ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 907

“แค่ก แค่ก แค่ก…” หัวหน้าสำนักหมอหลวงไอหลายครั้งอย่างเจ็บปวด

เขายังคงมองลั่วชิงยวนด้วยความโกรธ เขาหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดด้วยความยากลำบากว่า “ตลอดหลายปีที่ผ่านมาสำนักหมอหลวงรักษาผู้ป่วยนับมิถ้วนทั้งในและนอกวังหลวง เหตุใดท่านจึงกล่าวหาว่าพวกเราไร้ความสามารถไปได้!”

“ข้ามิยอมรับ!”

“ข้ามิเชื่อว่า ท่านจะสามารถรักษาองค์จักรพรรดิสูงสุดให้หายได้หรอก!”

ลั่วชิงยวนยิ้มและเลิกคิ้ว “ถ้าอย่างนั้นเรามาเดิมพันกันดีหรือไม่?”

“หากข้ามิสามารถรักษาองค์จักรพรรดิสูงสุดได้ ข้าจะคุกเข่าสามครั้งและคำนับเก้าครั้งต่อสำนักหมอหลวงเพื่อขอโทษสำนักหมอหลวง! ท่านคิดว่าอย่างไรเล่า!”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมาหัวหน้าสำนักหมอหลวงก็มองดูนางด้วยความตกใจ

จากนั้นเขาก็พูดว่า "ดี! มาเดิมพันกัน! หากท่านสามารถรักษาองค์จักรพรรดิสูงสุดได้ ข้าก็ไม่มีหน้าจะมีชีวิตอยู่ในใต้หล้านี้อีกต่อไป!"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ลั่วชิงยวนก็ตกใจ “ข้ามิชอบเดิมพันด้วยชีวิต เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นดีกว่า”

หัวหน้าสำนักหมอหลวงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “หากท่านสามารถรักษาองค์จักรพรรดิสูงสุดได้ ข้าจะลาออกจากตำแหน่งและเลิกเป็นหมอ! สมุนไพรที่สั่งสมมาหลายรุ่นในครอบครัว ข้าจะมอบให้ท่านทั้งหมด!"

ลั่วชิงยวนเห็นด้วยทันที “ดี!”

“แต่ข้ายังมีเงื่อนไขบางอย่าง”

“เราคุยกันส่วนตัวดีหรือไม่?”

เจิ้งอู๋เหลียงตกใจและพยายามห้ามปรามเขาอย่างรวดเร็ว “อาจารย์ อย่าปล่อยให้สตรีนางนี้หลอกท่านได้ขอรับ!”

หัวหน้าสำนักหมอหลวงตะคอกอย่างเย็นชา “ข้ามิเชื่อว่านางจะกล้าทำอะไรข้า!”

หลังจากพูดอย่างนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืน

เขาผายมือเชิญลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนติดตามหัวหน้าสำนักหมอหลวงไปยังห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง

เงียบมาก

ประตูห้องถูกปิดลง

หัวหน้าสำนักหมอหลวงจึงนั่งบนเก้าอี้แล้วรินชาหนึ่งจอก

“ในเมื่อเรากำลังจะเดิมพันกันแล้ว สำนักหมอหลวงต้องจัดเตรียมยาที่ข้าต้องการโดยไม่มีเงื่อนไข”

อาจารย์ใหญ่พยักหน้า “ตกลง”

“นอกจากนี้ ต้องให้ข้าตรวจชีพจรของท่านด้วย” ลั่วชิงยวนนั่งอยู่ตรงหน้าเขา

หัวหน้าสำนักหมอหลวงสะดุ้งและพูดด้วยความโกรธ “ท่านกำลังดูถูกว่าข้าแก่เฒ่ารึ! ข้าเองก็เป็นหมอนะ!”

เขาจะให้สตรีเช่นนางมาตรวจชีพจรของเขาได้อย่างไร

ลั่วชิงยวนพูดอย่างเย็นชา “อย่าเข้าใจข้าผิด ข้าแค่อยากให้ท่านมีชีวิตอยู่เพื่อทำตามเดิมพันให้สำเร็จ”

“ตอนนี้ท่านรู้สึกชาตามร่างกาย และขยับมือและเท้ามิได้ใช่หรือไม่?”

“ท่านยังอายุน้อยนัก เหตุใดท่านจึงวินิจฉัยโรคของข้าได้?”

ตัวเขาเองยังวินิจฉัยมิได้เลยด้วยซ้ำ!

“หยิ่งผยองอีกแล้วหรือ?” ลั่วชิงยวนหยิบเข็มเงินออกมา

ใบหน้าของชายชราก้มลงทันที

เขาเป็นหมอมาหลายทศวรรษแล้ว และนี่เป็นครั้งแรกที่ถูกสตรีคนหนึ่งกล่าวหาว่าหยิ่งผยอง!

ลั่วชิงยวนถือเข็มเงิน จับมือของเขาแล้วฝังเข็มต่อไป

พลางสอนเขาว่า “ท่านลองฝึกเองดู เมื่อมีอาการชาเมื่อไหร่ ก็ฝังเข็มเอาเอง จะช่วยบรรเทาอาการได้”

หัวหน้าสำนักหมอหลวงตกใจมาก แต่ทันใดนั้นก็ฮึดฮัดและพูดว่า “โอหังนัก! หากท่านมีฝีมือจริง ก็ควรจะสั่งยารักษาโรคของข้าให้หายขาดได้แล้ว”

“ใช้เข็มเงินแทงจุดฝังเข็ม เพื่อใช้ความเจ็บปวดบรรเทาอาการชา นี่คือวิชาการแพทย์ของท่านหรือ?”

“ที่แท้ก็แค่นี้เอง!”

หัวหน้าสำนักหมอหลวงมองอย่างเหยียดหยาม และรีบดึงมือของเขากลับทันที

ลั่วชิงยวนมิได้โกรธ เพียงแค่เย้ยหยัน “ใครบอกว่าข้ารักษาโรคของท่านมิได้”

“ข้าแค่… มิอยากรักษาก็เท่านั้น”

หัวหน้าสำนักหมอหลวงตกใจเป็นอย่างมาก