ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 792

หลังถูกดึงออกจากกลุ่มปีศาจโอสถ ลั่วชิงยวนก็ถูกพาเข้าไปในห้องเก็บฟืน

ทันทีที่ลงพื้น สีหน้าของลั่วชิงยวนก็เปลี่ยนไป นางพุ่งเข้าแทงฟู่เฉินหวนด้วยกริชจันทร์เสี้ยวในมือ

ฟู่เฉินหวนตกใจและหลบไปทันที

ลั่วชิงยวนคิดว่าฟู่เฉินหวนถูกควบคุมโดยลั่วฉิง และได้รับคำสั่งให้ฆ่านางแล้ว

อย่างไรก็ตาม ฟู่เฉินหวนก็มีทักษะสูงเช่นกัน เขาควบคุมลั่วชิงยวนและตรึงนางลงบนกองหญ้าได้ภายในพริบตา

เขาคว้ากริชจันทร์เสี้ยวจากมือของลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง

ฟู่เฉินหวนกดนางลง มองกริชจันทร์เสี้ยว ก่อนมองนางอย่างลึกซึ้ง “นี่เจ้าคิดจะฆ่าสามีของตัวเองเชียวหรือ?”

จู่ ๆ ลั่วชิงยวนก็สะดุ้งและมองดูเขาด้วยสายตาว่างเปล่า

สีหน้าเช่นนี้ ดูมิเหมือนว่าเขาถูกควบคุมเลย

“นี่ท่าน......”

ฟู่เฉินหวนจับมือของนางยกขึ้นเหนือศีรษะ โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยแล้วถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ “หากเจ้าต้องการฆ่าข้า เหตุใดมิฆ่าเสียตั้งแต่ในห้องนั้น ตอนนี้มันสายไปแล้ว”

ลั่วชิงยวนมองใบหน้าและดวงตาลึกซึ้งของเขา หัวใจเต้นแรง หัวใจของนางเต้นแรง “ท่านมิได้ถูกควบคุมหรอกหรือ?”

ฟู่เฉินหวนกางฝ่ามือออกแล้วถามขึ้นว่า “นี่คือกู่ผูกจิตใช่หรือไม่?”

ในมือของเขามีซากแมลงกู่ตัวหนึ่ง

ลั่วชิงยวนตกใจ และทันใดนั้นก็ตระหนักว่าอีกฝ่ายมิได้ถูกพิษเลย

นางพูดด้วยความโกรธทันที "ท่านโกหกหม่อมฉัน! ฟู่เฉินหวน ท่านโกหก!"

ลั่วชิงยวนพยายามดิ้นด้วยความโกรธ

แต่ทันใดนั้นฟู่เฉินหวนก็ดึงนางเข้ามาในอ้อมแขนของเขา เสียงทุ้มดังก้องอยู่ในหูของนาง “ชู่ พวกมันมาแล้ว”

มือใหญ่ของเขาลูบแผ่นหลังนางเบา ๆ เพื่อปลอบโยนอารมณ์ของนาง

ลั่วชิงยวนอดแทบกลั้นน้ำตาเอาไว้มิอยู่ บุรุษผู้นี้โกหกนาง และทำให้นางกังวลไปเปล่า ๆ!

เสียงฝีเท้าของปีศาจโอสถดังมาจากด้านนอก พวกมันเดินไปรอบๆ นอกป่า ดูคล้ายจะรู้ว่ากลิ่นและเสียงหายไปจากที่นี่ แต่พวกมันกลับหามิพบ

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่ในใจเขารู้สึกมีความสุขมิน้อย

“หม่อมฉัน…” ลั่วชิงยวนเปลี่ยนเรื่องและถามกลับ “เซียวชูยังจำคนผิด แล้วท่านจับพิรุธนางได้ตั้งแต่เมื่อใด?”

ตามเหตุผลแล้ว ฟู่เฉินหวนควรจะเข้าใจว่าลั่วฉิงเป็นนางสิ

ฟู่เฉินหวนพิงกำแพงและยิ้มอย่างเกียจคร้าน “ข้าถามนางว่าเหตุใดนางถึงขึ้นตามขึ้นมา นางบอกว่าท่านอ๋องทรงงานหนักถึงเพียงนี้ หม่อมฉันจะเพลิดเพลินอยู่ในซีหยางอย่างสงบได้เยี่ยงไร?”

“นี่มิเหมือนสิ่งที่เจ้าจะพูดออกมาเลย”

“ดังนั้นข้าจึงคอยจับตาดู อยากรู้ว่านางต้องการทำอะไรกันแน่”

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ลั่วชิงยวนก็เข้าใจและอดมิได้ที่จะหัวเราะ “ท่านรู้จักหม่อมฉันดีจริง ๆ”

“ข้างนอกไม่มีการเคลื่อนไหวแล้ว เซียวชูและคนอื่น ๆ คงรอเราอยู่ รีบไปกันเถอะ”

แต่ฟู่เฉินหวนกลับรั้งนางไว้และพูดว่า “ในหมู่บ้านนี้มีปัญหา ชาวบ้านเหล่านี้ต้องกลายเป็นเช่นนี้ เราต้องตรวจสอบให้ชัดเจน"

ลั่วชิงยวนครุ่นคิด ก่อนเอ่ยว่า “รอฟ้าสางเสียก่อนแล้วหม่อมฉันจะไปกับท่าน หลังจากฟ้าสาง หมู่บ้านนี้น่าจะกลับสู่ภาวะปกติ”