ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 785

ลั่วชิงยวนเหลือบมองที่ท้องของเฉินซวนอี๋อย่างมีเลศนัย “ตอนนี้คงท้องได้ประมาณสี่เดือนแล้วกระมัง นี่เป็นช่วงที่แท้งง่าย เจ้าควรระวังให้ดี”

“การแท้งมิสำคัญหรอก ทว่าหากเจ้าแท้งขึ้นมา เจ้าต้องพักไประยะหนึ่ง กว่าเจ้าจะหายดีดังเดิม ระวังสมาคมการค้าเฟิงตูจะมิเหลือที่ให้เจ้าแล้ว!"

ดวงตาของลั่วชิงยวนดุดันมากจนเฉินซวนอี๋ทั้งโกรธและหวาดกลัว

แต่เฉินซวนอี๋กลับทำได้เพียงจ้องมองนางด้วยความโกรธ มิกล้าพูดอะไรออกมา

ลั่วชิงยวนพาลั่วหลางหลางออกไป

หลังจากออกมาได้ ลั่วหลางหลางก็หัวเราะขึ้น

“เจ้าหัวเราะอะไรรึ?”

“เห็นสีหน้าของเฉินซวนอี๋ทำได้แค่โกรธแต่พูดมิออก ข้าก็อดมิได้ที่จะหัวเราะ ฟ่านซานเหอควบคุมนางมิได้ แต่มีเจ้าที่ทำได้”

ลั่วชิงยวนยิ้ม “มิใช่ข้าหรอก แต่เป็นตำแหน่งพระชายาอ๋องต่างหากที่สามารถควบคุมนางได้”

ดังคำกล่าวที่ว่าราษฎรมิสู้กับขุนนาง แม้นที่ซีหยาง เฉินซวนอี๋จะมีอำนาจยิ่งใหญ่ ทว่าจะมิกลัวอำนาจของเมืองหลวงได้เยี่ยงไร

หากฟู่เฉินหวนเป็นขุนนางชั่ว ต้องการทำลายสมาคมการค้าเฟิงตู คนเหล่านี้จะยังมีปากไว้ยืนพูดอยู่อีกหรือไร?

หลังจากกลับมาที่ห้องพร้อมกับลั่วหลางหลางและปิดประตูลง ลั่วชิงยวนก็ดึงลั่วหลางหลางมากระซิบ “พี่หญิงหลางหลาง เจ้าต้องระวังเฉินซวนอี๋ไว้!”

ลั่วหลางหลางพยักหน้า “ข้ารู้”

“ข้ามิได้คุกคามนาง นางคงมิทำอันใดกับข้า!”

“ในเมื่อเจ้าบอกว่า สมาคมการค้าเฟิงตูกำลังวางแผนก่อกบฏ ข้าอยู่ที่ตระกูลฟ่านต่อไปก่อน บางทีข้าอาจจะสามารถช่วยเจ้าหาเบาะแสบางอย่างได้”

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว นางต้องการบางอย่างจากลั่วหลางหลางจริง ๆ

“พี่หญิงหลางหลาง ข้าต้องการเส้นผมของเฉินซวนอี๋!”

“เจ้าคิดว่าจะเอามาได้หรือไม่?”

นางต้องสับเปลี่ยนชะตาของเฉินซวนอี๋และลั่วหลางหลาง!

ลั่วหลางหลางตกใจเล็กน้อยและคิดว่า “ยากหน่อย แต่ก็คงพอทำได้”

ในห้องร้านอาหารเสวี่ยชวนเฟิงได้สั่งอาหารจนเต็มโต๊ะ เมื่อเขาเห็นนางมา เขาก็รีบรินสุราให้นาง “ข้ารอท่านจนอาหารเย็นหมดแล้ว”

พูดแล้ว เสวี่ยชวนเฟิงก็หยิบจอกเหล้าขึ้นมา “ข้าขอดื่มให้แม่นางฝูเสวี่ย!”

ลั่วชิงยวนหยกแก้วขึ้น ตกตะลึงเล็กน้อย

เมื่อเห็นเสวี่ยชวนเฟิงซดหมดในอึกเดียว ลั่วชิงยวนก็เทเหล้าทิ้งอย่างแนบเนียน แล้ววางแก้วลง

“อะไรคือเหตุผลที่จู่ ๆ ท่านก็ชวนข้ามาทานอาหาร?” ลั่วชิงยวนถามด้วยรอยยิ้ม

หลังจากพูดอย่างนั้น นางก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะทันที และพูดว่า “เวียนหัว…”

เสวี่ยชวนเฟิงยิ้มและพูดว่า “ดูเหมือนว่าแม่นางฝูเสวี่ยจะคออ่อนมิน้อยเลย!”

“อย่างนั้นหรือ...” ลั่วชิงยวนนวดขมับ พยุงตัวเองขึ้น พยุงตัวจะลุกขึ้น แต่ก็ซวนเซล้มลง

“ไม่! มิใช่! เหล้าของเจ้ามีปัญหา!” ลั่วชิงยวนส่ายหัวแรง ๆ พยายามตั้งสติ แต่ดวงตาของนางก็เริ่มพร่ามัวมากขึ้น

เสวี่ยชวนเฟิงยิ้ม “แม่นางฝูเสวี่ย เจ้าอย่าโทษข้าเลย ใครใช้ให้เจ้าวางยาข้าก่อนเล่า!”