รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1205

ในตอนเช้าโรงแรมมีบริการอาหารเช้าให้พนักงาน เธอทำได้แค่รอพรุ่งนี้เช้าเท่านั้น

จ้านฉิงเหย่เคยเห็นผู้หญิงที่ไร้เดียงสา แต่ไม่ไเคยเห็นผู้หญิงที่ทั้งไร้เดียงสาทั้งไร้สาระแบบนี้มาก่อน จู่ๆ เขาก็หมุนพวงมาลัยหันไปยังทางเข้าร้านอาหาร

ซือชิงหนิงมองไปยังร้านอาหารอย่างงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองที่ใครบางคน “คุณพาฉันมากินข้าวหรอ”

“จะให้คุณกับไปเปลืองขนมของผมหรือไง”ฝ่ายบ่นออกมา

ซือชิงหนิงที่นั่งอยู่บนรถมองดูฝ่ายชายลงจากรถไป แม้ว่าภายนอกจะดูเย็นชาแต่ก็ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าเขาเป็นคนดีมากๆ

เธอผลักประตูออกไปลงจากรถแล้วยิ้มให้ใครบางคน “คุณชายจ้าน จริงๆ แล้วภายนอกคุณดูเย็นชานะ ถ้าคุณอ่อนโยนมากกว่านี้หน่อยฉันเชื่อเลยว่าหญิงสาวที่ชอบคุณคงต่อแถวไปถึงดวงจันท์แน่ๆ ไม่นานคุณได้มีแฟนแน่”

หญิงที่กำลังพูดประจบประแจงอยู่นั้นบังเอิญชนเข้ากับแผ่นหลังของฝ่ายชายเพราะเขาหยุดกระทันหัน

“โอ๊ย!”ซือชิงหนิงรีบถอยหลังสองก้าว เอามือกุมจมูกที่เจ็บเล็กน้อย แล้วมองไปที่เขา

ชายคนนั้นหันมาเตือนเธอเบาๆ “ถ้าอยากกินข้าวก็อย่าพูดมาก”

จ้านฉิงเหย่ไม่อยากได้ยินเกี่ยวกับแฟนสาวมากที่สุด เขาไม่อยากจะหา สำหรับเขาแล้วแฟนเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญ

ผู้หญิงที่จ้านฉิงเหย่ตามมาถึงสองปีคือลูกพี่ลูกน้องของเขาและมีลูกสองคนแล้ว ตั้งแต่นั้นมาเขาพบว่าการเป็นโสดก็มีความสุขเหมือนกัน นอกเหนือจากการสืบทอดธุรกิจของครอบครัวแล้วเขาก็เล่นงานอดิเรกของตนเอง

ซือชิงหนิงหุบปากอย่างรวดเร็ว เธอพูดมากเกินไปหรอ มากเกินไจนรบกวนเขาใช่ไหม

ทันทีที่เดินเข้าไปในร้านอาหารตั้งแต่สั่งอาหารไปจนมาเสิร์ฟซือชิงหนิงไม่พูดอะไรเลย เมื่ออาหารมาเสิร์ฟสีหน้าของเธอก็สดใสมีชีวิตชีวา เอามือถูกันด้วยความอยากกินอย่างมาก

จ้านฉิงเหย่ไม่คิดจะกินจึงให้เธอสั่งคนเดียว โดยที่เขาหยิบโทรศัพท์มือถือมานั่งเล่นเกม

เมื่อคืนจ้านนอนโดยไม่ได้ล็อคประตู งั้นคืนนี้เขาคงต้องล็อคประตูแล้วล่ะ

เมื่อจ้านฉิงเหย่เห็นว่าเธอกินเสร็จแล้ว เขาก็เรียกบริการมาจ่ายเงิน ซือชิงหนิงเดินตามเขามาที่ลิฟต์ เมื่อเขาไปในลิฟต์ก็อดไม่ได้ที่จะสะอึกออกมา

เธออายจนรีบปิดปาก แต่ยังไงก็ตามมันก็ไม่หายและสะอึกออกมาเป็นระยะๆ ใบหน้าของเธอแดงก่ำไปด้วยความอับอาย

จ้านฉิงเหย่กลั้นหัวเราะไว้ เมื่อเข้าไปในรถซือชิงหนิงยังคงสะอึกอยู่ ฝ่ายชายหยิบขขวดน้ำยื่นให้เธอแล้วถามขึ้นอย่างอารมณ์ไม่ดีว่า “ตอนเย็นกินอิ่มขนาดนี้เลยหรอ”

ซือชิงหนิงหน้าบึ้งเล็กน้อย การที่จะได้กินข้าวสักมื้อมันยากขนาดไหน! เธอต้องกินจนอิ่มอยู่แล้ว หลังจากดื่มน้ำแล้วถึงหาย เมื่อกินข้าวเสร็จซือชิงหนิงก็เริ่มง่วง ลมกลางคืนพัดมาโคมไฟตามท้องถนนก็ถอยกลับอย่างรวดเร็ว ซือชิงหนิงกระพริบตาเล็กน้อยเธอกอดเข็มขัดไว้แน่นแล้วหรี่ตาลงเอนตัวพิงหน้าต่างรถ

ในขณะที่กำลังติดไฟแดงจ้านฉิงเหย่ก็หันไปเห็นใบหน้าที่แสนหวานกำลังหลับใหลถูกปกคลุมไปด้วยแสง ใบหน้าของเธอดูนุ่มนวล คิ้วและดวงตาสะอาดราวกับว่าไม่ได้เปื้อนฝุ่นควัน ทำให้คนรู้ได้ทันทีว่าเป็นดอกไม้ที่เลี้ยงในสภาพแวดล้องที่อุณหภูมิพอดี