จ้าวอีอีก็สังเกตถึงหลินมั่ว
เธอชะงักไป จากนั้นหัวเราะเสียงเย็น “ว้าย นี่ไม่ใช่หลินมั่วเหรอ”
“นายมายืนทำอะไรที่นี่ โบกรถให้ลูกค้าเหรอ”
คนที่อยู่ข้างกายจ้าวอีอีเป็นพ่อหนุ่มนักกล้ามคนหนึ่ง อายุประมาณสี่สิบปี ตัดผมสกินเฮด
สวมสร้อยคอทองและนาฬิกาทองคำชิ้นใหญ่ และแว่นกันแดดสีดำ เห็นแล้วเป็นประเภทไม่ควรเข้าไปยั่วโมโหด้วย
ผู้ชายคนนี้ชื่อหวังหลง ชื่อเล่นคือลูกพี่หลง
เมื่อก่อนตอนนี่หลินมั่วยังเรียนหนังสือ หวังหลงคนนี้รวมหัวกันในโรงเรียนของพวกเขาขู่เข็ญนักเรียน
ตอนนั้นพวกของหวังหลงเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ และทำร้ายผู้หญิงไปไม่น้อย
ตอนที่จ้าวอีอียังเรียนอยู่ก็มีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับเขา ตอนนั้นจ้าวอีอีอาศัยหวังหลงทำตัวโอ้อวดในโรงเรียนให้ผู้คนมาสนใจ
หลังจากตอนที่หลินมั่วช่วยเพื่อนร่วมชั้นของเขาส่งจดหมายรักแล้ว ลูกน้องของหวังหลงยังเข้ามาที่โรงเรียนเพื่อจัดการหลินมั่วอีก
ถ้าหากไม่ใช่ในตอนนั้นเติ้งจวินเพื่อนของเขาเข้ามาช่วย น่ากลัวว่าหลินมั่วคงถูกต่อยจนไม่ได้เป็นนักเรียนไปตั้งนานแล้ว
คิดไม่ถึงว่าไม่ได้เจอกันหลายปี หวังหลงคนนี้มั่วสุมจนได้ดีจนได้ขับรถBMWแล้ว
“นี่ใครน่ะ” หวังหลงชำเลืองมองไปยังหลินมั่ว ใบหน้าหยิ่งยโส
“ก็เจ้าคางคกที่ฉันเคยเล่าให้พี่ฟังไง ที่สมัยเรียนแอบชอบฉัน” จ้าวอีอีพูดอย่างได้ใจ “เขียนจดหมายรักมาให้ฉัน แต่ไม่กล้าเขียนชื่อแล้วให้ตายก็ยังไม่ยอมรับอีก และยังแอบมองฉันทั้งวันด้วย ฉันเกลียดจนแทบอยากควักลูกตามันทิ้ง”
หลินมั่วขมวดคิ้ว เขาไม่เคยแอบมองจ้าวอีอีเลยด้วยซ้ำ
จ้าวอีอีคนนี้ กำลังพูดเกินจริงไปนี่เอง!
“ที่แท้เป็นมัน!”
หวังหลงยิ้มขึ้นฉับพลัน มือข้างหนึ่งโอบเอวเล็กๆ ของจ้าวอีอีไว้มองหลินมั่วอย่างยั่วยุ “ไอ้หนุ่ม นายเป็นเจ้าคางคกที่อยากกินเนื้อห่านฟ้าเหรอ เทพธิดาอย่างอีอี อย่างนายกล้าหวังสูงงั้นเหรอ”
“นายรู้ไหมว่าอีอีซื้อเสื้อผ้าเดือนนึงเป็นเงินเท่าไร นายรู้ไหมว่าเดือนนึงอีอีซื้อเครื่องสำอางต้องจ่ายไร”
“งั้นบอกนายเลยแล้วกัน พวกเราไปผับกันครั้งนึง ค่าใช้จ่ายคืนนึง ก็เป็นเงินเดือนนายทั้งปี”
สารรูปแบบนาย ยังกล้าอยากได้อีอีเหรอ ไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองเลย ว่านายคู่ควรหรือเปล่า!”
หวังหลงด่าไปหนึ่งชุด โอบเอวบางของจ้าวอีอีหัวเราะพร้อมพูดว่า “ช่างเถอะ อีอี เธออย่าไปถือสากับคนประเภทนี้เลย ไปกันเถอะ อย่าให้ขยะแบบนี้มาทำให้คุณอารมณ์ไม่ดีเลย!”
จ้าวอีอีมีสีหน้าพึงพอใจ “หลินมั่ว จากนี้ไปนายอย่าตามฉันมาอีก นายรู้ไหมว่า นายทำแบบนี้ มันทำให้คนอื่นเขารู้สึกขยะแขยง”
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: หัตถ์เทวะหมอเทวดา
คือคนจีนมีนเป็นแบบนี้จริงๆใช่มั้ย ดูถูกคนอื่นเป็นนิจ หลงตัวเอง แล้วก็เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนเป็นที่ตั้ง ยิ่งอ่านยิ่งน่ารำคาญทั้งเรื่องทั้งเรื่องไม่มีห่าไรเลยพระเอกเกินให้คนดูถูกไปทั่ว พ่อแม่นางเอกก๋หน้าเงิน นางเอกก็นอกจากรักพระเอกแล้วไม่มีอะำรเลยนอกจากสร้างปัญหา เด่วคนนั้นจ้อง คนนี้ต้อง ให้พระเอกมาคอยกำจัด วนไปวนมา อ่านแค่สี่สิบตอนก็เอียนละ ไม่รู้จริงๆนิยายจีนมันเป็นแบบนี้ทุกเรื่องจนคิดว่านี่คือนิสัยจริงๆของคนจีนไปแล้วนะนี่...
อัพวันละ 20 ตอนเหมือนเดิมก้ดีนะแอด 🥺...
รอตอนใหม่นะครับ...
ยังรออยู่นะครับ...
ไม่อัพหลายวันแล้วครับแอดดดดด...
นิยายเรื่องนี้....อ่านไปไม่กี่ตอน...พ๊อตเรื่องสร้างพระเอกเป็นหมาตัวหนึ่ง...เท่านั้น...ไม่มีศักสรี อะไรเลย...โคตรโง่....ยอมให้คนอื่นกดขี่....หรือคนเขียนเองเป็นแบบนี้ครับ...งง...
นิยายไร้สาระของแท้...
นิยายน้ำเน่า...
นิยายขยะ คนแตงก็ขยะ...
ควยๆๆๆๆควย นิยายเหี้ย สัตว์...