ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 786

ลั่วชิงยวนตกตะลึง

เมื่อคืนเขาตื่นขึ้นจริง ๆ มิใช่ล้มลงกับพื้นโดยไม่มีเหตุผล

“เมื่อคืนนี้เจ้า!” ลั่วชิงยวนตกใจสุดขีด

เสวี่ยชวนเฟิงยิ้มและพูดว่า “เมื่อคืนข้าตื่นแล้ว แต่น่าเสียดายที่ยาแรงเกินไป ข้าจึงล้มลงทันที”

“แต่ข้าก็เห็นว่าห้องนั้นเปิดอยู่ และเจ้าก็อยู่ในนั้น”

ลั่วชิงยวนหน้าถอดสี จ้องเขาอย่างโกรธเกรี้ยว “เจ้าต้องการอะไร?!”

เสวี่ยชวนเฟิงนั่งบนเก้าอี้ รินเหล้าให้ตัวเองอย่างใจเย็น จิบช้า ๆ แล้วพูดว่า “ตอนนี้ท่านอ๋องมิอยู่ในเมืองซีหยาง บอกข้าทีสิ หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นกับท่าน ท่านจะยังเป็นพระชายาอ๋องได้อยู่หรือไม่?”

ลั่วชิงยวนตะคอกอย่างเย็นชาเมื่อได้ยินเช่นนั้น “หากเป็นเช่นนั้น เจ้าคิดว่าเจ้าจะยังมีชีวิตรอดได้หรือไม่?”

“เมื่อเทียบกับข้าที่มีฐานะเป็นถึงพระชายาอ๋อง คนแรกที่ฟู่เฉินหวนจะฆ่าก็คือเจ้า!”

เสวี่ยชวนเฟิงพูดอย่างใจเย็น “นั่นเป็นทางเลือกสุดท้ายที่จำเป็นต้องทำเท่านั้น”

“เพียงท่านบอกข้าว่า ในห้องลับนั้นมีอะไร และไม่ว่าท่านและท่านอ๋องจะมาที่ซีหยางเพื่อตรวจสอบสมาคมการค้าเฟิงตูหรือไม่ ร่วมมือกับข้า แล้วข้าจะมิทำอะไรท่าน”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ลั่วชิงยวนก็ประหลาดใจเล็กน้อยและเอ่ยถามอย่างสงสัย “เจ้าหมายความเยี่ยงไร? หากเราจะมาตรวจสอบสมาคมการค้าเฟิงตู เจ้าคิดจะร่วมมือกับเราหรือ?”

เสวี่ยชวนเฟิงยิ้ม “แม่นางฝูเสวี่ย ฉลาดมาก!”

“แต่ข้าก็มีเงื่อนไขของข้าเหมือนกัน”

“ข้าอยากเป็นขุนนาง เรื่องนี้คงมิยากสำหรับท่านอ๋องใช่หรือไม่!”

ลั่วชิงยวนหัวเราะเบา ๆ “อยากเป็นขุนนางหรือ? การเป็นขุนนางมิได้เงินมากเท่าที่เจ้าได้จากสมาคมการค้าเฟิงตูเสียหน่อย ข้าจะเชื่อได้เยี่ยงไรว่าเจ้าต้องการร่วมมือกับเราจริง ๆ”

เสวี่ยชวนเฟิงยิ้มอย่างช่วยมิได้ “นั่นเป็นเพียงแค่การแสดงให้ท่านดู ท่านคงมิเชื่อจริง ๆ หรอกใช่หรือไม่?”

“ทุกคนที่มา ต้องแสดงเช่นนี้ครั้งหนึ่ง เงินเหล่านั้นต้องคืนในวันถัดไป”

“ในสมาคมการค้าเฟิงตูแห่งนี้ ภายนอกตระกูลฉางและตระกูลเสวี่ยของเราทำเงินได้มากมาย แต่จริง ๆ แล้วพวกเขาทั้งหมดถูกควบคุมโดยตระกูลเฉิน พวกเขาเป็นคนมีอำนาจตัดสินใจว่าเราจะได้เงินมากน้อยเพียงใด”

“และสิ่งที่เราทำไว้ มิช้าก็เร็วจะถูกเปิดเผย และนั่นจะนำมาซึ่งความหายนะ”

“ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ท่านอ๋องเสด็จมาถึงซีหยางแล้ว ไฉนข้าต้องมิใช้โอกาสนี้เพื่อค้นหาชีวิตที่ดีกว่าให้ตัวเองเล่า?”

ลั่วชิงยวนหรี่ตาลงและคิดว่านี่เป็นทางเลือกที่ดีจริง ๆ

“ข้าจะคอยดูการกระทำของเจ้า”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เสวี่ยชวนเฟิงก็กัดฟัน “ข้าสามารถบอกท่านได้ทุกอย่างที่ข้ารู้!"

ลั่วชิงยวนกล่าวว่า “หาอย่าได้รีบร้อน เจ้าไปเอาของมาให้ข้าก่อน ลองดูว่าข้าจะพึ่งพาเจ้าได้มากน้อยเพียงใด”

เสวี่ยชวนเฟิงถามทันที “ของอันใด?”

ลั่วชิงยวนย้ายชามและตะเกียบบนโต๊ะ หยิบพู่กันและกระดาษ ค่อย ๆ เขียนสิ่งที่นางต้องการลงไป

หลังจากแสดงให้เสวี่ยชวนเฟิงดูแล้ว เสวี่ยชวนเฟิงก็รู้สึกสับสนมาก “ท่านต้องการสิ่งเหล่านี้ไปเพื่ออะไร?”

“อย่าถาม ยิ่งรู้น้อยก็จะยิ่งปลอดภัย” ลั่วชิงยวนเตือนอย่างมีลับลมคมใน

เสวี่ยชวนเฟิงยอมรับกระดาษแผ่นนั้นแล้วพูดว่า “ข้าสามารถหาทุกอย่างให้ท่านได้ภายในสองวัน”

“ตกลง! แต่เจ้าต้องจำไว้ว่า สิ่งเหล่านี้ห้ามให้บุคคลที่สามรู้เด็ดขาด มิเช่นนั้นเจ้าอาจมีภัยถึงชีวิต”

เสวี่ยชวนเฟิงมองไปที่ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของลั่วชิงยวน และรู้สึกเสียวสันหลังวาบ แม่นางผู้นี้มิธรรมดาเลยจริง ๆ