ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 862

กล่องบรรจุสมุนไพรทั้งหมดถูกเปิดออก และสมุนไพรกระจายอยู่บนพื้น

ลั่วชิงยวนกระโดดลงจากหลังของเซียวชูอย่างร้อนรน และรีบวิ่งไปที่กองสมุนไพร “ท่านทำอะไร?!”

นางคุกเข่าลงหาสนหิมะเขาฉีซาน

ตอนนี้สนหิมะเขาฉีซาน สำคัญเท่าชีวิตของนาง

แต่เมื่อฟู่เฉินหวนเห็นท่าทางกังวลของนางเช่นนั้น เขาก็ดึงนางขึ้นมาด้วยสีหน้าโกรธขึ้ง

ขมวดคิ้วมองนาง แล้วเริ่มตั้งคำถาม

“เหตุใดเจ้าถึงอยู่ที่ซีหยางได้?!”

“ข้าไล่ตามคนลึกลับมาที่นี่ เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่นี่ด้วย?”

“เจ้าทำอะไรโดยมิบอกมิกล่าวข้า!”

“วันนี้ข้าเกือบจะจับคนผู้นั้นได้แล้ว!”

ในช่วงเวลานี้ แม้ว่าเขาจะมิได้ติดตามบุคคลลึกลับอย่างเปิดเผย แต่เขาก็ได้ส่งคนไปตามสืบและติดตามคนผู้นั้นอย่างลับ ๆ เขาใช้วิธีการไปมากมายจนพบโอกาสเช่นนี้ในวันนี้

แต่เขามิคาดคิดว่าเขาจะได้พบลั่วชิงยวนที่นี่

และนางก็เกือบต้องตายด้วยน้ำมือของคนลึกลับผู้นั้น

นางทำสิ่งที่อันตรายในซีหยาง เหตุใดนางมาคนเดียวโดยมิพูดอะไรสักคำ?

ลั่วชิงยวนเกิดความโกรธในใจ มองดูฟู่เฉินหวนด้วยสายตาที่เฉียบคม

“เหตุใดรึ? ท่านกล่าวโทษหม่อมฉันว่าทำลายแผนของท่าน ทำให้จับคนชุดดำมิได้หรือ?”

“ทว่าหากท่านมิทำลายวรยุทธของหม่อมฉัน หม่อมฉันจะโดนนางจับได้อย่างง่ายดายเช่นนี้หรือ?”

ในที่สุดน้ำเสียงโกรธนั้น ระบายความขุ่นเคืองในใจที่สะสมมาหลายวัน

ฟู่เฉินหวนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

ทันใดนั้นหัวใจของเขาก็บีบรัด เจ็บปวดหัวใจเป็นอย่างมาก

ตอนนี้เมื่อนึกถึงสิ่งที่ทำในตอนนั้นก็รู้สึกมิเชื่อตัวเองเลย ราวกับเขาเป็นคนละคนไปแล้ว

เมื่อเห็นว่าเขาเงียบ ลั่วชิงยวนจึงเริ่มค้นหาสมุนไพรที่อยู่บนพื้น และพยายามหาสนหิมะเขาฉีซาน

แต่มิพบอะไรเลย

องครักษ์ตอบว่า "พระชายา สมุนไพรทั้งหมดถูกเทออกมาแล้ว ไม่มีใครเอาอะไรไปเลยขอรับ"

ลั่วชิงยวนมองดูอีกครั้ง แต่ไม่มีสนหิมะเขาฉีซานอยู่ในหมู่สมุนไพรเหล่านั้น

สนหิมะเขาฉีซานมีขนาดมิใหญ่นัก มีขนาดเพียงนิ้วเดียว ดังนั้นสมุนไพรจึงมีแนวโน้มที่จะกระจายหลังจากเทออก

ลั่วชิงยวนโกรธและวิตกกังวล มองหาไปทุกที่

สถานที่แห่งนี้ใหญ่เกินไป ลั่วชิงยวนมิสามารถหาสนหิมะเขาฉีซานเจอได้

เมื่อเห็นนางกำลังค้นหาบางอย่างด้วยความกังวล ฟู่เฉินหวนก็อยากจะช่วยแต่ไม่รู้ว่านางกำลังมองหาอะไรอยู่ จึงทำให้เขาวิตกกังวลไปด้วย

หลังจากที่ซ่งเชียนฉู่ตื่นขึ้นมา นางก็ช่วยลั่วชิงยวนค้นหาด้วย แต่สุดท้ายก็หาสนหิมะเขาฉีซานมิเจอ

ลั่วชิงยวนกังวล นางหันหลังเดินออกไป

ฟู่เฉินหวนมองนางเดินออกไปด้วยความโกรธ รู้สึกปวดหัวมาก

“ท่านอ๋อง เช่นนั้นสมุนไพรพวกนี้…”

“เก็บให้เรียบร้อย นำกลับไป!”