ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 898

กดวิญญาณหมาป่าเอาไว้

เป็นหมาป่าตัวเดียวกับที่เห็นในกะโหลกหมาป่า

เป็นสิ่งชั่วร้าย

แต่พลังของมันมิแรงมาก ดังนั้นเข็มทิศจึงมิตอบสนองมากนัก

แต่สำหรับองค์จักรพรรดิสูงสุดที่กำลังป่วยหนักในขณะนี้ ถึงตายได้เลย

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วมองไทเฮาและคนอื่น ๆ “พวกเจ้าถอยไปหน่อย อย่าขวางแสงแดด”

ไทเฮาพยายามระงับความโกรธ และให้ทุกคนถอยไป

แสงสว่างขึ้นมาในทันที

ลั่วชิงยวนก้มตัวลงข้าง ๆ องค์จักรพรรดิสูงสุด “องค์จักรพรรดิสูงสุด ท่านได้ยินหม่อมฉันพูดหรือไม่เพคะ?”

“หากได้ยิน โปรดขยับนิ้วพระหัตถ์ด้วยเพคะ”

ลั่วชิงยวนจับข้อมือขององค์จักรพรรดิสูงสุด และรู้สึกว่านิ้วของเขาขยับ

ลั่วชิงยวนดีใจขึ้นมา

และพูดต่อด้วยเสียงต่ำว่า “ตอนนี้มีบางอย่างกดทับพระองค์อยู่ หม่อมฉันจะฝังเข็ม พระองค์อาจจะรู้สึกเจ็บปวดชั่วขณะ และอาจจะกระอักเลือดได้เพคะ”

องค์จักรพรรดิสูงสุดขยับนิ้วอีกครั้ง

ดังนั้น ลั่วชิงยวนจึงโล่งใจ

จริง ๆ แล้วมิใช่การฝังเข็ม แต่เป็นการขับไล่หมาป่าตัวนั้น

ลั่วชิงยวนหันหลังให้ทุกคน เพื่อมิให้ใครเห็นว่านางกำลังทำอะไร

จากนั้นจึงเจาะนิ้วของนาง วาดเครื่องรางด้วยเลือดแล้วแปะลงบนร่างกายขององค์จักรพรรดิสูงสุดทันที

เงาหมาป่าถูกโจมตี เตะเท้าแล้วกระโดดหนีไป

แต่ทันใดนั้นเอง ทำให้องค์จักรพรรดิสูงสุดลุกขึ้นนั่งทันที แล้วกระอักเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก

“องค์จักรพรรดิสูงสุด!”

ทุกคนต่างตกใจอย่างมาก

ไทเฮารีบพุ่งเข้ามา ลั่วชิงยวนรีบซ่อนยันต์นั้นทันที มิให้ไทเฮาได้เห็น

นางหันไปมองนอกหน้าต่าง เห็นหมาป่าวิ่งหนีไปแล้ว

แต่มันมีลมหายใจแผ่วเบา พลังอ่อนแอ อยู่กลางแดดร้อนแรงมินานก็จะสลายไป

ดังนั้นลั่วชิงยวนจึงมิได้ตามไป

ในวินาทีที่ไทเฮาวิ่งเข้ามา นางก็ผลักลั่วชิงยวนอย่างแรง

“องค์จักรพรรดิสูงสุด! องค์จักรพรรดิสูงสุด!”

เขาพูดกับไทเฮาด้วยสีหน้าเศร้าโศกว่า “ชีพจรขององค์จักรพรรดิสูงสุดทรงอ่อนลง มิทราบว่าลั่วชิงยวนทำอะไรลงไป พระชนม์ชีพขององค์จักรพรรดิสูงสุดทรงอยู่ในอันตรายพ่ะย่ะค่ะ!”

เมื่อพูดเช่นนี้ ทุกคนก็รู้สึกตึงเครียด

ไทเฮารีบถามว่า “รักษามิได้อีกแล้วหรือ! มีวิธีอื่นอีกหรือไม่?”

หมอหลวงหลี่ส่ายหัวด้วยความเสียใจ คุกเข่าลงทันที “กระหม่อมไม่มีความสามารถพ่ะย่ะค่ะ!”

ไทเฮาเสียใจอย่างมาก นางทรุดตัวลงแล้วร้องไห้โฮบนเตียง

จากนั้นก็มองลั่วชิงยวนด้วยความโศกเศร้าและความโกรธ “เจ้า! พวกเจ้า!”

“องค์จักรพรรดิ ท่านยังจะตามใจพวกเขาอีกหรือ!”

“จริง ๆ แล้วเสด็จพ่อของท่านยังมีชีวิตอยู่ได้อีกนาน! เป็นฝีมือของลั่วชิงยวน เป็นฝีมือของลั่วชิงยวน!”

ในเวลานี้ ไทเฮาอยู่ในอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน มิอาจรักษาความสง่างามและความสุขุมเยือกเย็นของนางได้อีกต่อไป แต่ความคลุ้มคลั่งเช่นนี้กลับยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกเศร้าโศกเสียใจมากยิ่งขึ้น

ราวกับว่าลั่วชิงยวนช่างชั่วร้าย และสมควรตายอย่างยิ่ง

ฟู่จิ่งหานก็รู้สึกอึดอัดอย่างมาก

ในสถานการณ์เช่นนี้ มิสามารถพูดแทนลั่วชิงยวนและฟู่เฉินหวนได้อีกแล้ว

“เสด็จแม่…”

ฟู่จิ่งหานพูดขึ้น