รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1239

“แม่ก็รู้ว่าชีหลางกับเฉียนเชียนทำผิดกับลูก แต่ว่าชิงหนิงสัญญากับแม่ได้หรือเปล่าว่าต่อไปลูกจะไม่รังแกเฉียนเชียนแล้ว ลูกทั้งสองล้วนเป็นแก้วตาดวงใจของแม่ ไม่ว่าลูกคนไหนจะทำตัวไม่ดี แม่ก็เป็นห่วงทั้งนั้น"

ซือชิงหนิงเข้าใจความทุกข๋ใจของแม่ แต่เธอก็ไม่สามารถให้แม่มาเข้าใจถึงสถานะจำยอมของเธอ โดยเฉพาะสิ่งที่ซืเฉียนเชียน ทำไว้กับเธอต่างๆนานา เธอไม่สามารถเล่าเรื่องน้อยใจพวกนี้ให้แม่ฟังได้

ได้แต่ทนเพียงแค่อดทนเท่านั้นครอบครัวนี้ก็จะไม่อยู่ในสภาพที่วุ่นวาย

"ตกลง หนูจะพยายามยอม" ซือเฉียนเชียนรับปาก วันนี้พ่อกับแม่ก็รับมือกับตระกูลชีมามากพอแล้ว

"ทำไมเฉียนเชียนยังไม่กลับมาอีก" พ่อซือรู้สึกกังวลเล็กน้อย "เด็กคนนี้เจ้าอารมณ์มาก ไม่ใช่ว่าไปมีเรื่องแล้วหรือเปล่านะ!"

แล้วเขาก็อดไม่ได้ที่จะโทรหาซือเฉียนเชียนอีกครั้งและปลายสายก็รับอย่างรวดเร็ว พ่อซือรีบถาม "เฉียนเชียน ลูกอยู่ที่ไหน รีบกลับบ้านเร็ว พี่สาวลูกกลับมาแล้ว"

“พ่อคะ หนูอารมณ์ไม่ค่อยดี หนูว่าจะกลับดึกหน่อย”

“นี่ก็ตั้งสี่ทุ่มแล้ว ดึกกว่านี้ไม่ได้แล้ว ส่งโลเคชั่นมาแล้วพ่อจะไปรับ” พ่อซือสั่ง

"ก็ได้ ไม่ต้องมารับหนู เดี๋ยวหนูกลับเอง" ซือเฉียนเชียนพูดมาจากปลายสาย

"พ่อจะให้เหล่าหลิวไปรับ"

"ไม่ต้อง หนูจะนั่งแท็กซี่กลับเอง" หลังจากพูดจบซือเฉียนเชียนก็วางสายไป

เมื่อซือชิงหนิงเห็นท่าทางที่กังวลของพ่อแม่ เธอก็เริ่มบ่นพฤติกรรมของซือเฉียนเชียน สี่ทุ่มแล้วก็ต้องกลับบ้าน เธอไม่เคยให้พ่อแม่ต้องกับกังวลเรื่องนี้เลย

และเวลาก็ผ่านไปจนเกือบจะห้าทุ่ม เธอถึงเห็นซือเฉียนเชียนเดินเข้ามาด้วยใบหน้าบูดบึ้งและพอซือเฉียนเชียนเห็น ซือชิงหนิงที่นั่งอยู่บนโซฟา สีหน้าของเธอก็ยิ่งหงุดหงิด

ซือชิงหนิงอยากจะพูดบางอย่างกับเธอ "เธอรู้เรื่องที่ชีหลางประสบอุบัติเหตุหรือยัง"

แล้วซือเฉียนเชียนก็ตกใจ "ประสบอุบัติเหตุอะไรกัน"

แล้วซือเฉียนเชียนก็อึ้งไปพักหนึ่ง เธอจำได้ว่ามันเป็นช่วงเวลาไม่กี่วินาทีสุดท้ายของไฟเขียว แล้วเธอก็วิ่งข้ามไปและไม่ได้ดูเลยว่าชีหลางได้ตามมาไหม แต่พอมาคิดดูแล้วก็สมน้ำหน้า ใครใช้ให้เขาตามมาล่ะ

ซือเฉียนเชียนพยักหน้าอย่างว่าง่าย "ตกลง!"

"รีบไปอาบน้ำเถอะ! เดี๋ยวแม่ให้ป้าน่าทำบะหมี่ให้"

"ไม่เอา บะหมี่ที่เขาทำไม่อร่อยเลย หนูจะกินบะหมี่ที่คุณแม่เป็นคนทำ" ซือเฉียนเชียนพูดด้วยริมฝีปากสีแดง หลี่น่ายืนอยู่ข้าง แท้ๆ แต่เธอก็ทำเหมือนรังเกียจหลี่น่ามาก

หลี่น่าก้มหน้าลง เธอทำอาหารมามากว่าสิบปีแล้วและทักษะการทำอาหารของเธอก็ยอดเยี่ยมที่สุด แต่ตอนนี้เธอกลับถูกซือเฉียนเชียนดูแคลนเธอก็เลยรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

"ป้าน่าทำอาหารอร่อยมากๆ แต่แค่มันไม่ถูกปากเธอ" ซือชิงหนิงพูดอะไรบางอย่างกับหลี่น่า

"อร่อยตรงไหน? ตระกูลนี้ต้องการแม่ครัวคนใหม่ ฉันกินอาหารรสเดิมๆซ้ำกันมานานจนจะอ้วกแล้ว" ซือเฉียนเชียนตะเบิงเสียงอย่างไร้ยางอาย

แล้วแม่ซือก็รีบปลอบเธอและพูดว่า "พอแล้วๆ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้แล้ว แม่จะทำอาหารให้เอง ลูกไปอาบน้ำได้แล้ว!"