ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 846

“อาจารย์ แค้นครั้งใหญ่นี้ได้รับการชำระแล้ว ท่านพักผ่อนอย่างสงบได้แล้ว”

……

วันรุ่งขึ้น

มีคนพบศพของลั่วไห่ผิงแล้ว

ทันใดนั้น คนจากตำหนักอ๋องก็ไปยังจวนอัครเสนาบดี

ฟู่เฉินหวนจัดการศพของลั่วไห่ผิงด้วยตัวเอง ประกาศข่าวการเสียชีวิตของลั่วไห่ผิงและได้ข้อสรุปหลังจากการชันสูตรพลิกศพ

อัครเสนาบดีลั่วงรู้สึกผิด จึงเลือกที่จะปลิดชีพตนเอง

นี่เป็นเพียงวิธีพูดที่ทำให้ดูดีขึ้นหน่อย

หลายคนคาดเดาว่า ลั่วไห่ผิงเป็นคนที่เห็นแก่เกียรติยศและผลประโยชน์ที่สุด ตอนนี้ถูกยึดทรัพย์สินทั้งหมด และต้องถูกกักบริเวณถึงสองเดือน และห้ามมิให้มีส่วนร่วมในราชสำนัก

น่าจะทนรับการตกจากจุดสูงสุดนี้มิได้ จึงเลือกปลิดชีพตนเอง

แต่มีเพียงลั่วชิงยวนเท่านั้นที่รู้ว่าลั่วไห่ผิงถูกฆ่าตาย

เขาถูกฟู่เฉินหวนสังหาร!

แม้ว่าลั่วชิงยวนจะมิเสียใจกับการเสียชีวิตของลั่วไห่ผิง แต่นางก็มิเข้าใจว่า เหตุใดฟู่เฉินหวนจึงต้องการฆ่าลั่วไห่ผิง

หรือว่าลั่วไห่ผิงพูดความลับอะไรบางอย่างที่ทำให้ฟู่เฉินหวนต้องฆ่าเขา?

น่าเสียดายที่ลั่วไห่ผิงตายไปแล้ว นางจึงมิอาจล่วงรู้ถึงความลับนี้ได้อีกต่อไป

เมื่อลั่วไห่ผิงเสียชีวิต คนที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดคือ ลั่วเยวี่ยอิง

เมื่อคืนนางโปรยอัฐิไป แต่ลั่วชิงยวนกลับพูดถึงแม่ของนางขึ้นมาดื้อ ๆ ทำให้นางคิดเรื่องนี้ทั้งคืน

การคาดเดา ความกลัว และอารมณ์ที่ซับซ้อนต่าง ๆ เติมเต็มหัวใจของนาง

จนกระทั่งฟ้าสางจึงได้นอนหลับลง

ผลก็คือเมื่อตื่นขึ้นมา ก็ได้รู้ข่าวการตายของผู้เป็นพ่อ

จวนอัครเสนาบดีล่มสลายแล้ว!

ลั่วเยวี่ยอิงถูกความจริงโจมตีจนหมดสติไปทันที

……

ลั่วชิงยวนมิได้ปกปิดเรื่องนี้ไว้ พูดด้วยรอยยิ้ม “ใช่ ข้ามีความสุขมาก นี่มิใช่สิ่งที่ทุกคนรู้กันหรอกหรือ?”

ความสัมพันธ์ระหว่างลั่วชิงยวนและลั่วไห่ผิงนั้นมิดีมาแต่ไหนแต่ไร และทุกคนในเมืองหลวงต่างก็รู้เรื่องนี้ดี

ทันใดนั้น แม่เล้าเฉินก็เข้ามาและดึงเว่ยอวิ๋นเซี๋ยออกไป

“มาอยู่ที่นี่ตั้งหลายวันแล้ว ยังมิเชื่อฟังหรือ? เอาตัวลงไป!” แม่เล้าเฉินสั่งอย่างเย็นชา

จากนั้นผู้คุ้มกัยทั้งสองก็ลากเว่ยอวิ๋นเซี๋ยออกไป

เว่ยอวิ๋นเซี๋ยจ้องไปที่ลั่วชิงยวนด้วยความโกรธ “ฆ่าข้าถ้าทำได้! หากเจ้าเก็บข้าไว้ สักวันหนึ่งข้าจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อฆ่าเจ้า!"

เว่ยอวิ๋นเซี๋ยถูกลากออกไป

แม่เล้าเฉินก้าวไปข้างหน้าแล้วถามว่า “แม่นาง เว่ยอวิ๋นเซี๋ยคนนี้เลี้ยงมิเชื่องจริง ๆ โดนตีไปหลายครั้งก็ยอมรับแขกแล้ว แต่รับเฉพาะพวกขุนนางที่มีเงิน ชัดเจนว่าอยากใช้โอกาสนี้เพื่อไต่เต้าให้ตัวเอง”

“นี่เป็นภัยซ่อนเร้น เหตุใดมิ...”

ลั่วชิงยวนยิ้มเบา ๆ “การฆ่านางมันน่าเบื่อ สู้เก็บนางไว้แล้วดูว่านางจะทำอะไรได้อีกดีกว่า”

“เงินทำได้ทุกอย่าง แม้ว่าเว่ยอวิ๋นเซี๋ยจะมีเส้นสายอะไรขึ้นมา เราก็ทำให้นางไม่มีมันได้”