ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 905

เมื่อนึกไปถึงอำนาจของตระกูลเหยียน ก็ทำให้นางตระหนักถึงปัญหานี้ได้ทันที

เผ่านอกด่านพวกนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับตระกูลเหยียน บางทีอาจมีความสัมพันธ์แบบร่วมมือบางอย่าง

เผ่านอกด่านส่งกะโหลกหมาป่ามาเพื่อทำร้ายจักรพรรดิสูงสุด และตระกูลเหยียนก็ช่วยพวกเขากำจัดฉินเฉียนหลี่?

แม้จะเป็นเพียงการคาดเดา แต่ก็เป็นเรื่องที่ต้องระวัง

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้ว “ข้าจะกลับไปจัดกำลังคนให้สืบข่าวคราวจากทางฉินเชียนหลี่”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า

หลังจากที่ฟู่เฉินหวนจากไป ลั่วชิงยวนยังคงฝังเข็มจักรพรรดิสูงสุดต่อไป

ก่อนอื่น นางได้เขียนใบเทียบยาเพื่อรักษาลำคอของจักรพรรดิสูงสุด

แม้ว่านี่จะมิใช่สาเหตุหลักที่ทำให้จักรพรรดิสูงสุดสูญเสียเสียงของเขาไปก็ตาม

แต่การต้มยานั้น นางมิกล้าให้คนอื่นทำแทน

นางจึงไปรับยาที่สำนักหมอหลวงด้วยตนเอง

แต่เมื่อมาถึง สำนักหมอหลวงทั้งหมดกลับดูเหมือนเตรียมพร้อมรับศึกใหญ่อยู่

ทุกคนมองนางด้วยสายตามิเป็นมิตร

ลั่วชิงยวนเดินตรงเข้าไป มุ่งหน้าไปยังคลังยา และเห็นหมอหลวงหนุ่มคนหนึ่ง นางกำลังจะเปิดปากถาม

แต่อีกฝ่ายกลับก้มหน้าลง ก่อนวิ่งหนีไปด้วยความตื่นตระหนก

‘เกิดอะไรขึ้น?’

นางเดินตรงเข้าไปในคลังยา แต่คลังยาของสำนักหมอหลวงมีขนาดใหญ่มากจนหายาได้ยาก

เมื่อเดินเข้าไป นางพบกับหมอหลวงหนุ่มคนหนึ่ง ฝ่ายนั้นเห็นนางมาคนเดียวก็แปลกใจเล็กน้อย “แม่นางอยากได้ยาหรือ...”

“ข้ามาหายา ข้าขอถามหน่อยว่า...”

“อย่ายุ่งเรื่องที่มิใช่ของเจ้า” ทันใดนั้นก็มีเสียงต่ำดังขึ้นเบา ๆ หมอหลวงหนุ่มที่อยู่ตรงหน้านางก็ถูกดึงออกไปทันที

หมอหลวงที่ดูมิเป็นมิตรหลายคนหยุดอยู่ตรงหน้านาง

“ท่านมิใช่คนของสำนักหมอหลวง และไม่มีคนของสำนักหมอหลวงนำทางมา จึงมิสามารถเข้ามาในที่แห่งนี้ได้”

“ออกไปเสีย!”

หลายคนออกคำสั่งขับไล่แขกด้วยสีหน้ามิเป็นมิตร

หลังจากได้ยินคำพูดของนาง คนเหล่านั้นก็เริ่มวิตกกังวลทันที

เขาพูดด้วยความโกรธ “ท่านคิดว่าท่านเป็นใคร กล้าดีอย่างไรมาชี้นิ้วสั่งในสำนักหมอหลวง!”

“ยาที่ท่านว่าไม่มีหรอก ออกไป!”

หมอหลวงหนุ่มที่อยู่ข้างหลังเดินขึ้นมาและพยายามเกลี้ยกล่อม “พอเถิด ก็แค่ยานิดหน่อยเท่านั้น มอบให้นางไปเถิดขอรับ”

แต่คำพูดของเขามิได้ผล เขาถูกผลักออกไปด้วยความหงุดหงิด

“ที่นี่มิใช่ที่ที่เจ้าจะมาพูด!” น้ำเสียงดูหมิ่น พร้อมกับท่าทางที่หยิ่งยโส

หลังจากพูดอย่างนั้น หมอหลวงหลายคนก็ผลักลั่วชิงยวนอย่างมิสุภาพ

“ออกไปเสีย!”

ลั่วชิงยวนมิพอใจ “อย่าแตะต้องข้า!”

แต่อีกฝ่ายก็จงใจเอื้อมมือออกไปแตะตัวนางเหมือนอันธพาลเฒ่า “แตะแล้วอย่างไร!”

ดวงตาของลั่วชิงยวนเปลี่ยนเป็นเย็นชา

นางคว้าข้อมือของฝ่ายตรงข้ามไว้อย่างแรง