รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1237

จ้านฉิงเหย่ออกปาก "ไปทานดินเนอร์กับผมอีกครั้งหน่อย ผมยังไม่อิ่ม"

และซือชิงหนิงก็ยังไม่อิ่มเหมือนกัน เธอรีบยิ้มและพูดว่า "ตกลง! ฉันเลี้ยงข้าวคุณเอง"

แล้วทั้งสองก็เดินตรงไปที่ร้านอาหารที่อยู่ถัดไปและพอคนตระกูลชีได้รับโทรศัพท์จาก ชีหลางพวกเขาจึงถึงได้รีบออกจากร้านอาหารและไปที่คลินิกเพื่อรับเขาด้วยความตกใจ สองสามีภรรยาตระกูลซือ ก็เสียใจเช่นกันที่มิตรภาพที่ดีของ พวกเขาจบลงด้วยการทะเลาะกัน ตอนนี้ทั้งสองคนกลับไปที่บ้านและระหว่างทางก็โทรหาลูกสาวสองคน

คนหนึ่งกำลังกินข้าวอยู่ส่วนอีกคนกำลังผ่อนคลายอารมณ์เที่ยวเล่นอยู่ข้างนอก ต่างกันโดนเรียกให้กลับบ้านให้หมด

ณ ห้องอาหาร

ขณะที่รับประทานอาหาร ซือชิงหนิงชมชายคนตรงข้าม

"ทักษะการแสดงของคุณชายจ้านดีมากเลยนะคะ แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้ไปเป็นนักแสดง!" ประโยคนี้ของซือชิงหนิงล้วนแต่ชื่นชมเขา

จ้านฉิงเหย่ยิ้ม "คุณเป็นคนบอกให้ผมแสดงให้ดีๆนี่"

ซือชิงหนิงสำลัก ยังไงคืนนี้เขาก็แสดงได้ดีจริงๆ! แต่เธอไม่รู้ว่าทำไม ในใจถึงได้รู้สึกว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างขาดหายไป

"อืม เยี่ยมมาก มันเสริมฉากนี้ได้อย่างสมบูรณ์สำหรับฉัน" ซือชิงหนิงยกนิ้วโป้ง "ขอบคุณ วันหน้าถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือก็บอกฉันได้เลย ฉันพร้อมช่วยเสมอ"

"คุณช่วยอะไรได้บ้าง" จ้านฉิงเหย่หรี่ตาแล้วถาม

"แน่นอน แค่คุณบอกมา ฉันก็ช่วยหมด" หลังจากที่ซือชิงหนิงพูดจบ เธอก็รู้สึกกระหายน้ำเล็กน้อย เธอหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบน้ำ

“คืนนี้ผมรู้สึกเหงานิดหน่อย คุณช่วยผมกำจัดความเหงาหน่อยได้ไหม” จ้านฉิงเหย่พยายามจะแกล้งเธอให้ได้

"พรวด!"

ซือชิงหนิงพ่นน้ำใส่หน้าชายตรงข้ามและทั้งโต๊ะก็ไม่รอดเช่นกัน

จ้านฉิงเหย่สตั้น ใบหน้าอันหล่อเหลาสัมผัสถึงละอองน้ำละเอียดที่กระเซ็นมากระทบ

ซือชิงหนิงก็ตกใจกลัวเช่นกัน พอเธอรู้ตัว เธอก็ดึงกระดาษทิชชู่ออกมาด้วยความตื่นตระหนกและส่งให้ชายที่ทำอะไรไม่ถูกที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

"ขอโทษ เอาไปเช็ดเถอะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพ่นคุณ"

"อ๊ะ! เจ็บ..." ปลายจมูกของเธอชนแล้วก็เจ็บ

แล้วจ้านฉิงเหย่ก็หันกลับมามองเธอที่เหมือนจะขำค้างไปแล้ว เหมือนเธอจะไม่หยุดขำเลย โดยเฉพาะตอนที่เธอ เงยหน้าขึ้นแล้วเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและเคร่งขรึมของเขา เธอก็อดไม่ได้ที่จะคิกๆคักๆอีกครั้ง

กลั้นขำไม่ได้แล้ว เธอรู้สึกว่าคืนนี้แค่เห็นหน้าเขาเธอก็จะต้องขำออกมาไม่หยุดแน่

แต่จ้านฉิงเหย่กลับไม่คิดว่ามันตลก ขนาดผู้หญิงคนนี้ยังขำเขาจนหมดสภาพ มันทำให้เขารู้สึกอายมากและรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลกในสายตาของเธอ

"ซือชิงหนิง..." เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ

แล้วซือชิงหนิงก็เงยหน้าขึ้นมามองเขา แต่วินาทีถัดมา ฝ่ามือใหญ่ๆสองข้างก็มาประกบที่แก้มสองข้างของเธอและในตอนที่เธอยังไม่ได้ตอบโต้อะไร ชายคนนั้นก็หลับตาแล้วก้มลงมาจูบเธอ

สัมผัสอันอบอุ่น ทำให้ซือชิงหนิงลืมเรื่องที่อยากจะหัวเราะไปเสียสนิท เธอกลับรู้สึกลนลานและสับสน

จ้านฉิงเหย่ดูดริมฝีปากสีแดงของเธออยู่สักพัก จากนั้นก็หายใจหอบแล้วค่อยๆปล่อยเธอออกและถามด้วยเสียงแหบแห้งว่า "ยังตลกอยู่ไหม"

ซือชิงหนิงกระพริบตา ราวกับว่าอาการขำค้างของเธอได้ถูกเขารักษาแล้ว เธอกัดริมฝีปากตนและมองไปที่เขา น้ำตาจากเสียงหัวเราะยังคงไหลลงมาจากหางตาของเธอราวกับเพชรพลอยที่ประดับใบหน้าและมันช่างสวยงามเหลือเกิน