ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 943

ลั่วชิงยวนจะมิเป็นกังวลได้เช่นไร การเคลื่อนไหวของตระกูลเหยียนครั้งนี้ก็เพื่อจะกลืนอำนาจทหารในมือของฟู่เฉินหวน ดังนั้นย่อมมิอาจปล่อยให้พวกเขาสมหวังได้

“วันนี้ตอนที่เข้าไปในพระตำหนักโช่วสี่ หม่อมฉันพบเบาะแสบางอย่าง แต่มิพบหลักฐานที่เพียงพอ ดังนั้นหม่อมฉันคิดว่าจะต้องล่อให้บุคคลนั้นปรากฏตัวออกมาอีกครั้ง”

นางค่อย ๆ เดินไปที่เตียงและเห็นว่าจักรพรรดิสูงสุดก็มิได้หลับไปเช่นกัน และกำลังตั้งใจฟังคำพูดของนาง

นางคุกเข่าลงและถามว่า “ฝ่าบาท หม่อมฉันต้องการใช้กลอุบายเก่า ๆ อีกครั้ง และหม่อมฉันต้องการความร่วมมือจากพระองค์ พระองค์ทรงเต็มใจหรือไม่เพคะ?”

เพราะการฝังเข็มอย่างรุนแรงเพื่อให้ร่างกายของจักรพรรดิสูงสุดเคลื่อนไหวได้ จะทำให้เกิดความเสียหายต่อร่างกาย

นางจึงต้องขอความยินยอมจากองค์จักรพรรดิสูงสุดก่อน

แต่จักรพรรดิสูงสุดก็พยักหน้าอย่างมิลังเล

ทั้งยังส่งสายตาให้กับนางอย่างแรงกล้าด้วย

ลั่วชิงยวนตกตะลึง "ท่านทรงอยากให้หม่อมฉันฝังเข็มตอนนี้เลยหรือ?"

จักรพรรดิสูงสุดพยักหน้า

“แต่การฝังเข็มเสียตั้งแต่ตอนนี้ ในวันพรุ่งคงไม่มีผลมากนัก”

แต่จักรพรรดิสูงสุดดูวิตกกังวลมาก และตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะให้นางทำการฝังเข็มเสียเดี๋ยวนี้

ฟู่จิ่งหานเดินเข้ามาและถอนหายใจ "ในเมื่อเจ้าเข้าใจความต้องการของเสด็จพ่อแล้ว ก็ทำตามที่เสด็จพ่อปรารถนาเถิด"

ดังนั้นลั่วชิงยวนจึงทำการฝังเข็มให้กับจักรพรรดิสูงสุด เพื่อบังคับให้ร่างกายของเขาฟื้นประสาทสัมผัสและสามารถเคลื่อนไหวได้

หลังจากการฝังเข็มเสร็จสิ้น จักรพรรดิสูงสุดก็พยายามที่จะลุกขึ้น

ลั่วชิงยวนและฟู่จิ่งหานก้าวไปข้างหน้าเพื่อประคองเขาทันที

จักรพรรดิสูงสุดเดินไปอย่างเร่งรีบและโซซัดโซเซไปยังมุมด้านขวาของเตียง

เขาชี้ไปที่ด้านในของตู้

ลั่วชิงยวนเปิดตู้และมิพบอะไรเลย แต่มือของจักรพรรดิยังคงชี้อยู่ มิยอมลดมือลง

นางค้นหาอย่างระมัดระวังและพบกลไกอยู่บนผนัง

นางออกแรงกดอย่างแรง ๆ

กลไกเปิดออก กล่องไม้อันประณีตก็ปรากฏให้เห็น

นางหยิบกล่องไม้ขึ้นมาแล้วมอบให้จักรพรรดิสูงสุด

จักรพรรดิสูงสุดชี้ไปที่กล่องไม้แล้วจึงชี้ไปที่ลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนตกใจมาก "ให้หม่อมฉันหรือเพคะ?"

จักรพรรดิสูงสุดพยักหน้า

เมื่อไทเฮาได้ข่าวก็รีบเร่งมา เมื่อเห็นจักรพรรดิสูงสุดลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ดวงตาของนางก็เย็นชาและในใจก็เริ่มวิตกกังวล

หลังจากที่ขุนนางทุกคนแสดงความยินดีกับจักรพรรดิสูงสุดแล้ว ลั่วชิงยวนจึงกล่าวว่า "ครั้งนี้ที่เชิญทุกท่านมา ก็เป็นไปตามความปรารถนาของจักรพรรดิสูงสุด"

หลังจากนั้นจักรพรรดิก็หยิบพู่กันขึ้นมาเขียน

เขาเขียนสามคำด้วยมือที่สั่นเทาอย่างยากลำบาก

พิษไทเฮา...

เมื่ออักษรตัวที่สามปรากฏขึ้น ทุกคนก็ตกตะลึง

ไทเฮาเองก็กังวลเช่นกันว่า เหตุใดจึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ ทั้ง ๆ ที่วางยาพิษจักรพรรดิสูงสุดไปอีกรอบแล้ว เหตุใดเขาถึงยังมีแรงถือพู่กันอยู่อีก!

จักรพรรดิสูงสุดเหลือบมองไทเฮาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมาย และจับพู่กันไว้แน่นเพื่อเขียนคำที่สี่

ไทเฮาทรงกังวลมากจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นของตัวนางเอง

นางกำหมัดแน่น

มองไปยังคนที่อยู่ในเงามืด

ในอากาศ กลิ่นอายเย็นเยียบที่มองมิเห็นก็พัดเข้ามา

เข็มเงินพุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน