“สนหิมะเขาฉีซาน!”
จือเฉาสะดุ้งและพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ใช่ ๆ ๆ นั่นแหละเจ้าค่ะ!”
“นี่คือสิ่งที่หมอหลวงพูด!”
ลั่วชิงยวนตกตะลึง สีหน้าเคร่งเครียด ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปยังเรือนของลั่วเยวี่ยอิงทันที
รวดเร็วอะไรปานนี้ ลั่วเยวี่ยอิงตาบอดแล้วต้องการสนหิมะเขาฉีซานอีกต่างหาก
นี่มิใช่เรื่องบังเอิญแล้ว มันเป็นเพียงกลอุบายของลั่วฉิงเท่านั้น
ลั่วฉิงน่ากลับมาที่เมืองหลวงเร็วกว่าพวกเขา และขอให้เหยียนผิงเซียวมาขอให้ลั่วเยวี่ยอิงถามฟู่เฉินหวนเรื่องสนหิมะเขาฉีซาน
นางรีบไปที่เรือนของอีกฝ่าย
ยังมิทันเข้าไปในเรือน ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของลั่วเยวี่ยอิง ร้องจนหายใจมิทัน ดูสิ้นหวังอย่างยิ่ง
ฟู่เฉินหวนปลอบใจ “หยุดร้องไห้ได้แล้ว ดวงตาของเจ้าเป็นแบบนี้แล้ว หากเจ้ายังร้องไห้ต่อไปก็จะรักษามิหายเข้าจริง ๆ”
ลั่วเยวี่ยอิงหยุดร้องไห้เล็กน้อย พลางจับมือฟู่เฉินหวนพูดทั้งน้ำตา “ท่านอ๋อง ท่านจะมิทิ้งหม่อมฉันใช่หรือไม่เพคะ?”
ฟู่เฉินหวนตบมือของนางเบา ๆ “มิทิ้งหรอก”
ท่าทางที่ใกล้ชิดนั้น สะท้อนอย่างชัดเจนในดวงตาของลั่วชิงยวน
ดวงตาของนางเย็นชา พลันเดินเข้าไป
มองไปที่หมอหลวงที่กำลังเขียนใบเทียบยา
หมอหลวงเขียนใบเทียบยาเสร็จแล้วส่งให้ฟู่เฉินหวน “ท่านอ๋อง นี่คือใบเทียบยา เครื่องยาสมุนไพรส่วนใหญ่หาได้ง่าย แต่สนหิมะเขาฉีซานนั้นหาได้ยากยิ่งพ่ะย่ะค่ะ”
“หากไม่มีสนหิมะเขาฉีซาน ใบเทียบยานี้ก็ไร้ประโยชน์แล้ว”
ลั่วชิงยวนหยิบใบเทียบยา นางเหลือบมองแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นี่คือใบเทียบยารักษาตารึ? เจ้ารู้ถึงประสิทธิภาพของสนหิมะเขาฉีซานหรือไม่?”
"คนธรรมดากินยาตามใบเทียบยานี้เข้าไป จะทำให้เลือดลมไหลย้อนกลับ หากรุนแรงก็อาจทำให้เส้นเลือดแตกตายได้!”
“เจ้ามันหมอเถื่อน! เข้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”
เพื่อหลอกเอาสนหิมะเขาฉีซาน เขาทำได้ทุกอย่าง!
คนธรรมดามิสามารถใช้สนหิมะเขาฉีซานนี้ได้ แม้ว่านางในก่อนหน้านี้ก็มิกล้าใช้สนหิมะเขาฉีซานสุ่มสี่สุ่มห้า
สามารถใช้ร่วมกับใบธารมรกตเพื่อเสริมฤทธิ์ของกันและกันเท่านั้น แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีความเสี่ยงที่จะล้มเหลวหลังจากกินยาเข้าไป
ใบหน้าหมอหลวงเปลี่ยนไปน่าเกลียดเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทว่าเสียหน้ามิได้จึงอธิบายอย่างขึงขัง “ใบเทียบยานี้ข้าเห็นในตำราที่ตกทอดจากบรรพบุรุษ! รักษาอาการป่วยของลั่วเยวี่ยอิงได้อย่างน่าอัศจรรย์แน่!”
