ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 971

ลั่วชิงยวนตกใจเล็กน้อย ‘ถอยทัพงั้นหรือ?’

มีคนตะโกนว่า "แต่องค์ชายหล่างมู่ยังอยู่ข้างใน"

แต่หล่างชิ่นเพิกเฉยต่อคำทักท้วง และถอยกลับไปพร้อมกับคนของนาง

การถอยทัพหล่างชิ่น ทำให้คนในเมืองมีเวลาในการกวาดล้างศัตรูทั้งหมดอย่างรวดเร็ว

“แม่นางลั่ว กลอุบายของท่านในการแกล้งยอมแพ้นั้นนับว่าฉลาดจริง ๆ!”

“คราวนี้เราสามารถยึดอาวุธมาได้มิน้อยเลย”

ลั่วชิงยวนหรี่ตาลงเล็กน้อย จ้องมองไปยังทิศทางที่พวกนอกด่านล่าถอยไป ในใจยังคงมิสบายใจ

“ไม่มีทางที่พวกนอกด่านจะล่าถอยไปง่าย ๆ ถูกลวงเช่นนี้ พวกเขาต้องโกรธมากแน่”

“ส่งคำสั่งไป เก็บอาวุธทันที แล้วไปประจำการที่หอประตูเมือง”

"ขอรับ!"

ในมิช้า ลั่วอวิ๋นสี่ก็กระโดดขึ้นมาหอประตูเมืองแล้วพูดว่า "มิพบหล่างมู่"

“บางทีเขาอาจตายอยู่ข้างในแล้ว มีศพมากเกินไป”

ลั่วชิงยวนพูดอย่างใจเย็น "มิเป็นไร ค่อยตรวจสอบทีหลังก็ได้"

“ในทางตรงกันข้าม หล่างชิ่นผู้นี้ดูเหมือนจะ... จงใจปล่อยให้หล่างมู่เข้ามาตาย”

ในระหว่างการบุกโจมตี หล่างมู่ได้นำกองกำลังของเขาเข้ามาในเมืองทันที แต่หล่างชิ่นกลับมิได้เข้ามาด้วย

นางคงจะสังเกตเห็นอะไรผิดปกติ กลัวว่าเป็นกับดัก เลยมิเข้ามา

แต่นางมิได้ห้ามปรามหล่างมู่

อีกทั้งในขณะที่หล่างมู่ติดอยู่ในเมือง นางยังนำทัพถอยกลับไปอีก

จริง ๆ แล้ว เมื่อครู่เป็นเวลาที่ดีสำหรับโจมตีเมือง

นางพร้อมที่จะต่อสู้ แต่หล่างชิ่นกลับถอยทัพ

“บางทีหล่างชิ่นและหล่างมู่ อาจจะมิได้เกิดจากแม่คนเดียวกันก็ได้” ลั่วอวิ๋นสี่ตอบอย่างครุ่นคิด

“ช่วงที่ข้ากำลังช่วยเหลือฉินเชียนหลี่ ข้าก็ค้นพบว่า แม้ว่าพวกนอกด่านจะรวมเป็นหนึ่งเดียว แต่พวกเขาก็มิได้เป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์”

“หัวหน้าเผ่าทั้งหลายที่เข้าร่วมกับตระกูลหล่างต่างมิได้พอใจและมิได้มีแนวคิดไปในทิศทางเดียวกันทั้งหมด”

ลั่วชิงยวนหรี่ตาลงเล็กน้อยอย่างครุ่นคิด

“ดูเหมือนว่า ในหมู่พวกนอกด่านเองก็มีความมิลงรอยต่อกันอยู่ นี่อาจจะเป็นช่องโหว่ที่อาจเป็นประโยชน์ต่อเรา”

“ข้าสงสัยอยู่ เจ้าคนไร้ค่าเช่นเจ้า วรยุทธพัฒนาไปได้อย่างไร”

หล่างชิ่นรู้สึกสงสัยจริง ๆ แถมในดวงตายังมีแววละโมบเล็กน้อยอีกด้วย

“หากเจ้ายอมแพ้ ข้าจะบอกให้” ลั่วชิงยวนหัวเราะเบา ๆ

“ยอมแพ้รึ ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้านี่ช่างกล้าคิดจริง ๆ หากข้าจับเจ้าได้ ข้าก็จะได้รู้เหมือนกัน” หล่างชิ่นหัวเราะอย่างดูแคลน

“งั้นก็ลองดูสิ ว่าจะจับข้าได้หรือไม่” ลั่วชิงยวนกล่าวด้วยสายตาเย้ยหยัน

หล่างชิ่นยิ้มและพูดว่า "มิจำเป็นต้องลอง อีกมินานเจ้าจะคุกเข่ายอมแพ้เอง"

“องค์หญิงหล่างชิ่นมิมั่นใจมากเกินไปหน่อยหรือ?”

หล่างชิ่นยิ้มและมิพูดอะไร แต่กลับโบกมือครั้งหนึ่ง

กองทัพที่อยู่เบื้องหลังต่างก็หลีกทางให้พวกเขา

ชายคนหนึ่งขี่ม้ามาอย่างรวดเร็ว และเสียงกีบม้าก็ชัดเจนมากในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบ

ร่างนั้นค่อย ๆ เข้าใกล้มากขึ้น และลั่วชิงยวนก็เห็นคนลากหลังม้า

เมื่อลั่วชิงยวนเห็นคนถูกลากลงไปที่พื้น ลมหายใจของนางก็ถึงกับขาดห้วง