หัตถ์เทวะหมอเทวดา นิยาย บท 436

พอคุณนายได้ยินก็พูดขึ้นทันทีว่า "อะไรนะ"

“เขาได้ตำแหน่งหัวหน้านี้มาเพราะเส้นสายงั้นเหรอ”

“เมื่อก่อนเขามีหน้าที่ทำความสะอาดห้องน้ำเหรอ”

หวังต้งพยักหน้าซ้ำๆ "ใช่แล้ว เขาเคยเป็นพนักงานทำความสะอาดในโรงพยาบาลของเรา ทำมาได้สามปีแล้ว"

"แล้วเขาก็เจอกับตระกูลที่ร่ำรวยและเข้าไปเป็นลูกเขยบ้านนั้น เขาเกาะคนอื่นกินเก่งจะตาย ปรนนิบัติเอาใจพ่อตาแม่ยายไปหมด"

"พ่อตาของเขาเลยแจ้นมาที่นี่แล้วเอาเงินให้กับรองผู้อำนวยการฟังชิ่ง เขาถึงได้จัดการให้หลินมั่วมาเป็นหัวหน้าแผนกนี้"

"อันที่จริงตำแหน่งหัวหน้าของเขาก็แค่หุ่นเชิด"

“แผนกนี้ไม่มีคนไข้สักหน่อย!”

ใบหน้าของคุณนายผู้สูงศักดิ์เต็มไปด้วยความดูถูก "ที่แท้เธอได้ตำแหน่งนี้มาเพราะเส้นสายสินะ เฮ้อ ฉันก็นึกว่าเธอได้มาเพราะมีความสามารถอะไร!"

“ในชีวิตของฉัน มีคนสองประเภทที่ฉันเกลียดมากที่สุด ประเภทแรกคือคนที่ไม่มีความสามารถและอีกประเภทคือคนที่เกาะชาวบ้านเขากิน”

"ดูเหมือนว่าเธอจะมีทั้งสองสิ่งนี้เลย มันช่างน่ารังเกียจขยะแขยงเสียจริง"

"เหอะ ฟังซิ่งนั้นก็ใจกล้าไม่เบาเลย"

“กล้าถึงขนาดที่แต่งตั้งให้คนทำความสะอาดห้องน้ำมาเป็นหัวหน้าแผนก นี่มันเรื่องตลกชัดๆ!”

"ดูเหมือนว่าโรงพยาบาลของพวกเธอจะต้องได้รับการตรวจสอบสักหน่อย"

“กลับไปเย็นนี้แม่จะคุยกับพ่อของลูกสักหน่อยให้เขามาตรวจสอบที่นี้ ใครบางคนที่ไม่เหมาะจะเป็นรองผู้อำนวยการก็ให้ออกไปซะ”

"ถ้าทำไม่ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องมีโรงพยาบาลนี้แล้ว!"

ในตอนที่คุณนายพูดประโยคนี้ใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ราวกับว่าเธอสามารถควบคุมชีวิตและความตายของโรงพยาบาลได้ด้วยคำคำเดียว

หวังด้งก็ดูได้ใจ เขาภาคภูมิใจในเส้นสายของเขามาก

หลินมั่วดูหมดหนทาง

หวังต้งต้องการเฮ่อเชียนเสวี่ย มันก็เรื่องของพวกนาย แล้วฉันเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ

ซ้ำยังแจ้นมาที่ออฟฟิศของฉันแล้วก็ชี้นิ้วสั่ง ดูถูกฉันต่างๆนานา นี่มันหยามกันเกินไปหรือเปล่า!

เฮ่อเชียนเสวี่ยดูอึดอัด เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเธอจะต้องมาเจอกับเรื่องบ้าๆเช่นนี้

“พี่หลิน ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆ”

“พี่ใจเย็นๆนะ เดี๋ยวฉันจัดการให้...”

หลินมั่วโบกมือ "ไม่ต้องแล้ว เธอไปทำงานของเธอเถอะ"

“ไม่ว่าคุณเฮ่อจะอยู่หรือไป ก็ให้โรงพยาบาลเป็นคนจัดการ ไม่ต้องให้พวกคุณมาชี้นิ้วสั่งหรอก”

“ผมจะพูดอีกครั้ง พวกคุณรีบออกไปซะ ไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจพวกคุณ!”

หวังด้งหัวเราะเสียงดัง "จะให้มาพบแพทย์ที่นี่เหรองั้นเหรอ"

“หลินมั่ว นายรู้เหรอว่าคนไข้หน้าตาเป็นอย่างไร”

“แล้วยังมาทำตัวหยาบคายกับเราอีก”

“ได้ เอาสิ ฉันก็อยากรู้ว่านายจะหยาบคายกับพวกเราอย่างไร!”

เฮ่อเชียนเสวี่ยสุดจะทน เธอเดินไปแล้วก็พูดว่า "พวกคุณอย่ามาสร้างปัญหาที่นี่!"

“ถ้าพวกคุณต้องการอะไร บอกฉันคนเดียวก็พอ”

“เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับพี่หลิน!”

"พวกเธอนี่มัน..."

คุณนายผู้นั้นดูหมดความอดทนเธอตบหน้าเฮ่อเชียนเสวี่ยและตำหนิอย่างโมโห "ไปให้พ้นหน้าฉันซะ!"

“แกคิดว่าแกเป็นใคร ถึงมีสิทธิ์มาพูดอะไรแบบนี้”