ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 900

องค์จักรพรรดิสูงสุดที่อยู่บนเตียงเอ่ยปากแล้ว

เปล่งเสียงอย่างแผ่วเบาว่า “หยุด!”

ทุกคนตกใจอย่างมาก หันไปมองที่เตียง

องค์จักรพรรดิสูงสุดฟื้นแล้ว อีกทั้งยังมีสติสัมปชัญญะ!

สีหน้าของไทเฮาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก รีบทรุดตัวลงข้างเตียง จับมือองค์จักรพรรดิสูงสุดไว้แน่นแล้วร้องไห้อย่างตื้นตัน

เหมือนจะห้ามมิให้องค์จักรพรรดิสูงสุดพูดอะไร

“หยุดเดี๋ยวนี้…” เสียงขององค์จักรพรรดิสูงสุดแผ่วเบา จมหายไปกับเสียงร้องไห้ของไทเฮา

ฟู่จิ่งหานได้ยินองค์จักรพรรดิสูงสุดพูดบางสิ่ง จึงรีบก้าวเข้าไป

แต่กลับถูกไทเฮาขวางไว้ ฟู่จิ่งหานมองมิเห็น จึงหันไปมองฟู่เฉินหวน

ฟู่เฉินหวนสะบัดหนีองครักษ์ ก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็วด้วยท่าทีดุดัน

เห็นไทเฮายังคงร้องไห้อยู่ จึงตวาดเสียงดัง “ไทเฮามิอยากให้พวกเราได้ยินสิ่งที่เสด็จพ่อตรัสหรือ!”

“ทุกคนถอยไป!”

ฟู่เฉินหวนมองไปที่หมอหลวงหลี่ด้วยสายตาที่ดุดัน

แต่ไทเฮามิสนใจ ยังคงร้องไห้อย่างเศร้าโศก มองฟู่เฉินหวนด้วยสายตาที่ดุดัน แล้วตะโกนว่า “ยังมิรีบลากตัวฟู่เฉินหวนไปอีก!”

“คิดปลงพระชนม์องค์จักรพรรดิสูงสุด มีโทษถึงประหาร!”

“หรือว่าคำพูดของตัวข้าผู้เป็นไทเฮาไม่มีความหมายแล้ว!”

องครักษ์กำลังจะเข้าไป แต่ลั่วชิงยวนก็สะบัดมือองครักษ์ออก เดินเข้าไปหาไทเฮาอย่างเย็นชา

นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ต่อหน้าองค์จักรพรรดิสูงสุด คำพูดของไทเฮา ย่อมไร้ความหมาย”

“พวกเราจะฟังองค์จักรพรรดิสูงสุด”

ในตอนนี้เอง องค์จักรพรรดิสูงสุดก็ยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วจับชายแขนเสื้อของฟู่เฉินหวน

การกระทำนี้ ทำให้ทุกคนตกใจมาก

ไทเฮาก็เริ่มรู้สึกกังวล มิกล้าที่จะขัดขวางอีกต่อไป

ฟู่เฉินหวนรีบคุกเข่าลง “เสด็จพ่อ!”

“เสด็จพ่อ ร่างกายของพระองค์ดีขึ้นบ้างหรือไม่?”

ฟู่เฉินหวนอยากได้คำตอบอย่างเร่งด่วน เพื่อที่จะรักษาชีวิตของลั่วชิงยวนไว้ได้

องค์จักรพรรดิสูงสุดมิได้พูดอะไร แต่พยักหน้าอย่างแรง

ไทเฮาพยายามหาทางแก้ตัว

ท้ายที่สุดแล้ว หมอหลวงหลี่โกหกเรื่องอาการป่วยขององค์จักรพรรดิสูงสุดต้องตายอย่างแน่นอน และนางในฐานะไทเฮาที่เคยรับรองให้หมอหลวงหลี่ ก็คงหนีมิพ้นที่จะโดนลูกหลงไปด้วย

กว่าที่ฟู่เฉินหวนจะจับผิดนางได้นั้นมิง่ายเลย คงมิยอมปล่อยไปง่าย ๆ แน่

ฟู่เฉินหวนยังมิทันได้พูดอะไร ลั่วชิงยวนก็ก้าวออกมา พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “องค์จักรพรรดิสูงสุดได้สติแล้วหรือยัง ทุกคนก็เห็นกันอยู่ ไทเฮาตรัสว่าองค์จักรพรรดิสูงสุดพยักหน้าได้อย่างเดียว งั้นก็ง่ายนิดเดียว แค่เปลี่ยนวิธีถามก็พอ”

ลั่วชิงยวนก้าวไปข้างหน้าแล้วถามว่า “องค์จักรพรรดิสูงสุดอยากจะปลดท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการหรือไม่เพคะ?”

องค์จักรพรรดิสูงสุดส่ายหัวอย่างแรง

“ไทเฮามีอะไรจะแก้ตัวอีกหรือไม่เพคะ?” ลั่วชิงยวนเลิกคิ้วถามไทเฮา

สีหน้าไทเฮาเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำทันที และตวาดว่า “บังอาจ!”

ลั่วชิงยวนกล้าใช้คำว่าแก้ตัวกับนาง!

“กล้าลบหลู่ตัวข้าผู้เป็นไทเฮา ใครก็ได้ ลากตัวออกไป!” ไทเฮาฉวยโอกาสจะสังหารลั่วชิงยวน

แต่ลั่วชิงยวนกลับหัวเราะ “หม่อมฉันแค่พูดผิด ไทเฮาก็จะสังหารหม่อมฉัน”

“แล้วที่หมอหลวงหลี่กับไทเฮาปิดบังอาการขององค์จักรพรรดิสูงสุด แล้วยังจะประหารหม่อมฉันกับท่านอ๋อง ควรได้รับโทษใดหรือเพคะ?”