ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 920

“เสด็จพ่อ! ท่านหายดีจริงๆ แล้ว!” ฟู่จิ่งหานรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก รีบก้าวไปประคองจักรพรรดิสูงสุด

แม้ว่าใบหน้าของจักรพรรดิสูงสุดจะซีดอยู่บ้างเล็กน้อย แต่สีหน้าของเขากลับจริงจังมาก เพียงแค่ยืนเฉย ๆ ก็ดูเต็มไปด้วยความสง่างาม

ไทเฮาที่เดิมทีมักจะร้อนรน กลับกังวลมากจนมิกล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว

ขณะนั้นเอง เสียงถอนหายใจหนัก ๆ ก็ดังขึ้น...

“ข้าแพ้แล้ว!”

หัวหน้าสำนักหมอหลวงมู่ผู้เป็นหมอมาตลอดชีวิต คิดว่าทักษะทางการแพทย์ของเขาเหนือกว่าใคร และมิเชื่อว่าลั่วชิงยวนจะสามารถรักษาจักรพรรดิสูงสุดได้

แต่ในขณะนี้ เมื่อเห็นจักรพรรดิสูงสุดยืนขึ้นมาได้ ก็ทำให้เขาตกใจ

สิ่งที่เขาทุ่มหมดหน้าตักแต่กลับยังทำมิสำเร็จ ทว่าแม่นางผู้นี้กลับทำได้!

ลั่วชิงยวนยกยิ้มมุมปาก แล้วเอ่ยขึ้น “เช่นนั้น หัวหน้าสำนักหมอหลวงมู่โปรดอย่าลืมเดิมพันของเรา ส่งสมุนไพรที่ท่านมีทั้งหมดไปที่ตำหนักอ๋องผู้สำเร็จราชการให้ข้าด้วยเถิด”

หัวหน้าสำนักหมอหลวงมู่พูดเสียงดัง “ข้าย่อมรักษาคำพูดแน่นอน!”

"แต่การที่พระพลานามัยขององค์จักรพรรดิสูงสุดดีขึ้นมากได้เช่นนี้ ข้ายอมรับพ่ายแพ้อย่างเต็มใจ!"

ทุกคนรอบตัวตกตะลึง ลั่วชิงยวนเก่งกาจนัก เก่งกว่าหัวหน้าสำนักหมอหลวงมู่ ผู้ซึ่งรักษาคนมานานหลายทศวรรษเสียอีก!

ต้องรู้ไว้ว่าหัวหน้าสำนักหมอหลวงมู่เป็นที่รู้จักในนามหมอเทวดาตั้งแต่ยังหนุ่ม

หากเขามิได้เข้าไปในวังมาเป็นหมอหลวง ตอนนี้ใต้หล้านี้คงจะรู้จักชื่อของเขาไปทั่วแล้ว

แต่คนเช่นเขากลับพ่ายแพ้ให้กับสตรีนางหนึ่ง

“หลังจากผ่านไปหลายปี ในที่สุดอาการป่วยของจักรพรรดิสูงสุดก็ดีขึ้น!”

“องค์จักรพรรดิสูงสุดมีบุญบารมีเหลือคณานับ แน่นอนว่าจะฟื้นตัวได้ในมิช้า!”

ในเวลานี้ มหาราชาจารย์เหยียนพูดอย่างเย็นชา “เนื่องจากพระพลานามัยขององค์จักรพรรดิสูงสุดดีขึ้นแล้ว ย่อมเป็นเรื่องน่ายินดีเป็นธรรมดา!"

“ทว่าก่อนหน้านี้ เห็นว่าพระอาการขององค์จักรพรรดิสูงสุดร้ายแรงมาก อยู่ ๆ ท่านก็ทรงลุกขึ้นมายืนได้เช่นนี้ เรื่องนี้ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก”

“หรือว่าจะเป็นอาการฟื้นตัวชั่วครู่ก่อนสิ้นสวรรคต?”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ก็มีเสียงอุทานดังขึ้นรอบด้านทันที

“ว่ากระไรนะ? ไม่มีทางหรอก”

ลั่วชิงยวนเอ่ยอย่างมิเร่งรีบ “พระอาการประชวรขององค์จักรพรรดิสูงสุดดีขึ้นแล้ว ทว่าพระองค์ยังทรงตรัสสิ่งใดมิได้ หากเป็นอาการฟื้นตัวชั่วครู่ก่อนสวรรคต ตอนนี้พระองค์ควรจะเต็มไปด้วยเรี่ยวแรงราวกับมังกรแล้ว"

“วันนี้ที่ข้าเชิญพวกท่านมา ก็เพื่อแจ้งข่าวดีนี้ให้ทราบเท่านั้น”

“เสด็จพ่อเขียนสองตัวอักษรก็เหนื่อยมากแล้ว อย่าเพิ่งรีบร้อนเลยพ่ะย่ะค่ะ ค่อย ๆ เขียนเถิด” ฟู่จิ่งหานแนะนำ

จักรพรรดิสูงสุดหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า รู้สึกรำคาญเล็กน้อย

ขุนนางกล่าวว่า “จักรพรรดิสูงสุดทุ่มเทพระวรกายเขียนคำว่า "ไทเฮา" ทันทีที่พระพลานามัยของพระองค์เพิ่งเริ่มฟื้นตัวได้ นี่แสดงให้เห็นว่าจักรพรรดิสูงสุดห่วงใยไทเฮามากเพียงใด!”

“จักรพรรดิสูงสุดและไทเฮาทรงรักกันลึกซึ้งจริง ๆ!”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกไป ไทเฮาก็ชะงักไปเล็กน้อย

ขุนนางคนอื่น ๆ ต่างเห็นด้วยและชื่นชมว่า “ใช่แล้ว ไทเฮาทรงช่วยองค์จักรพรรดิสูงสุดไว้ด้วยพระโลหิตของพระนางเอง และจักรพรรดิสูงสุดก็ทรงห่วงใยไทเฮา ความรักความผูกพันนี้ช่างหาผู้เปรียบมิได้!”

ไม่มีใครสงสัยเลยว่า จักรพรรดิสูงสุดเขียนคำว่า “ไทเฮา” เพราะไทเฮาเป็นฆาตกร

ไทเฮจิตใจสงบลงเล็กน้อย หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้

ทันใดนั้นดวงตาของนางก็แดงก่ำด้วยความซาบซึ้ง นางก้าวไปข้างหน้า คุกเข่าลงต่อหน้าจักรพรรดิสูงสุด และจับมือของเขาไว้แน่น

“ตราบใดที่พระองค์มิเป็นอะไร หม่อมฉันจะรอให้พระองค์หาย และจะรอให้พระองค์พาหม่อมฉันไปยังสถานที่ที่พวกเราเคยอยากไปแต่ไปมิได้”

“พระองค์จะต้องทรงหายดีแน่นอนเพคะ!”

ไทเฮาเอ่ยด้วยเสียงสะอื้น