รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1204

“เฮ้! ซือชิงหนิง ตื่น”จ้านฉิงเหย่เรียกเธอ

แต่ทว่าซือชิงหนิงที่กำลังหลับสนิทอยู่ในตอนนี้ยังไม่ตื่น ฝ่ายชายจึงเอามือตีแก้มที่บอบบางของเธอ “ซือชิงหนิง รีบตื่นเร็ว”

ในที่สุดซือชิงหนิงก็ตกใจตื่นขึ้นมา เธอลุกขึ้นนั่งทันทีมองไปยังชายตรงหน้าอย่างตกใจ พยายามมองดูชัดๆ ว่าเป็นใคร

แววตาที่ตื่นตระหนกของเธอลดลง ความประหลาดใจที่เหมือนเด็กเข้ามาแทนที่ “คุณหรอ คุณมารับฉันหรอ”

ดวงตาคู่นี้ คำพูดพวกนี้ราวกับว่าเธอเป็นสัตว์ตัวน้อยที่ไม่อยากพึ่งพาเขา จ้านฉิงเหย่ใจแข็ง เขามารับเธอ มันคุ้มกันไหมที่เธอดีใจแบบนี้

จ้านฉิงเหย่ลุกขึ้นพูดด้วยน้ำนุ่มลึก “โรงแรมมีกฎไม่ให้พนักงานค้างคืนในห้องรับรองตอนกลางคืนะ”

ริมฝีปากของซือชิงหนิงโค้งแล้วยิ้ม ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเธอก็ยังดีใจ เพราะมีใครบางคนยื่นมือที่อบอุ่นมาให้เธอ

“อ้าว!”ทันทีที่เท้าของซือชิงหนิงแตะลงพื้น ก็ก้มหน้าลงโซฟาทันที ชายคนนั้นหันหลังกลับแล้วหันหน้ามามองเธอ ขมวดคิ้วแล้วถามขึ้นว่า “ทำไมล่ะ”

ซือชิงหนิงเงยหน้ามองอย่างลำบากใจ ถูที่น่องเล็กๆ “ขาชาอ่ะ”

จ้านฉิงเหย่หันหน้ากลับไปรอเท้าของเธอฟื้นตัว หลังจากนั้นไม่นานซือชิงหนิงก็กลัวว่าเขาจะหมดความอดทนจึงรีบลุกขึ้นแล้วพูดว่า “ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว เราไปกันเถอะ!”

จ้านฉิงเหย่เดินนำไปข้างหน้า ซือชิงหนิงทนเท้าชาเดินตามเขาออกไปที่ห้องโถง เดินผ่านห้องโถงที่แสนงดงามร่างของพวกเขาที่เดินเคียงข้างกันทำให้พนักงานต้อนรับและพนักงานของโรงมองอย่างไม่แปลกใจ

แน่นอนว่าเขาอิจฉาแต่ไม่ริษยา เพราะแม้แต่พนักงานกะกลางคืนก็รู้ว่าพนักงานหญิงคนใหม่เป็นญาติห่างๆ ของประธานจ้าน

ในอนาคตเธอคงแต่งงานกับประธานจ้านไม่ได้ และเธอก็ขโมยโอกาสที่พวกเธอจะได้เป็นคุณนายจ้านไม่ได้

เดินตามจ้านฉิงเหย่ไปถึงที่รถ ท้องของซือชิงหนิงก็ร้องออกมาอดไม่ได้ที่จะเอามือกุมท้องไว้อย่างลำบากใจ แล้วพูดออกมากับใครบางคน “คุณกินข้าวเย็นหรือยัง”

“กินแล้ว”ฝ่ายชายบังคับพวงมาลัยด้วยท่าทางที่สง่างามแล้วขับออกจากลานน้ำพุของโรงแรมไป

ซือชิงหนิงทำแก้มป่องออกมาแต่ไม่โกรธเลย เพียงแค่ถอนหายใจออมาแล้วมองออกไปด้านนอกหน้าต่าง จู่ๆ แววตาของเธอก็สว่างขึ้นมา ชี้ไปยังร้านขายยาขนาดใหญ่แล้วอุทานออกมา “นี่มันร้านขายยาของบ้านฉันนิ”

จ้านฉิงเหย่ชำเลืองมองเธอ ครอบครัวก็ถือว่าร่ำรวย ตอนนี้ถูกลดฐานะลงจนถึงจุดที่ต้องมายืมเงินเขา เธอนี่ทำได้ดีจริงๆ

จ้านฉิงเหย่พึมพำออกมาเบาๆ “คุณอยากได้เงินแค่ติดต่อหาครอบครัวก็ได้นิ”

ซือชิงหนิงพูดออกมาอย่างหยิ่งในศักดิ์ศรีว่า “แบบนั้นไม่ได้ ฉันถูกพ่อของฉันไล่ออกจากบ้าน ฉันช่วยอยู่รอดให้ได้ด้วยตัวเอง”

“แต่ตอนนี้คุณไม่มีความสามารถแบบนั้นเลยนะ”จ้านฉิงเหย่โจมตีเธอ ซือชิงหนิงกัดริมฝีปากตัวเองแล้วหันไปมองเขา ชายคนนี้โจมตีเธอเพื่อสนุกปากหรือเปล่า ไม่ได้ขอให้เขาปลอบใจเธอ แต่อย่ามาโจมตีได้ไหม! นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกไล่ออกจากบ้าน! และยังไม่มีประสบการณ์เลย

เธอเชิดหน้ามองทิวทัศน์นอกหน้าต่างอย่างเบื่อหน่าย ในตอนนี้ท้องของก็ร้องประท้วงออกมาอีกแล้ว

ซือชิงหนิงทำได้เพียงก้มหน้าพูดกับท้องว่า “อย่าร้องได้ไหม พรุ่งนี้ฉันจะให้แกกินข้าวเช้าแน่นอน”