ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 803

นายอำเภอเฉาถูกตรวจพบว่าสมรู้ร่วมคิดกับสมาคมการค้าเฟิงตู เขารับสินเป็นเวลาหลายปี ใช้ตำแหน่งในทางที่ผิดเพื่อเอื้อประโยชน์แก่เฉินซวนอี๋และครอบครัวอื่น ๆ เขาจึงถูกพาตัวไปยังเมืองหลวง เพื่อรอการประหารชีวิต

สมาคมการค้าเฟิงตูกำลังจะล่มสลาย ซีหยางเป็นสถานที่ที่ทำให้สมาคมการค้าเฟิงตูรุ่งเรือง อาจกล่าวได้ว่า ทุกคนที่ทำกิจการในเมืองล้วนเป็นคนของสมาคมการค้าเฟิงตู

เมื่อเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น ทุกคนต่างหวาดกลัว

พวกเขาต่างถ่ายถอนใจ

ในขณะนั้นเอง มีพ่อค้าชื่อเฉียนป้าเทียนปรากฏตัวขึ้นอย่างมิคาดคิด เขาออกเงินห้าหมื่นตำลึงเพื่อช่วยให้สมาคมการค้าเฟิงตูผ่านพ้นวิกฤติและสร้างความมั่นคงให้พ่อค้านับมิถ้วนในเมือง

ห้าหมื่นตำลึงนั้นนับว่ามิได้มากมายอะไร แต่ไม่มีใครอยากแย่งชิงกับเฉียนป้าเทียน แน่นอนว่าเพราะพวกเขามิอยากแกว่งเท้าสาเสี้ยน เพราะท้ายที่สุดแล้ว สมาคมการค้าเฟิงตูเพิ่งมีคดีใหญ่เกิดขึ้น หากมีปัญหาอีกจะทำอย่างไรกัน

ใครจะกล้ารับความเสี่ยงที่ยากจะจัดการอย่างสมาคมการค้าเฟิงตูในเวลานี้?

แต่เฉียนป้าเทียนกลับรับไว้!

ในเมืองเกิดข้อถกเถียงกันอุ่นหนาฝาคั่ง

“เฉียนป้าเทียนคนนี้ใจเด็ดจริง ๆ! สมชื่อเขาทีเดียว!”

"ใช่ ในสถานการณ์เช่นนี้กล้ารับสมาคมการค้าเฟิงตูไป ช่างกล้าหาญจริง ๆ!"

ลั่วชิงยวนและฟู่เฉินหวนกำลังเดินไปรอบ ๆ เมือง มองหาร้านค้าให้กับลั่วหลางหลาง เมื่อได้ยินการสนทนาเหล่านี้ ลั่วชิงยวนก็ได้แต่ถอนหายใจ "เฉียนป้าเทียนผู้นี้เก่งกล้าสามารถจริง ๆ!"

ฟู่เฉินหวนหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้ว”องไปที่ลั่วชิงยวน ก่อนเลิกคิ้วอย่างมีเลศนัย “เฉียนป้าเทียน ใช่แล้ว เก่งกล้าสามารถจริง ๆ"

เขามิรู้ว่าลั่วชิงยวนคิดชื่อเช่นนี้มาได้อย่างไร

เหตุผลของลั่วชิงยวนคือ “ไม่มีใครสามารถเชื่อมโยงชื่อเฉียนป้าเทียนกับสตรีได้ เช่นนั้นมันมิน่าจะสร้างปัญหาให้กับท่าน”

ฟู่เฉินหวนยิ้ม “เช่นนั้นขอบใจที่ยังคิดถึงข้า!”

“ท่านอ๋องขอบใจหม่อมฉันก็ถูกต้องเพคะ” ลั่วชิงยวนพูดอย่างภาคภูมิใจ “ดูสิว่าหม่อมฉันเสียสละไปมากเพียงใด”

หลังจากเลือกพื้นที่ร้านค้าได้แล้ว ลั่วชิงยวนก็ซื้อมันทันที

“เจ้าซื้อร้านค้ามามากมาย ลั่วหลางหลางจะบริหารจัดการลำพังได้หรือ?” ฟู่เฉินหวนติดตามมาอย่างเงียบ ๆ ตลอดทาง

ฟู่เฉินหวนคีบลูกชิ้นขึ้นมาแล้วพูดว่า "นี่คืออาหารจานขึ้นชื่อของที่นี่ ขอข้าลองชิมดูก่อนว่าเป็นอย่างไร”

ฟู่เฉินหวนกำลังจะกิน แต่ลั่วชิงยวนคว้ามือของเขาเอาไว้ โน้มตัวไปข้างหน้าและกินลูกชิ้นคำนั้นไป

ฟู่เฉินหวนตกตะลึงกับการกระทำที่มิคาดคิดของนาง บรรยากาศรอบตัวเงียบงันจนได้ยินแต่เสียงหัวใจตัวเองเต้นแรงขึ้น

ดวงตาที่ลึกลงเล็กน้อยของเขาสะท้อนใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวของลั่วชิงยวน ริมฝีปากสีแดงสดพึมพำ "ท่านชักช้าร่ำไรเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด? หากท่านมิยอมพูด ท่านก็มิต้องกิน!"

ลูกกระเดือกของฟู่เฉินหวนขยับขึ้นลง มองสตรีงามที่อยู่ตรงหน้า คล้ายว่าจะน่ากินยิ่งกว่าอาหาร

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้วทันทีที่กลับมามีสติ สงสัยว่าตนมีความคิดยุ่งเหยิงเช่นนี้ได้อย่างไร

“อะแฮ่ม...” เขากระแอมสองครั้ง เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกมิสบายใจและความวุ่นวายใจในตอนนี้

“จริง ๆ แล้ว......”

เสี่ยวเอ้อร์ หมายถึง พนักงานหรือบริกรในร้านอาหาร