลูกหรือ? เป็นเพราะ… ท่านตาของเจ้าหรือ?"

ลั่วหลางหลางพยักหน้าและพูดด้วยสีหน้าเศร้า "ท่านตาของข้าตายเพราะเขา นี่เป็นปมในใจที่ข้ามิอาจปล่อยวางได้"

“ยิ่งข้าใกล้ชิดเขามากเท่าใด ข้าก็ยิ่งรู้สึกผิดและโทษตัวเองมากขึ้นเท่านั้น”

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ลั่วชิงยวนก็เข้าใจเหตุผล

แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังมิสามารถให้อภัยฟ่านซานเหอได้

“แต่เขาก็ผิดคำสัญญากับเจ้า”

“ครั้งนั้นเขาสัญญาเอาไว้อย่างไร? เพื่อที่จะช่วยชีวิตเขา ท่านมหาราชครูรับผิดแทนเขา ปลิดชีพตนไป ด้วยเหตุผลนี้เขาควรปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดีสิ! เขาควรจะรักเจ้าอย่างสุดหัวใจไปตลอดชีวิตที่เหลือของเขา และมิทำให้เจ้าต้องได้พบกับความอยุติธรรม"

“เพียงเพราะเรื่องลูก จะยอมให้คนอื่นมาทำลูกให้เขาก็ได้ แต่ก็มิควรให้เขาตบแต่งกับสตรีนางอื่นในฐานะภรรยาหลวงอีกคน!”

“เจ้าเป็นหลานสาวของท่านมหาราชครู! เฉินซวนอี๋มีคุณสมบัติอะไรมาเทียบเทียมเจ้าได้?”

“หากฟ่านซานเหอให้เกียรติเจ้าและหมายจะรักษาสัญญา เช่นนั้นพวกเขาจึงมิควรทำสิ่งที่ไร้สาระเช่นนี้!”

ลั่วชิงยวนยังคงโกรธมาก

ลั่วหลางหลางยิ้มอย่างช่วยมิได้และมิพูดอะไร

ลั่วชิงยวนมองดูนางอีกครั้ง “ฮูหยินผู้เฒ่าฟ่านอยู่ที่ไหน นางเห็นด้วยจริง ๆ หรือ?”

ลั่วหลางหลางตอบว่า “ฮูหยินผู้เฒ่าฟ่านขึ้นเขาไปฝึกฝนจิตใจ”

“ฝึกฝนจิตใจ? บนภูเขา?” ลั่วชิงยวนตกใจมาก

ลั่วหลางหลางอธิบายว่า “หลังย้ายจากเมืองหลวง ฮูหยินผู้เฒ่าก็มิค่อยดีนัก เพราะนางอายุมากแล้ว"

“ต่อมา เนื่องจากฟ่านซานเหอกำลังจะแต่งงานกับเฉินซวนอี๋ นางเป็นลมหลายครั้ง ข้าเป็นห่วงสุขภาพของนางมาก ข้าจึงส่งนางไปฝึกฝนจิตใจบนภูเขาเสีย”

“อย่างนี้เอง”

“ชิงยวน ข้าจะมัวแต่พึ่งคนอื่นมิได้”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ลั่วชิงยวนก็ไม่มีทางเลือกนอกจากยอมแพ้ นางมิรู้ว่าลั่วหลางหลางวางแผนอะไรหรือกำลังคิดอะไรอยู่

นางมิอาจทำให้ลั่วหลางหลางหมดสติและพานางออกไปได้

“ก็ได้ ข้าเคารพการตัดสินใจของเจ้า”

“นี่ก็ดึกแล้ว ข้าจะไปที่โรงเตี๊ยมก่อน ข้าอาจจะอยู่ที่ซีหยางสักพัก แล้วจะมาหาเจ้าบ่อย ๆ”

ลั่วหลางหลางพยักหน้า ลุกขึ้นยืนและกล่าวคำอำลา “ได้สิ”

ลั่วชิงยวนพาจือเฉาออกจากตระกูลฟ่านไป

เมื่อนางเดินออกจากประตู ก็เห็นเซียวชูรออยู่ฝั่งตรงข้ามถนน

“พระชายา ท่านอ๋องส่งข้ามารับพระชายากลับขอรับ”

"เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ"

ระหว่างทางไปโรงเตี๊ยม จือเฉาดูเป็นกังวลอยู่ตลอดเวลา จนลั่วชิงยวนอดมิได้ที่จะถาม “เจ้าเป็นอะไรไป ทำหน้าเศร้ามาตลอดทางเชียว”

จือเฉาลังเลและกระซิบใกล้หูของนาง "ตอนที่อยู่ในเรือนของคุณหนูหลางหลาง บ่าวเห็นว่ามีผ้าพันแผลเปื้อนเลือดซุกอยู่ใต้เตียง"