ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 880

หล่างชิ่นกล่าวว่า “แยกกันปฏิบัติการ ต้องสืบให้ชัดเจนว่าใครเป็นคนคุ้มกันเบี้ยหวัดทหาร และเส้นทางที่พวกเขาใช้ด้วย”

“คราวนี้ ข้าจะทำให้ฉินเชียนหลี่ตายอย่างไร้ที่ฝัง!”

น้ำเสียงที่โหดเหี้ยมอย่างยิ่งทำให้หัวใจของลั่วชิงยวนสั่นสะท้าน

เบี้ยหวัดทหาร?

พวกเขากำลังหมายตาเบี้ยหวัดทหารจริง ๆ

เป้าหมายคือฉินเชียนหลี่!

นางว่าแล้ว คนเหล่านี้จะประพฤติตนนอบน้อมเช่นนี้ได้อย่างไร ทั้ง ๆ ที่พวกเขาเข่นฆ่าผู้คนราวกับผักปลา?

ดูเหมือนวันนี้ที่แกล้งแสดงความสามารถในท้องพระโรงแล้วพ่ายแพ้อย่างน่าสังเวชให้กับฟู่เฉินหวนก็เป็นการแกล้งทำตัวให้อ่อนแอ เพื่อให้พวกเขาประมาท

ชายแดนอยู่ห่างออกไปหลายพันลี้ การสื่อสารช้าอยู่แล้วหากมีการแทรกแซงข่าวกรองอีก ฉินเชียนหลี่จะตกอยู่ในอันตราย และทางราชสำนักอาจมิสามารถให้ความช่วยเหลือทันเวลา!

ลั่วชิงยวนมิกล้าคิดไปไกลกว่านี้

ตอนนี้นางรู้สึกขนหัวลุก

ทันใดนั้นก็มีแมวป่าตัวหนึ่งกระโดดออกมาจากมุมห้อง

ส่งเสียงร้องออกมา

จู่ ๆ ห้องก็เงียบลง

หัวใจของลั่วชิงยวนเต้นตุบ ขยับเท้าแต่ละก้าวย่างอย่างระมัดระวัง

เข้าไปซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้า

มินานประตูก็เปิดออก

คนข้างในออกมาตรวจสอบ

อาศัยประโยชน์จากความมืด ลั่วชิงยวนกลั้นหายใจและซ่อนตัวอยู่หลังพงหญ้าดังกล่าว

ได้ยินเสียงฝีเท้าที่กำลังใกล้เข้ามาอย่างชัดเจน

นางปิดปากแน่น มิกล้าขยับ

ทุกคนตรวจสอบสภาพแวดล้อมอย่างระแวดระวัง

ชายคนหนึ่งเดินไปที่ขอบพงหญ้าและกำลังจะมองเข้าไปในหญ้า

หัวใจของลั่วชิงยวนจมลง กำลังจะถูกจับได้แล้ว!

แต่ในขณะนี้มีคนพูดว่า "ไม่มีอะไร คงจะเป็นแค่แมวป่า"

เขามองไปที่ลั่วชิงยวน และสังเกตสีหน้าของนาง “นี่ก็ดึกมากแล้ว เจ้าไปอยู่ที่ใดมารึ?”

ลั่วชิงยวนตอบอย่างใจเย็น “หม่อมฉันอยู่แปลกที่จึงนอนมิหลับ หม่อมฉันจึงออกไปเดินเล่นข้างนอกและมองดูแสงจันทร์"

หล่างมู่สังเกตใบหน้าของลั่วชิงยวนแต่มิพบร่องรอยของความตื่นตระหนก หรือความประหม่าในตัวนาง

จากนั้นเขาก็ยิ้มและพูดว่า “ดึกแล้ว พระชายารีบพักผ่อนเถอะ”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “องค์ชายหล่างมู่ก็ควรรีบพักผ่อนเช่นกันเพคะ”

จากนั้นองค์ชายหล่างมู่ก็หันหลังกลับเดินออกจากห้องไป

ลั่วชิงยวนนั่งลงบนเก้าอี้แล้วรินชาหนึ่งแก้วเพื่อสงบสติอารมณ์

แม้ว่าจะได้ยินความลับบางอย่างเมื่อครู่ แต่ก็มีแค่สองประโยคเท่านั้น

พวกนอกด่านมาที่เมืองหลวงด้วยเจตนามิบริสุทธิ์ แล้วเหตุใดพวกเขาถึงต้องให้นางมาพักด้วยสักสองสามวันเล่า?

เป็นแค่เพียงการทำให้ฟู่เฉินหวนขายหน้าเช่นนั้นหรือ?

เป็นไปมิได้!

ทันใดนั้นลั่วชิงยวนก็รู้สึกมิสบายใจขึ้นมากะทันหัน