ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 870

คนนั้นมายืนอยู่ที่นั่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ในเวลานี้ ลั่วชิงยวนคิดว่าอีกฝ่ายกำลังยืนอยู่นอกประตู

แต่เมื่อเงาดำนั้นเคลื่อนไหว ลั่วชิงยวนก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าเขายืนอยู่ในห้อง

หลังจากที่ลั่วชิงยวนเข้ามา ก็ไม่มีเสียงจากประตู ซึ่งพิสูจน์ว่าประตูมิได้ถูกเปิด

คนผู้นี้จึงอยู่ในห้องนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว

เฝ้ามองนางสะเดาะกุญแจเข้ามาอย่างเงียบ ๆ มองดูนางควานหาไปตามกล่องและตู้ต่าง ๆ

จู่ ๆ ลั่วชิงยวนรู้สึกเย็นวาบไปทั้งหลังทันที

ลั่วชิงยวนกำมือแน่น มองไปรอบ ๆ เล็งไปที่หน้าต่าง เตรียมจะหนีทันที

แต่เงาดำนั้นกลับเคลื่อนที่เร็วราวกับลม มาถึงข้างตัวนางทันที คว้าไหล่นาง

จับแขนนางไว้

ลั่วชิงยวนสวนกลับด้วยหลังฝ่ามือ หวังจะไล่ให้อีกฝ่ายถอย อีกฝ่ายก็หลบไปหนึ่งครั้งจริง ๆ

แต่เมื่อลั่วชิงยวนคิดจะใช้โอกาสนี้หลบหนี ก็ถูกอีกฝ่ายจับอย่างง่ายดาย

ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยจิตสังหารโจมตีเข้ามา ความรู้สึกคุ้นเคยก็พลันเกิดขึ้น

ลั่วชิงยวนมองไปที่เงาดำตรงหน้าเขาและตกตะลึง เขาคือฟู่เฉินหวน!

นางสูญเสียทักษะวรยุทธทั้งหมดไปและมิสามารถหลีกเลี่ยงได้ นางทำได้เพียงหันหน้าไปทางด้านข้างและรับการตบจากตำแหน่งที่มิเป็นอันตรายถึงชีวิตเท่านั้น

ในขณะนั้น เกิดความเจ็บปวดอย่างรุนแรง และจู่ ๆ ลั่วชิงยวนก็กระเด็นออกไปกระแทกกำแพง และล้มลงกับพื้นอย่างแรง

เลือดสด ๆ พุ่งออกมาจากปาก

ฟู่เฉินหวนก้าวไปข้างหน้าและจับตัวนางไว้ทันที แต่ตระหนักได้ว่านางไร้เรี่ยวแรงต่อสู้ เขาดึงผ้าคลุมหน้าของนางออก แต่นางก็มิได้ดิ้นรน

เมื่อฟู่เฉินหวนคว้าข้อมือของนาง หัวใจของเขาก็บีบรัด

"เหตุใดจึงเป็นเจ้า?!"

ลั่วชิงยวนเจ็บจนลุกมิขึ้น “ท่านอยู่ที่นี่ตลอดหรือ?”

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้ว ดึงนางออกจากห้อง

ภายใต้แสงจันทร์ ฟู่เฉินหวนจับมือของนางแล้วหยิบสนหิมะเขาฉีซานในมือของนางออกไป

ฟู่เฉินหวนดูน่าเกลียด เขาจับสนหิมะเขาฉีซานแล้วถามนางด้วยสายตาเย็นชา “เจ้าเกี่ยวข้องอันใดกับคนลึกลับผู้นั้น”

ลั่วชิงยวนเจ็บจนสั่นไปทั้งตัว

เหงื่อเย็นหนาทึบไหลออกมาบนหน้าผากของนาง เมื่อมองเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยข้อสงสัยของเขา นางก็รู้สึกเหมือนมีเข็มทิ่มแทงหัวใจ

“หากหม่อมฉันมีความเกี่ยวข้องกับนาง ตอนอยู่ในป่าท่านคงตายไปแล้ว!”

ลั่วชิงยวนกล่าวด้วยความโกรธ

แต่ฟู่เฉินหวนคำรามและถามว่า “แล้วเหตุใดเจ้าถึงมีทักษะวรยุทธแบบเดียวกับนางเล่า?”

ทันทีที่ได้ยินสิ่งนี้ ลั่วชิงยวนก็ตกตะลึง

มิรู้ว่าจะตอบอย่างไร

ใช่ วรยุทธของฟู่เฉินหวนนั้นแข็งแกร่งมาก เขาย่อมมีความทรงจำเกี่ยวกับวิทยายุทธของคนที่เคยต่อสู้ด้วย

นางและลั่วฉิงมาจากแคว้นหลี พวกนางทั้งคู่เป็นผู้สมัครเข้ารับตำแหน่งนักบวชของตระกูลลั่ว และเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน

ศิษย์ที่เรียนจากอาจารย์คนเดียวกัน ย่อมมีวิทยายุทธเดียวกัน

นางไม่มีข้อแก้ตัว

เมื่อมองดูสายตาที่เย็นชาของฟู่เฉินหวน ดวงตาของลั่วชิงยวนก็เปลี่ยนเป็นแดงก่ำ แต่สายตาของนางยังคงแข็งกร้าว