ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 788

ลั่วชิงยวนหยิบเศษกระดาษทั้งหมดออกมาดู และพบว่ามีข้อความเดียวกันนี้เขียนไว้ และนางมิได้เป็นคนเขียน แต่คนคนนั้นกำลังเลียนแบบลายมือของนาง!

และลอกเลียนได้คล้ายมาก

นางค่อย ๆ ปะติดปะต่อและวิเคราะห์เนื้อหาที่เขียนในเอกสารเหล่านี้

เช่นนั้นเอง ผลลัพธ์ที่นางได้จากปะติดปะต่อกัน ทำให้นางเสียวงสันหลังวาบ

“หม่อมฉันจัดการเรื่องต่าง ๆ เกือบเสร็จแล้ว จะไปเจอท่านที่หมู่บ้านปี้หลิ่งในวันพรุ่ง”

หมู่บ้านปี้หลิ่ง?

จู่ ๆ หนังศีรษะของลั่วชิงยวน ก็ชาไป ชายคนนั้นไปที่หมู่บ้านปี้หลิ่ง เพื่อตามหาฟู่เฉินหวน! แถมยังแกล้งทำเป็นนางอีกด้วย!

ฟู่เฉินหวนตกอยู่ในอันตราย!

ลั่วชิงยวนรีบจัดการทุกอย่างให้กลับสู่สภาพเดิมทันที นางหันหลังกลับและวิ่งออกจากห้องลับไป

ขณะที่ปัดขี้เถ้าธูปบนโต๊ะ เสวี่ยชวนเฟิงก็เข้ามา เมื่อเห็นนางรีบร้อน เขาก็อดมิได้ที่จะถามขึ้นว่า “ท่านเห็นอะไรในห้องลับหรือ?”

ลั่วชิงยวนเดินตรงออกไป “ข้าจะออกจากเมืองซีหยางสักสองสามวัน เจ้าระวังตัวด้วย”

เสวี่ยชวนเฟิงขมวดคิ้ว “มีอะไรอยู่ในห้องลับกันแน่? ขอข้าเข้าไปดูได้หรือไม่?”

ลั่วชิงยวนพูดอย่างเย็นชา “เจ้าเข้าไปมิได้ มิเช่นนั้นเจ้าต้องตาย”

บุคคลนั้นน่าจะออกเดินทางไปหมู่บ้านปี้หลิ่งตั้งแต่ตอนกลางวันแล้ว นางต้องรีบไปที่หมู่บ้านปี้หลิ่งในคืนนี้ มิเช่นนั้นจะจะมิทันการ

แม้ว่าฟู่เฉินหวนจะมียันต์ป้องกันอยู่กับตัว แต่เขาจะต่อกรกับชายชุดดำจากแคว้นหลีได้อย่างไร

หลังจากออกเดินทาง ลั่วชิงยวนเช่าม้าและออกเดินทางไปที่หมู่บ้านปี้หลิ่งในชั่วข้ามคืน

เสวี่ยชวนเฟิงยืนอยู่ที่ประตูห้อง หันกลับไปมองยังทางเข้าห้องลับบ่อย ๆ ด้วยความอยากรู้ มิรู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ข้างใน

แต่หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ปิดประตูแล้วเดินออกจากห้องไป

ลั่วชิงยวนขี่ม้าออกจากเมือง โชคดีที่นางเคยดูแผนที่มาก่อนจึงรู้ตำแหน่งของหมู่บ้านปี้หลิ่ง

ควบม้าไปจนค่ำของวันรุ่งขึ้น นางก็มาถึงภูเขานอกหมู่บ้านปี้หลิ่งในที่สุด

หมู่บ้านปี้หลิ่งอยู่บนภูเขา ดังนั้นเส้นทางต่อไปจึงมิสามารถขี่ม้าเข้าไปได้ ทำได้เพียงตัดผ่านภูเขาไปด้วยการเดินเท้าเท่านั้น

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้วและพูดว่า “ข้าคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติกับหมู่บ้านปี้หลิ่ง และข้ากำลังวางแผนที่จะเข้าไปทำการตรวจสอบในหมู่บ้านพร้อมกับเซียวชู”

“ใครจะรู้ว่าข้าจะได้รับจดหมายอีกฉบับจากเจ้า ที่เจ้าบอกว่าต้องการขึ้นเขามา ข้าจึงรอเจ้าอยู่ที่นี่ ยังมิได้เข้าไปในภูเขา”

“เจ้านี่ก็จริง ๆ เลย เหตุใดเจ้ามิอยู่ในเมืองซีหยางสบาย ๆ? จัดการเสร็จข้าก็จะกลับไป ไฉนเจ้าจึงกังวลเพียงนี้? เจ้าเดินทางมาไกล ยังไม่มีที่พักยามกลางคืนอีก”

หญิงสาวยิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า “ท่านอ๋องทรงงานหนักถึงเพียงนี้ หม่อมฉันจะเพลิดเพลินอยู่ในซีหยางอย่างสงบได้เยี่ยงไรเพคะ?”

“หม่อมฉันจะเข้าไปในหมู่บ้านกับท่านอ๋องเอง”

ฟู่เฉินหวนสะดุ้งเล็กน้อย จากนั้นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “หมู่บ้านนี้ดูอันตรายมาก บางทีเจ้าอาจจัดการได้”

“เช่นนั้นเจ้าก็ไปกับข้าแล้วหัน หากเจออันตรายก็หนีไปก่อน มิต้องห่วงข้า”

“เข้าไปแล้ว ทำตามที่ข้าบอกทุกอย่าง!”

หญิงสาวยิ้มแล้วพูดว่า “เพคะ”

พวกเขาจึงเตรียมตัวออกเดินทาง แต่สตรีนางนั้นหันหน้าไปพูดกับเซียวชูว่า “เจ้ารอเราข้างนอกแล้วกัน หากมีคนเข้าไปมากเกินไป พวกเขาจะค้นพบได้ง่าย"