หัตถ์เทวะหมอเทวดา นิยาย บท 3768

“มั่วหลิน คุณไม่ยุติธรรมเลยนะ ผมเสียสละให้ข้อมูลกับคุณขนาดนี้ พวกคุณฟังจบแล้วจะไม่จ่ายเงินกันเลยเหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะเราสนิทกัน ผมจะเรียกค่าธรรมเนียมการฟังก่อนสองหมื่นเลยนะ”

มอร์ตันรู้ว่าหลินมั่วไม่ขาดเงิน จึงคิดจะลองขึ้นราคาดู

“ข้อมูลที่คุณให้มาเมื่อครู่น่ะ มีค่าพอจริงๆเหรอ ข้อมูลของคุณผมก็รู้มาแล้วครึ่งนึง”

แม้ว่าหลินมั่วจะไม่ขาดเงิน เเต่ก็ไม่อยากให้มอร์ตันมาหลอกลวง

มอร์ตันหน้าเสียไปเล็กน้อย เเล้วพูดต่อว่า “ถึงข้อมูลจะไม่ค่อยมีค่า เเต่พวกคุณมีกันหลายคนนี่นา ถือว่าคิดคนละหมื่นละกัน ก็เป็นราคาทุนพอดี ผมก็ไม่ได้อะไรมากหรอก”

“เธอเป็นเเค่เด็กฟังที่คุณพูดไม่เข้าใจหรอก ส่วนสองคนนี้ก็หูหนวกแล้ว ดังนั้นผมให้คุณเเค่หนึ่งหมื่นก็สมเหตุผลเเล้ว”

“นายสิหูหนวก!” ไรอันกับฉวีอวี้ถังบ่นหลินมั่วในใจอย่างบ้าคลั่ง

หลินมั่วล้วงเอาธนบัตรสีเขียวมะกอกปึกหนึงวางในมือของมอร์ตัน ส่งสัญญาณด้วยสายตาให้ทุกคนรีบออกไป

กลุ่มคนรีบออกจากร้านค้าสำหรับมือใหม่ มอร์ตันได้สติมาก็รีบตามไป “หนึ่งหมื่นก็หนึ่งหมื่นครับ พวกคุณต้องการบัตรผ่านไหม คนละเเค่ห้าพัน…”

หลุดจากการเซ้าซี้ของมอร์ตันเเล้ว ทุกคนก็เดินทางไปที่เเก็งทางใต้ของเขตตะวันออก ขั้นตอนต่อไปคือช่วยซือหลันเย่ว์ออกมา

เมื่อถึงประตูทางเข้าของเเก็งใต้ ยามลาดตระเวณก็ตรวจสอบบัตรผ่านของพวกเขา เเล้วก็ปล่อยพวกเขาเข้าไป

พอเข้าไปถึงที่อยู่ของหงเกาอี้ ก็เห็นกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งรวมตัวกันอยู่ที่หน้าประตู คล้ายกับกำลังมุงดูอะไรอยู่

พวกเขาเเยกตัวออกจากฝูงชน เบียดไปที่ด้านหน้า พบผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้นหน้าประตู ผู้หญิงผมยาวรุงรัง ทำให้บังใบหน้า มองเห็นใบหน้าไม่ชัด

เสื้อผ้าบนร่างกายของหญิงสาวถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เผยให้เห็นผิวขาวนวลเนียนเป็นบริเวณกว้าง บนนั้น เต็มไปด้วยรอยช้ำเเละบาดแผล

“ผู้หญิงคนนี้ช่างไม่รู้จักชั่วดีเลย ถูกประมุขเเก็งหงหมายปองถือว่าเป็นโชคดีของนาง ผลของการต่อต้านก็เป็นเเบบนี้เเหล่ะ”

“ไม่รู้ว่าตัวเองถูกคนนอนมาเเล้วกี่คน ยังแสร้งทำเป็นสูงส่ง เเต่รูปร่างนี่ไม่เลวนี่หว่า…”

ชายสองคนที่อยู่ข้างๆมีดวงตาที่ฉายเเววเจ้าเล่ห์จ้องเขม็งไปที่หญิงสาวที่สลบอยู่บนพื้นด้วยสายตาที่ไม่บริสุทธิ์ ทว่าคนรอบข้างกลับไม่มีใครสักคนช่วยเหลือเธอ

ชายทั้งสองเห็นหลินมั่วขวางก็จะเข้าไปชกต่อย เเต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรฉวีอวี้ถังก็ใช้มีดจี้คอคนหนึ่งไว้ อีกคนก็ถูกไรอันเอาปืนจ่อหลังไว้

“คุณชายทั้งหลายไว้ชีวิตด้วย พวกเราสองพี่น้องยอมพวกคุณเเล้ว!” ผู้ชายสองคนร้องไห้ยอมจำนน

“ยังไม่รีบไสหัวไปอีก” หลินมั่วไล่ตะเพิดสารเลวสองตัวไป

หลินมั่วย่อตัวลงไปที่พื้น เขี่ยเส้นผมยาวที่ปรกหน้าผากของหญิงสาว แล้วสายตาก็เปลี่ยนไปทันที

“นี่ซือหลันเย่ว์ รีบพาเธอส่งกลับไปที่ร้านสี่ศูนย์สาม”

ทุกคนรีบหารถ เเล้วพาซือหลันเย่ว์ที่บาดเจ็บสาหัสส่งกลับไป

พอถึงร้าน หลินมั่วรีบให้พวกเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ซือหลันเย่ว์ และทำความสะอาดเเผล เเต่ผู้ชายสองคนไม่ขยับ

หลินมั่วเข้าใจหลักการที่ว่าอย่ามองสิ่งที่ไม่เหมาะสม เเต่ตัวเขาเองมีภรรยาเเล้ว จะละเมิดศีลธรรมไม่ได้เด็ดขาด!