รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1236

“ชีหลาง ฟื้นสิ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม!”

ในที่สุดชีหลางก็ได้สติ สิ่งที่เขาเห็นในดวงตาที่หวาดกลัวของเขาคือใบหน้าของซือชิงหนิง แล้วเขาก็ดึงซือชิงหนิงเข้าไปกอด

และร้องไห้อย่างกับเด็ก

"ชิงหนิง..."

ซือชิงหนิงก็ตกใจเช่นกัน ชีหลางเองก็เสียขวัญ เธอเลยเอื้อมมือไปและตบปลอบเขาเบาๆ "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแล้ว"

และตอนนี้เอง ก็มีมือปริศนามาคว้าชีหลางแล้วลากเขาออกจากล้อรถไปไว้ที่ข้างถนนอย่างลวกๆ คนๆ นั้นคือจ้านฉิงเหย่ หลังจากลากชีหลางมาแล้วเขาก็ปัดมือด้วยความขยะแขยง

ใต้ไฟถนน ใบหน้าและมือของชีหลางมีรอยถลอก เขาดูจนตรอกและเศร้าใจ

“ขอโทษนะ คุณโอเคไหม!” คนขับรถผู้หญิงวิ่งหน้าซีดมาด้วยความตกใจ เธอไม่รู้ว่าพอออกตัวมาแล้วจะมีชายวิ่งฝ่าไฟแดงมา โชคดีที่เธอเบรกทันไม่งั้นคืนนี้เธอได้พรากชีวิตคนแน่

ชีหลางยังขวัญเสียอยู่ แล้วจู่ๆเขาก็คว้ามือของซือชิงหนิงไว้ เมื่อกี้ตอนที่เขาเกือบจะได้จากโลกนี้ไป เป็นเสียงของซือชิงหนิงที่เรียกเขา มันเป็นเสียงธรรมชาติที่สวยงามที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา

หลังจากผ่านความเป็นความตายมา ชีหลางถึงได้ตาสว่างจากซือเฉียนเฉียนและพบว่าคนที่จิตใจดีคนนั้นคือซือชิงหนิง และเขารู้สึกเสียใจกับพฤติกรรมแย่ๆที่เขาทำลงไปก่อนหน้านี้

"ชิงหนิง ผมขอโทษ ผมขอโทษ ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย!" ชีหลางทำตัวเหมือนเด็ก เขาจับมือซือชิงหนิงพร้อมกับร้องไห้ไปด้วย

แต่ซือชิงหนิงกลับดึงมือของเขาออกอย่างแรง แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะจับเธอไว้ซะแน่นจนไม่ว่าเธอจะออกแรงมากแค่ไหนก็แงะมือเขาออกไปไม่ได้

"โอเค โอเค คุณไปโรงพยาบาลไหม ฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาล" ซือชิงหนิงถามเขา

คนขับหญิงที่อยู่ข้างๆยังย้ำอีกว่า "คุณคะ ไปโรงพยาบาลเถอะนะ ฉันจะรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลให้เอง"

นอกจากความตกใจและรอยฟกช้ำตามร่างกายเล็กน้อย ชีหลางก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก เขาเลยโบกมือให้คนขับรถหญิง "คุณไปเถอะ! ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยหรอก"

เมื่อคนขับผู้หญิงเห็นสภาพเขา ก็พูดอย่างเป็นกังวลว่า "ยังไงก็ไปโรงพยาบาลเถอะ!"

“ชิงหนิง อย่าไป” ชีหลางรีบเรียกเธอ

ซือชิงหนิงยังไม่ทันได้พูดอะไร แล้วเธอก็ถูกลากออกไปจากคลีนิค

"ตราบใดที่คนประเภทนี้ยังไม่ตาย ก็ไม่มีอะไรน่าสงสาร" จ้านฉิงเหย่พูดอย่างเย็นชาแล้วก็เปิดประตูให้เธอขึ้นรถ

ซือชิงหนิงกระพริบตาและรู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดก็มีเหตุผล ชีหลางมีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว มิฉะนั้น ตระกูลชีได้หาเรื่องตระกูลซือแน่ ตอนนี้เพราะซือเฉียนเชียน มิตรภาพระหว่างสองตระกูลที่มีมาอย่างยาวนานได้เปลี่ยนไปกลายเป็นศัตรูกันแล้ว

“เราจะไปไหนกัน!” ซือชิงหนิงถามด้วยความสงสัย

"คุณอยากไปที่ไหน?"

"ฉัน..." ซือชิงหนิงหรี่ตาและครุ่นคิด