รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1238

จ้านฉิงเหย่อดมองค้างไม่ได้และก็รู้สึกว่าจูบเมื่อกี้ยังจูบไม่พอ เขาเหยียดแขนออกไปจะกอดและจูบเธออีกครั้ง แต่ซือชิงหนิงก็รู้ตัวอย่างรวดเร็ว เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วก็ใช้มือสองข้างผลักเขาออกไป

"หยุด...ฉันไม่ใช่คนง่ายๆนะ ถ้าคุณจูบฉันอีกคุณต้องรับผิดชอบ" ซือชิงหนิงเป็นคนใสๆ ตอนที่เธอคบหาดูใจกับชีหลางอยู่ ชีหลางก็ไม่ได้มีโอกาสจับมือกับเธอด้วยซ้ำ

และจู่ๆ จ้านฉิงเหย่ก็รู้สึกว่าถูกเธอดูถูก เขาพูดเบาๆ "คุณคิดว่าผมจะรับผิดชอบไม่ไหวเหรอ"

"คุณจะรับผิดชอบจริงๆเหรอ?" ดวงตาที่สวยงามของซือชิงหนิงเป็นประกาย

จ้านฉิงเหย่หรี่ตา "แน่นอน"

ตอนนี้ซือชิงหนิงก็คิดว่ามันเร็วเกินไปแล้วมั้ง! สำหรับด้านความรู้สึกแล้วเธอมักจะค่อนข้างใจเย็น เธอกัดริมฝีปากสีแดงของตนแล้วพูดว่า "เดี๋ยวก่อน ฉันขอคิดก่อนได้ไหม"

เธอไม่รู้จักครอบครัวของจ้านฉิงเหย่ดีนักบวกกับบ้านของเขาร่ำรวยเกินไป ครอบครัวของเธอเทียบไม่ติดเลย

จ้านฉิงเหย่สตั้นไปสองสามวินาที ยัยนี่ยังต้องคิดอีกเหรอ หรือว่าเขายังไม่ดีพอ

“ผมให้เวลาคุณตัดใจสามวัน ตัดสินใจได้แล้วพวกเรามาคบกัน”

"แล้วถ้าฉันยังตัดสินใจไม่ได้ล่ะ" ซือชิงหนิงกระพริบตา ยังไงก็ต้องหาทางออกให้ตัวเองบ้างสิ!

จ้านฉิงเหย่เดินไปทางรถของเขาพร้อมกับพูดทิ้งท้ายไว้ว่า "ยังไงคุณก็หนีไม่พ้น"

ซือชิงหนิงเป็นเหมือนกระต่ายขาวตัวเล็กที่ถูกหมาป่าตัวร้ายเช่นเขาจับจ้องไว้แล้ว

เธอตกใจอยู่สองสามวินาทีแล้วรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอและสายตาท้าทายก็ปรากฎขึ้นมาบนดวงตาที่ใสซื่อของเธอ

ถ้าเกิดการประลองครั้งนี้สำเร็จเธอก็จะกลายเป็นคุณนายจ้าน แต่ถ้าเกิดล้มเหลวก็กลับไปเป็นคุณหนูคนโตของตระกูลซือเหมือนเดิม ไม่ขาดทุนอะไร

แล้วระหว่างทางกลับบ้าน โทรศัพท์มือถือของซือชิงหนิงก็ดังขึ้น เธอชำเลืองมองและอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว "ชีหลางโทรมาทำไมกัน"

“ผมไม่ให้รับ” จ้านฉิงเหย่พูดสั่งด้วยความบ้าอำนาจ

ณ ประตูหลักบ้านตระกูลซือ

รถของจ้านฉิงเหย่มาจอดอยู่ใต้ร่มไม้และซือชิงหนิงก็มองไปทางบ้าน จากนั้นหันกลับมามองชายที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดด้วยความไม่เต็มใจว่า "ฉันเข้าบ้านล่ะ!"

"ไปสิ" จ้านฉิงเหย่หันไปมองเธอ

หลังจากที่ซือชิงหนิงผลักประตูและลงไปจากรถ เธอก็ยืนอยู่หน้ารถและมองรถของเขาขับออกไปก่อนที่เธอจะเข้าไปในบ้าน

พอเธอก้าวเข้ามาในบ้าน เธอก็ได้ยินพ่อกับแม่กำลังคุยกันและก็ได้ยินเสียงแม่พูดโทษตัวเองว่า "เป็นเพราะฉันสอนเฉียนเชียน ได้ไม่ดี คนตระกูลชีถึงคิดว่าเฉียนเชียนไร้การศึกษาและไม่มีมารยาท"

"พอแล้ว อย่าโทษตัวเองเลย ต่อไปก็อบรมลูกให้ดีๆก็พอแล้ว ตระกูลชีไม่ยอมรับผิดชอบ มันก็ไม่แปลกหรอกที่เราจะไม่ยอมยกลูกเราให้ เฉียนเชียนจะได้ไม่ต้องไปทนทุกข์ทรมานที่ตระกูลชี" น้ำเสียงของพ่อซือดูโกรธเล็กน้อย

คนที่เขาโกรธคือตระกูลชี เขาไม่ได้โกรธลูกสาวของเขา

"พ่อคะแม่คะ หนูกลับมาแล้ว" ซือชิงหนิงเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าในมือ เมื่อเห็นแม่ตนตาแดงก่ำ เธอเข้าไปปลอบแม่ด้วยความเป็นห่วง "แม่คะ หยุดเสียใจได้แล้ว เรื่องในคืนนี้เป็นความผิดของหนู"