ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 947

ไม่มีใครอยู่ในห้องทรมานเลย

คนหายไปไหน?

“อ๋องผู้สำเร็จราชการอยู่ที่ไหน อ๋องผู้สำเร็จราชการอยู่ที่ไหน?” ฟู่จิ่งหลีคว้าตัวผู้คุมและถามทันที

“มีคนพาตัวท่านอ๋องไปเมื่อเช้านี้พ่ะย่ะค่ะ”

ฟู่จิ่งหลีร้อนใจอย่างหนัก “พาตัวไปที่ใด?”

"มิทราบพ่ะย่ะค่ะ"

“เขาเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการ เจ้าปล่อยให้เขาถูกพาตัวไปโดยที่ฝ่าบาทมิได้ทรงรับสั่งได้เยี่ยงไร!”

ฟู่จิ่งหลีโกรธ และปล่อยมือจากอีกฝ่ายทันที

ข้าเริ่มค้นหาไปทั่วเรือนจำ แต่หลังจากค้นหาไปรอบ ๆ ก็ไม่มีวี่แววของพี่สามเลย

ตระกูลเหยียนพาเขาไปซ่อนที่ไหน?

……

ในห้องบรรทม ลั่วชิงยวนและขันทีหลิวประมือกันอย่างดุเดือดมานานกว่าสิบกระบวนท่า และในที่สุด ลั่วชิงยวนก็เอาชนะเขาได้

แต่ทว่า ในระหว่างการต่อสู้ ลั่วชิงยวนได้ค้นพบว่า ทักษะวรยุทธของขันทีหลิวล้วนมาจากแคว้นหลีเช่นกัน

แถมยังเป็นวิชาสายของสำนักนักบวชจากแคว้นหลีด้วย

ขันทีหลิวเองก็ตกใจมิแพ้กัน เพราะเขาก็ค้นพบว่าทักษะวรยุทธของลั่วชิงยวนมาจากแคว้นหลีเช่นกัน

แต่ลั่วชิงยวนเป็นบุตรีของอัครเสนาบดีแห่งแคว้นเทียนเชวีย แล้วเหตุใดนางจึงมีวิชาของแคว้นหลีได้กัน?

แต่ก่อนที่เขาจะมีเวลาได้สืบสาวราวเรื่อง ลั่วชิงยวนก็จับตัวเขาไว้ได้เสียก่อน

ทันใดนั้นเอง มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างนอก มินานนักองครักษ์ก็ล้อมห้องบรรทมไว้อย่างรวดเร็ว

ไทเฮาเสด็จเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย

พระนางมองลั่วชิงยวนด้วยสายตาเฉียบคม "ลั่วชิงยวน เจ้าวางแผนสอบสังหารองค์จักรพรรดิสูงสุดและถูกตัวข้าจับได้ ทีนี้เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีก"

“ใครก็ได้ จับนางไว้!”

ลั่วชิงยวนจ่อกริชไว้ในมือของนางบนลำคอของขันทีหลิว

ก่อนมองไทเฮาด้วยสายตาเย็นชา “หากไทเฮาต้องการจับหม่อมฉัน หม่อมฉันจะฆ่าเขาก่อน”

ไทเฮาหัวร่อ “เจ้าจะฆ่าก็ฆ่าเลยสิ”

ลั่วชิงยวนเลิกคิ้วและยิ้ม “จริงหรือ? ไทเฮาจะมิทรงรู้สึกเสียดายหรือเพคะ?”

“ถึงอย่างไร พวกท่านก็รู้จักกันมาหลายสิบปี ใกล้ชิดกันทั้งวันทั้งคืน ไทเฮาจะมิทรงคิดถึงความสัมพันธ์เก่า ๆ บ้างเลยหรือเพคะ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของไทเฮาก็เปลี่ยนไป

พระนางสบตากับขันทีหลิว ก่อนที่ขันทีหลิวจะพยักหน้าอย่างเคร่งเครียด

ทว่าลั่วชิงยวนกลับหัวเราะ "ตัวประกันนี้เพียงพอที่จะแลกกับฟู่เฉินหวนได้หรือไม่"

ไทเฮากัดฟันและพูดด้วยความโกรธ "หากข้าปล่อยฟู่เฉินหวนไป เจ้าจะฆ่าตัวตายรึ เจ้าจะมิปริปากไปตลอดชีวิตเลยหรือไร?"

ลั่วชิงยวนหัวเราะเบา ๆ “ไม่มีทาง”

“หม่อมฉันใช้ตัวประกันนี้แลกเปลี่ยนกับฟู่เฉินหวน แต่หม่อมฉันมิคิดจะเอาชีวิตตัวเองมาแลก”

ไทเฮาตรัสเสียงแข็ง “แล้วข้าจะเชื่อใจเจ้าได้เช่นไรว่า หลังจากปล่อยตัวคนออกไปแล้วเจ้าจะปิดปากเงียบ?”

ลั่วชิงยวนยกมุมริมฝีปากขึ้น สายตาดูถูกแฝงไปด้วยความท้าทาย

“พระนางมีทางเลือกหรือ?”

“ตอนนี้ หม่อมฉันกำลังขู่พระนางอยู่”

ไทเฮาทรงกัดฟันด้วยความโกรธแต่ก็มิอาจตัดสินใจได้ง่าย ในฐานะไทเฮา พระนางต้องระมัดระวังทุกย่างก้าว

ในขณะนี้ ฟู่จิ่งหลีเข้ามาอย่างรีบร้อน

ข้าเห็นพวกเขายังคงเผชิญหน้ากันอยู่

เขาเอ่ยปากอย่างกังวล "พี่สามถูกพาตัวไปแล้ว! ข้าหาเขามิเจอ!"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของลั่วชิงยวนก็เปลี่ยนไป