หากเขาไปแคว้นหลีเพื่อตามหาสนหิมะเขาฉีซานเพื่อลั่วเยวี่ยอิงจริง ๆ เขาก็จะไม่มีวันได้กลับมา
แต่นี่ก็พิสูจน์ได้ว่า ลั่วฉิงกำลังจับตาดูตำหนักอ๋องอยู่ คงคิดว่าสนหิมะเขาฉีซานอยู่ในมือของพวกเขา
ลั่วชิงยวนกลับมาที่ห้องและเริ่มเตรียมตัวทันที
นางต้องรีบค้นหาตำแหน่งของสนหิมะเขาฉีซานให้ได้!
ประตูถูกลงกลอน ลั่วชิงยวนหยิบเข็มทิศออกมาและเริ่มวางแผน
ในฐานะนักบวชระดับสูงแห่งแคว้นหลี ความแข็งแกร่งของนางโดดเด่นที่สุด ก่อนหน้านี้สิ่งเหล่านี้มิใช่เรื่องยากสำหรับนาง
แต่ด้วยร่างกายและความแข็งแกร่งในปัจจุบันของนาง ทำให้การทำนายที่อยู่ของสนหิมะเขาฉีซานเป็นเรื่องยาก
นางใช้เวลาหนึ่งวันกับอีกหนึ่งคืนกว่าจะหาตำแหน่งของสนหิมะเขาฉีซานได้ในที่สุด
แต่เมื่อนางเห็นตำแหน่งนั้นนางก็ตกตะลึง
สนหิมะเขาฉีซานอยู่ในตำหนักอ๋อง!
ลั่วชิงยวนคิดหนักอยู่นานว่า สนหิมะเขาฉีซานมิน่าจะอยู่ในมือของฟู่เฉินหวน เขารู้เพียงว่าสนหิมะเขาฉีซานมีลักษณะอย่างไรหลังจากที่หมอหลวงเขียนใบเทียบยาให้แก่เขาเท่านั้น
ดังนั้นจึงเป็นไปมิได้ที่จะซ่อนสนหิมะเขาฉีซานไว้ตั้งแต่ที่สมาการค้าเฟิงตู

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรี สนุกมากทุกต่อนค่ะ...
อ่านมาสามร้อยกว่าตอน ยอมรับว่านางเอกเป็นคนเก่ง เก่งแต่ทำเรื่องโง่ๆ โง่จนอ่านไปเจ็บอกไป โมโหจนจะเป็นลม ทำเพื่อผู้ชายแบบอิอ๋องไม่รู้กี่รอบ อีกกี่ตอนนางเอกถึงจะฉลาด...
หายไปไหน ไม่อัพหลายวันแล้ว ติดอยู่ตอนที่ 1386 รออ่านนะคะ เป็นกำลังใจให้น๊า...
รู้ว่ารวยแย่เองก่อความวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น ทำไมไม่วางยาให้เป็นใบ้ บางบทก็ฉลาดเกินบทจะโง่ก็สุดจริง...
อาจารย์ก็ถูก รั่วให้เพียงใช้ประโยชน์ ตัวเองก็ถูกสู้เชิงหัวใจประโยชน์ เกือบตายหลายครั้ง แต่ก็ไม่ไปไหนสักที คอนจบรักกันดูดดื่มแน่นอนสินะ 5555...
มือสังหารในวังอ๋องก็องค์ชายห้าแหละ เดาตั้งแต่หมอกู้พูดว่า ไปหมดแล้วท่านเลิกแสดวได้แล้ว 555...
องค์ชายห้าตั้งใจ นางเอกก็รู้ทั้งรู้ว่ายิ่งเข้าใกล้องค์ชายห้ายิ่งมีเรื่องแต่ก็ไม่เลิก55555...
ยังรออ่านนะคะ...
นางเอกปลอมตัวเป็นผู้ชายทำไมถ้านิสัยยังเหมือนเดิม...
ผัวอย่างเลว้าย แต่นางเอกก็คงรักผัวขั้นสุด เกือบทิ้งชีสิตหลายครั้งเพราะช่วยผัว ในขณะที่ผัวก็พยายามฆ่าตัวเองตลอด กู่คงเป็นเพียงข้อองมากกว่า 5555...