“บริษัทของคุณน่าจะอยู่แถวนี้หรือเปล่าครับ ผมอยู่บริษัทอสังหาริมทรัพย์เป่าฮุย แล้วคุณล่ะ”
“ฉันอยู่ที่บริษัทอัญมณีหอรุ่ยเป่าค่ะ
“โอ้! เราสองคนอยู่บริษัทติดกันเลย! เสียงชายหนุ่มที่ปลายสายอุทานด้วยความประหลาดใจ
ถังจือซย่าก็มองออกไปนอกหน้าต่างเช่นกัน เธอพบว่าอาคารขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงข้ามเป็นอาคารของบริษัทอสังหาริมทรัพย์เป่าฮุย เธอยิ้ม “ใช่ค่ะ ฉันยังเห็นอาคารบริษัทของคุณจากตรงนี้เลย!”
“โอเคครับ ถ้าอย่างนั้นประมาณสิบเอ็ดโมงครึ่ง ผมจะไปรอที่หน้าประตูบริษัทของคุณ ถึงเวลาคุณก็ลงมาแล้วกันนะครับ”
“ขอบคุณมากค่ะ!”
“ไม่ต้องเกรงใจครับ”
หลังจากวางสาย ถังจือซย่ากลับมาที่ห้องประชุม และเมื่อประชุมเสร็จ หลี่เหมยเอียงศีรษะเข้ามาใกล้และยิ้ม “สงสัยว่ามื้อเที่ยงจะต้องเลี้ยงข้าวหนุ่มซะแล้วมั้ง!”
ถังจือซย่าพยักหน้า “ฉันก็คิดอย่างนั้นค่ะ”
“ฟังเสียงแล้วดูท่าทางหล่อไม่เบาเลย! ไม่รู้ว่าจะหน้าตาหล่อมั้ยนะ” หลี่เหมยหยอกเธอ
ถังจือซย่าเองก็รู้สึกว่า เสียงของชายคนนี้เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ดูแล้วน่าจะเป็นคนหนุ่มที่ขยันและมีความมุ่งมั่น
เวลาสิบเอ็ดโมงยี่สิบนาที ถังจือซย่าก็ไปรอที่ด้านล่างของอาคารแล้ว เธอรู้สึกโชคดีมากที่มีคนพบโทรศัพท์ของเธอแล้วนำมาคืนให้
ในขณะนั้นเอง รถแท็กซี่คันหนึ่งมาจอดอยู่หน้าประตู ถังจือซย่ารีบเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเป็นชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตก้าวลงมา ส่วนสูงประมาณเมตรแปดสิบเซน ดูสะอาดสะอ้าน และท่าทางกระฉับกระเฉง เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองเห็นถังจือซย่าก็ตะลึงอยู่พักหนึ่ง เขากะพริบตาและถามด้วยรอยยิ้ม “คุณคือคุณถังหรือเปล่าครับ”
“ใช่ค่ะ ฉันเองค่ะ” ถังจือซย่ารีบพยักหน้ายิ้มรับ
ชายหนุ่มรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้เธอ“นี่ครับ ลองดูว่ามีอะไรเสียหายไหม ผมเก็บไว้ในกระเป๋าตลอด”
ถังจือซย่ารู้สึกซาบซึ้งใจ แน่นอนว่าเธอไม่ได้ตรวจสอบอะไร แค่เธอได้รับมันคืนมาอีกครั้ง ก็นับเป็นโชคดีมากแล้ว
“ขอบคุณมากนะคะ พี่ชาย ถ้าหากพอมีเวลา ไปทานอาหารด้วยกันสักมื้อไหมคะ”
“ผมชื่อเซี่ยวชิน เป็นโปรแกรมเมอร์ ตอนนี้ผมต้องรีบกลับไปประชุมครับ ก็คงจะไม่ทานอะไรแล้ว ผมว่าเราสองคนน่าจะเป็นเพื่อนกันได้นะครับ”เซี่ยวชินเกาศีรษะเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าสาวสวยแล้ว เขาจะทำตัวไม่ค่อยถูกเท่าไหร่
“ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นเราแลกเบอร์ติดต่อกันนะคะ ถ้ามีเวลาว่าง ฉันจะขอเลี้ยงข้าวคุณ” ถังจือซย่าตอบด้วยความกระตือรือร้น
เมื่อแลกข้อมูลติดต่อกันแล้ว ถังจือซย่าส่งเขาขึ้นรถแท็กซี่ จากนั้นเธอก็กลับเข้าบริษัท ต้องบอกว่า เซี่ยวชินคนนี้ทิ้งความประทับใจที่ดีไว้ให้เธอไม่น้อย
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว
สรุปเรื่องไม่ไปต่อแล้วเหรอค่ะ ติดตามมาตลอดหายไปอีกรอบ เสียดายจังค่ะ กำลังสนุกเลย ด้วยเพราะเหตุผลอะไร ยังไงก็ขอขอบคุณค่ะที่ทำให้การอ่านมีความสุขกับตัวละครที่สร้างจินตนาการให้นะ่ค่ะ...
เรืองหยุดชะงักอีกรอบแล้ว ผู้แต่งไม่สบายหรือเปล่าค่ะ หรือติดอะไรยังก็ขอเป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ รอการกลับมาของนิยายเรื่องนี้อยู่ตลอดค่ะ...
หายไป 3 วันแล้ว ไม่ลงตอนเพิ่ม มีอะไรไหมค่ะ แอดมิน.....
หายไป 2 วันแล้ว ไม่ลงตอนเพิ่ม มีอะไรไหมค่ะ แอดมิน...
สนุกมากค่ะ อยากให้ลงสักวันล่ะ 20 ตอนเลยค่ะ สนุกมากๆๆและมีลุ้นด้วยว่าจะยังไงต่อ ต่อไปจะเป็นคู่ของท่านรองปะค่ะ รองประธาน น่ะจะมีนะ555...
น่าสงสารนางเอกจัง และสงสารพระเอกที่จะบอกคนที่ตนเองรักยังไง ว่าคู่หมั้นตัวเองเป้นญาติกัน...
ติดตามต่อค่ะ สนุกมากๆๆๆ...
ลุ้นเนี่ยเฟย จะได้สมหวัง กับคุณหนูอันไหมน๊า แต่ลุ่นอีกคู่ค่ะ รอติดตามต่อค่ะ เป็นกำลังใจทุกตอนสนุกมากค่ะ...
ตายล่ะ ใช่แบบเดียวกับ ที่เป็นแฟลตไดร์ปะล่ะ ถ้าใช้ก็ต้องหาอีก555 เป็นกำลังใจให้ค่ะรอติดตามตอนต่อไปสนุกมาก ๆๆๆ...
เกือบความจำกลับมาแล้ว ความรู้สึกคนรักกัน ต้องมีบ้าง ความรู้สึก ของอาเฟยเกิดขึ้น...