รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1203

“แม่ แม่ยังกังวลเรื่องพี่อยู่หรอ ฉันก็กังวลเหมือนกันแต่ฉันโทรหาเธอไม่ติด”ซือเฉียนเชียนเดินลงมาจากด้านบนมากอดแม่ “ฉันผิดเอง ฉันทำให้พี่โกรธจจนหนีออกไป”

“อย่าโทษตัวเองสิ มันไม่ใช่ความผิดลูก แม่ให้พ่อของลูกออกไปตามเธอแล้ว”จี้เหวินจวนใช้มือตบลูกสาวของเธอและรก็รักเธอมาก

“แม่ ขอแค่พี่กลับมาฉันจะกลับไปอยู่กับพ่อแม่บุญธรรมที่นั่น! ถ้าบ้านนี้มีฉันอยู่พี่คงอยู่อย่างไม่มีความสุข”สีหน้าของซือเฉียนเชียนกำลังโทษตัวเอง

“เด็กบ้า พูดอะไรไร้สาระ ลูกเป็นลูกสุดที่รักที่พ่อแม่ตามหามายี่สิบปี พวกเราจะไม่ยอมให้ลูกจากไปอีกแล้ว”แม่จี้โอบกอดเธอ แม้ว่าเธอจะห่วงลูกสาวคนโตแต่ก็ห่วงลูกสาวคนเล็กด้วย

มุมปากของซือเฉียนเชียนยิ้มออกมา เธอหวังว่าซือชิงหนิงจะไม่กับมาที่บ้านนี้อีก!

ตายอยู่ข้างนอกไปเลยก็ดี ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูซือจะได้ตกเป็นของเธอ

ในตอนนี้เสียงโทรศัพท์ซือเฉียนเชียนดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูพบว่าชีหลางโทรมา เธอพูดอย่างมีความสุขว่า “แม่ ฉันไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ”

เธอเดินออกไปยังสวนดอกไม้แล้วรับสายพูดออกมาอย่างอ่อนหวานว่า “อาหลางคุณมาแล้วหรอ

“ผมเพิ่งถึง อีกสักพักจะพาคุณไปทานข้าว”

“อื้ม โอเค ฉันจะรอคุณ”ซือเฉียนเชียนพูดอย่างดีใจ ตอนนี้ในชีวิตเธอมีแต่เรื่องกิน ดื่ม ซื้อของ

การที่ซือชิงหนิงไม่อยู่บ้านเธอรู้สึกว่าชีวิตมีความสุขมากกว่าเดิม แค่ต้องไม่มีความสุขมากเกินไป

ภายในพริบตาก็ถึงเวลาเลิกงานแล้ว

ซือชิงหนิงยืนอยู่ตรงเสาเป็นเวลานานฟังการสอนมาครึ่งวันอย่างประหม่า ในที่สุดก็หกโมงแล้วได้เวลาเลิกงาน พนักงานคนอื่นพอเลิกงานก็เลิกงาน นัดเดทก็ไปเดท แต่เธอนั่งอยู่ในห้องรับรองคนเดียวทันใดนั้นก็พบว่าเธอไม่มีที่ไปเลยจริงๆ

แถมเธอยังจนไม่มีแม้แต่เงินค่าอาหารและที่พัก ซือชิงหนิงไม่เคยทำอะไรไม่ไม่ถูกมาก่อน เพียงแค่เธอโทรกลับบ้านพ่อแม่ของเธอก็มารับเธอแน่นอน แต่…เธอไม่อยากพูดแบบนั้น

ภายในใจของจ้านฉิงเหย่บอกว่าให้ปล่อยเธอไว้ลำพัง แต่พวงมาลัยในมือเขากลับหมุนไปทางโรงแรม

เวลาสองทุ่มครึ่งที่ล็อบบี้ของโรงแรมร่างของจ้านฉิงเหย่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางเหมือนขุนนางที่สง่างาม เขาคงจะรู้ว่าจะหาผู้หญิงคนนี้ได้ที่ไหนถ้าหากเธอยังอยู่ในโรงแรม เธอน่าจะมีที่พักที่เดียว

นั่นก็คือห้องรับรองพนักงาน

จ้านฉิงเหย่เดินตรงไปยังชั้นของเลานจ์ ที่นี่มีเลานจ์หลายแห่งและตอนนี้ไม่มีใครอยู่ เขาผลักประตูไปทีละบานในที่สุดก็พบหญิงสาวนอนขดตัวอยู่บนโซฟาในห้องสุดท้าย

อากาศที่เย็นฉ่ำจากเครื่งปรับอากาศทำให้เธอหดตัวเป็นลูกบอล ผมของเธอม้วนขึ้น ใบหน้าที่สวยงามของเธอสัมผัสเข้ากับแสง ขนตาเรียวราวกับขนของผีเสื้อที่สวยงามเป็นพิเศษ ใบหน้าในตอนที่หลับอยู่ของเธอดูน่ารักเล็กน้อย บอกได้เลยว่ารูปลักษณ์ของคุณหนูตระกูลซือก็ไม่เลวเลยนะ

จ้านฉิงเหย่คิดว่าหากเมื่อคืนเขารับกลับบ้าน กับเปลี่ยนเป็นชายอีกคนมารับเธอกลับบ้าน ชะตากรรมของเธอคงไม่เหมือนกัน