หัตถ์เทวะหมอเทวดา นิยาย บท 3424

ชายที่จมูกแหลมโด่งได้ยินเสียงของหวังซานก็หันมามอง

เมื่อเห็นหวังซานวิ่งมาหาในสภาพกระโผลกกระเผลก คิ้วก็ขมวดทันที

หวังซานเป็นลูกของพี่ชายของเขา

หนำซ้ำหลังจากพี่ชายเสียชีวิต หวังซานก็อยู่มาตามลำพัง

ปกติแล้วหวังเอ้อร์ไม่กล้าตี ไม่กล้าด่า จึงตามใจมาโดยตลอด

แต่ไม่คิดว่าหลานชายที่เขาหวังเอ้อร์เองยังไม่กล้าตี จะถูกคนอื่นตี!

สีหน้าของหวังเอ้อร์มืดครึ้มเป็นอย่างมาก และพูดกับหวังซานเสียงเข้มขรึมว่า

“ใครตีหลาน”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงของลุง สายตาของหวังซานก็เผยให้เห็นถึงความดีใจ

“เป็นไอ้พวกกลุ่มท่าเรือทางเหนือกับไอ้หน้าขาว”

“พวกมันไม่เเค่ตีผม ยังด่าลุงว่าไร้ประโยชน์ รู้จักแต่พึ่งพาอาศัยสำนักงานสอบสวน”

“แล้วยังปกป้องไอ้หน้าขาวนั้นที่ตีผมต่อหน้าผมด้วย!”

น้ำเสียงของหวังซานเต็มไปด้วยการยั่วยุ

ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเเค้น

ตอนที่ตัวเองเพิ่งฟื้นขึ้นมา ก็ถูกชายกำยำคนหนึ่งหิ้วขึ้นมาทันที

กระทั่งยังข่มขู่ว่าถ้าเจอกันอีกครั้งจะโยนเขาลงทะเลให้ฉลามกิน

หวังซานก็วิ่งหางจุกตูดเผ่นกลับมาทันที

“ดี ดีมาก”

สีหน้าของหวังเอ้อร์ที่ดูมืดครึ้มอยู่เเล้ว ตอนนี้ก็ยิ่งดูแย่เข้าไปใหญ่

พวกคนงานที่ท่าเรือกล้ามาตีหลานชายของเขา เเค่นี้ยังไม่พอ

ยังกล้ามาด่าเขาว่าเป็นคนไร้ประโยชน์ รู้จักแต่พึ่งพาสำนักงานสอบสวน

ความโกรธเเค้นที่ไม่มีสาเหตุก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจของหวังเอ้อร์

เขาฟืดฟัดในจมูกอย่างเย็นชา จากนั้นมองไปที่หวังซานด้วยสีหน้าโกรธเคือง และพูดว่า

“ไม่ต้องห่วง เด็กคนหนึ่งที่ไม่จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ กล้ามาด่าสำนักงานสอบสวนของพวกเรา”

“คิดว่าไปซ่อนตัวอยู่ที่ท่าเรือแล้วจะไม่เป็นไร น่าขันสิ้นดี”

“เรื่องนี้ลุงจะไปคุยกับท่านผู้ตรวจการเอง หลานอยู่บ้านดีๆนะ”

หวังเอ้อร์ทิ้งคำพูดประโยคหนึ่งไว้ให้หวังซาน แล้วเดินออกจากสวนไป

หวังซานยืนอยู่ในลานบ้านแล้วหัวเราะฮ่าฮ่าออกมาเสียงดังลั่น

ถ้าไม่จำเป็นว่าต้องให้พวกมันมาช่วย ตัวเองคงไม่อยากมาทำหน้ายิ้มเเย้มกับพวกขี้เมานี่หรอก

“เป็นพวกเเรงงานทางเหนือ”

หลังจากพูดจบ หวังเอ้อร์ก็วิ่งเข้าไปในสำนักงานสอบสวนทันที

ถ้าอยากจะเเก้เเค้นจริงๆ งั้นเเค่พึ่งพาตัวเองคงไม่พอ

ตัวเองต้องไปบอกท่านผู้ตรวจการ ถ้าผู้ตรวจการสั่งให้สำนักงานตรวจสอบออกไปจัดการ

ไม่ว่าจะเป็นท่าเรือของใคร ก็ต้องหมอบราบคาบจนหมด

หวังเอ้อร์เดินเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของสำนักงานตรวจสอบ แล้วหยุดอยู่หน้าประตูห้องหนึ่ง

“หวังเอ้อร์หัวหน้าหน่วยเล็กของสำนักงานสอบสวน ขอเข้าพบท่านผู้ตรวจการครับ”

เสียงของหวังเอ้อร์ดังขึ้น ห้องที่เงียบสงบก็มีเสียงตอบกลับมา

“มีเรื่องอะไร”

หลังจากได้ยินเสียงตอบกลับ หวังเอ้อร์ก็พูดด้วยสีหน้าเคารพว่า

“ท่านผู้ตรวจการ วันนี้มีคนมาตีหลานชายของผม แค่ถูกตีก็ยังพอทน”

“แต่ว่าเลือดออกแล้ว เขายังไม่ยอมจ่ายค่าปรับ นี่ไม่เห็นสำนักงานสอบสวนอยู่ในสายตาเลย!”