ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 864

ใต้ถ้วยชามีสิ่งเล็ก ๆ ที่กำลังดีดดิ้นอยู่

ลั่วชิงยวนกลั้นอาการอาเจียนไว้ และมิได้ส่งเสียงออกมา

แต่เห็นฟู่เฉินหวนหยิบชาขึ้นมากำลังจะดื่มมัน

เจ้าของร้านและเสี่ยวเอ้อร์ที่อยู่ข้าง ๆ แอบมองพวกเขา

ลั่วชิงยวนรีบกุมท้องทันที “ข้าเจ็บท้อง เจ็บมาก…”

ฟู่เฉินหวนมีสีหน้าเปลี่ยนไป เขาก็วางถ้วยชาลง “เป็นอะไรไป”

ลั่วชิงยวนแสดงอาการสาหัสและบีบคอตัวเองราวกับว่าหายใจมิออก

ฟู่เฉินหวนอุ้มนางขึ้นมา พาออกมานอกจุดพักม้า และวางนางบนม้านั่งหินใต้ต้นไม้ใหญ่ “เกิดอันใดขึ้น คุณหนูซ่ง อาการของนางเป็นอย่างไร”

เซียวชูยังนำผู้คนออกจากจุดพักและรวมตัวกันอยู่รอบ ๆ โดยมิรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ลั่วชิงยวนหยุดไอและกระซิบออกไปว่า “มีแมลงพิษอยู่ในชานั้น”

“เจ้ามิได้ดื่มใช่หรือไม่?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซียวชูและคนอื่น ๆ ก็รู้สึกมิสบายทันที

พวกเขารีบถามกันและกันว่ามีใครดื่มไปหรือไม่

โชคดีที่เมื่อทุกคนได้ยินลั่วชิงยวนบ่นเรื่องที่นางปวดท้อง จึงวางถ้วยชาลงและไม่มีใครได้ดื่มอะไร

ฟู่เฉินหวนมองย้อนกลับไปที่จุดพักม้าแล้วพูดอย่างเย็นชา “เช่นนั้นมิควรอยู่ที่นี่นาน ๆ ไปกันเถอะ”

ไม่มีใครกล้าอยู่อีก ขบวนออกเดินทางกันต่อ

แต่ในตอนกลางวันอากาศร้อน ต้องเดินทางตลอด น้ำที่เตรียมมาก็ใกล้จะหมดแล้ว ริมฝีปากของลั่วชิงยวนแห้งแตกเพราะความกระหายน้ำ

ลำคอรู้สึกราวกับว่าถูกแผดเผา

เมื่อตกเย็น ในที่สุดพวกเขาก็ผ่านป่าและพบลำธารสายเล็ก ๆ

“ท่านอ๋อง ที่นี่มีน้ำพ่ะย่ะค่ะ พวกเราจะไปเอาน้ำมา!”

เซียวชูและคนของเขาลงจากหลังม้าอย่างรวดเร็วและรีบวิ่งเข้าไป ทุกคนกระหายน้ำกันแทบตาย

แต่ลั่วชิงยวนได้กลิ่นหอมแปลก ๆ มาจากป่าและวิ่งเข้าไปอย่างกังวลใจ “เดี๋ยวก่อน รอก่อน อย่าพึ่งดื่ม!”

ทุกคนอยู่ที่ลำธาร กำลังจะกระโดดเข้าไป

เมื่อได้ยินเสียงของลั่วชิงยวน พวกเขาก็หยุดรอ

ลั่วชิงยวนวิ่งไปที่ลำธาร และเห็นว่าน้ำใสมาก นางกวักน้ำขึ้นมาดมกลิ่น

นางขมวดคิ้วและพูดว่า “ดื่มมิได้ น้ำนี่ถูกวางยาไว้”

“หา?”

ทุกคนตกใจมาก

“ทุกคนมีเสบียงอาหารแห้ง ดังนั้นเราจึงมิหิว แต่กระหายทนมิไหวจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ”

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้วและพูดว่า “มิได้ มันอันตรายเกินไป”

“อีกฝ่ายจงใจกระทำการเหล่านี้ มิเพียงแต่วางยาเราเท่านั้น หากแยกกันไปหาน้ำ อาจจะตกหลุมพรางได้”

“การเดินทางเพียงมิกี่วัน หากมิดื่มน้ำก็มิตายหรอก”

แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เซียวชูและคนอื่น ๆ อาจมิสามารถบอกได้ว่าน้ำที่ใดดื่มได้และน้ำที่ใดดื่มมิได้

ลั่วชิงยวนค่อนข้างคุ้นเคยกับวิธีการของคนลึกลับ แต่นางวิ่งไปทุกที่มิได้ มันอันตราย

เซียวชูได้ยินเช่นนี้แล้วก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมแพ้ไป

ค่ำคืนมาถึง ทุกคนที่พักอยู่ไม่มีใครกินเสบียงอาหาร

กระหายอยู่แล้วกินเสบียงอาหารก็ยิ่งกลืนมิลงไปอีก

ลั่วชิงยวนงีบหลับพักพิงต้นไม้ คิดว่ามิกี่วันก็จะถึงนางต้องอดทนไปก่อน

ทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่ามีคนเดินเข้ามานั่งลงข้างนาง ลั่วชิงยวนลืมตาขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

จากนั้นก็เห็นว่าเป็นฟู่เฉินหวน

“ท่าน...” ลั่วชิงยวนสะดุ้งเล็กน้อย

ฟู่เฉินหวนมองไปที่ริมฝีปากที่แห้งแตกของนางแล้วยื่นถุงน้ำในมือให้นาง