ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 980

นายทหารตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งนี้ ก่อนบ่นพึมพำว่า "เขาอาจจะมิอยากรับลูกชายตัวโตอย่างท่านก็ได้"

“ไสหัวไป!” ซือซิงเตะเขาหนหนึ่งด้วยความโกรธ

……

ฟู่เฉินหวนนอนอยู่ที่นั่นสองวันแล้วก็ตื่นขึ้นมาในที่สุด

หลังจากตื่นขึ้นมา เมื่อพบว่าตนมิได้อยู่ที่อู่จิ้นแต่กลับอยู่ในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง เขาก็รู้สึกโกรธมาก

“เซียวชู เจ้ากล้าดีอย่างไรมาขัดคำสั่งข้า?!” ฟู่เฉินหวนโกรธจัด

เซียวชูคุกเข่าลง “กระหม่อมขัดคำสั่งท่านอ๋อง ยินดีรับโทษพ่ะย่ะค่ะ!”

ฟู่เฉินหวนมองเขาด้วยสายตาเย็นชา แล้วเปิดประตูออกไปด้วยความโกรธ

“หากเกิดอะไรขึ้นกับลั่วชิงยวน ข้าจะไม่มีวันไว้ชีวิตเจ้า!”

“เอาเถอะ ไปอู่จิ้นได้แล้ว!”

พวกเขาทั้งสองเริ่มเดินทาง มิหลับมินอนตลอดทั้งคืน

ในที่สุดก็มาถึงอู่จิ้น

มองเห็นกองทัพในชุดเกราะสีดำ ยืนสงบนิ่งอยู่ในทะเลทราย

กองทหารสามหมื่นนาย แยกกันมาจากหลายทิศทางและกำลังรวมตัวกันที่นี่

ดูมีพลังน่าเกรงขาม

เต็มไปด้วยจิตสังหารท่วมท้น

เมื่อฟู่เฉินหวนขี่ม้าและปรากฏตัวบนเนินหิน

รองแม่ทัพหลายคนรีบก้าวเข้ามาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

“ทุกคนมาถึงแล้ว รอรับคำสั่งจากท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!”

“ท่านอ๋อง ตามที่กองทัพอู่จิ้นในเมืองรายงานมา ทั้งกองทัพอู่จิ้นได้รีบไปที่เมืองผิงหนิงเพื่อให้การสนับสนุนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ฟู่เฉินหวนหรี่ตาลงเล็กน้อยและถือดาบยาว "ไป ไปเมืองผิงหนิงกัน!"

……

ตกเย็น

แสงแดดอาบท้องฟ้า ลั่วชิงยวนกำลังนั่งพิงกำแพง

ทันใดนั้นก็มีคนตะโกนว่า "มีคนมา"

ทุกคนตกใจ และมองออกไปนอกเมือง

ลั่วชิงยวนก็ลุกขึ้นยืน และตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นฉากนั้น

เป็นคนกลุ่มใหญ่

ดูเหมือนจะเป็นผู้ลี้ภัย มีกันมากกว่าสองร้อยคน

หลายคนเป็นคนแก่ เด็ก และสตรีจำนวนมิน้อย

แสงอาทิตย์ยามเย็นที่ขอบฟ้าเต็มไปด้วยฝุ่นตลบ เสียงม้ากระหึ่มกระทบเข้าหู

กองทัพพวกนอกด่านกำลังมาแล้ว

ลั่วอวิ๋นสี่พูดอย่างประหม่า "เราควรทำอย่างไรดี หากเราเปิดประตูเมืองยามนี้ พวกนอกด่านจะบุกเข้ามาตีเมืองเราได้"

ในขณะนี้ ผู้คนด้านล่างก็ได้ยินเสียงกีบม้าที่อึกทึกจากด้านหลังด้วย และพวกเขาก็ตกใจมากจนวิ่งออกจากประตูเมืองราวกับกำลังวิ่งเอาชีวิตรอดต่างทุบประตูเมืองอย่างสิ้นหวัง

“ได้โปรด เปิดประตูให้เราเข้าไปที!”

“ได้โปรดเถิด ข้ายังมิอยากตาย!”

เสียงร้องของเด็กทำให้หัวใจบีบรัด และลั่วชิงยวนสั่งทันที "เปิดประตูเมืองเร็ว!"

ประตูเมืองเปิดออกทันที และกลุ่มผู้ลี้ภัยก็หลบหนีเข้าไป

แต่ขณะที่พวกเขากำลังจะปิดประตูเมือง จู่ ๆ ก็มีชายหลายคนในหมู่ผู้ลี้ภัยชักดาบฟันทหารที่ประตูเมือง

มีเสียงกรีดร้องตื่นตระหนก

ในขณะนี้ กองทัพพวกนอกด่านกำลังจะเข้าใกล้ประตูเมืองเข้าไปทุกทีแล้ว

“ยิงธนู!” ลั่วชิงยวนออกคำสั่งทันที

จากนั้นนางก็รีบวิ่งลงจากหอประตูเมืองอย่างรวดเร็ว ยกดาบขึ้นและแทงไปที่พวกนอกด่านที่ปลอมตัวอยู่ท่ามกลางชาวบ้าน

หลังจากสังหารคนหนึ่งได้ ลั่วชิงยวนก็ตะโกนบอกชาวบ้านทันที "เร็วเข้า รีบหนีไปซ่อนตัว!"

หลังจากสังหารพวกนอกด่านไปได้หลายคนแล้ว ลั่วชิงยวนก็รีบปิดประตูเมือง