ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 6093
เมื่อพูดถึงตรงนี้ โจวเหลียงเวิ่นกล่าวด้วยน้ำเสียงน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย: “ผมหวังเป็นอย่างยิ่งที่บรรดาผู้คนจะสามารถจดจำได้ จดจำเอาไว้ว่าบรรพบุรุษของพวกเขา เคยใช้วิธีการที่ไร้เกียรติเป็นอย่างยิ่ง จากตะวันออก จากหัวเซี่ย แย่งชิงทรัพยากรจำนวนมาก ทั้งยังก่อให้เกิดการบาดเจ็บล้มตายอย่างน่าเวทนานับไม่ถ้วน ผมหวังว่าบรรดาผู้คนจะจดจำ ความชั่วร้าย ที่มากเกินจะบรรยายของบรรพบุรุษพวกเขาเอาไว้ตลอดไป!”
“ฉะนั้น ผมไม่สามารถรับเงินของพวกเขาได้ ยิ่งไม่ต้องการ!”
ผู้พิพากษาลำบากใจทันที ถ้าหากโจวเหลียงเวิ่นไม่รับเงินแม้แต่สตางค์แดงเดียว ถ้าอย่างนั้นเรื่องที่เขาปฏิเสธเงินค่าชดเชยนี้นั้นจะต้องก่อให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของประชาชนขึ้นอีกครั้ง และเมื่อประชาชนวิจารณ์เรื่องนี้ขึ้นมา ภายในใจจะคิดว่า จะต้องเป็นเพราะตระกูลรอธส์ไชลด์นำพาความเจ็บปวดมาให้เขามากจนเกินไป ดังนั้นเขาถึงไม่สนใจต่อเงินทองที่น่างดึงดูดใจจำนวนมากโดยสิ้นเชิง ยืนกรานไม่รับเงินของตระกูลรอธส์ไชลด์แม้แต่สตางค์แดงเดียว
ถ้าเป็นแบบนี้ละก็ ตระกูลรอธส์ไชลด์จะต้องถูกสังคมวิพากษ์วิจารณ์มากกว่าเดิมแน่นอน
และเวลานี้ เจ้าหน้าที่เรือนจำที่ไม่พูดจามาตลอดที่อยู่ด้านข้างรีบเดินมาข้างหน้า กล่าวอย่างสุภาพ: “สวัสดีคุณโจว ผมคือไบรอัน ไวท์รองพัศดีเรือนจำบรูคลิน ผมเป็นตัวแทนของเรือนจำบรูคลิน ผมขอแสดงความขอโทษอย่างสุดซึ้งสำหรับการปฏิบัติอย่างไม่ยุติธรรมทั้งหมดที่คุณได้ประสบพบเจอตอนที่อยู่ในเรือนจำบรูคลิน สิ่งที่ผมอยากจะพูดก็คือ พวกเราเองก็จะจ่ายเงินค่าชดเชยสำหรับความไม่ยุติธรรมที่คุณได้รับเช่นกัน......”
โจวเหลียงเวิ่นกล่าว: “คุณวางใจ หลังจากเรื่องนี้ผ่านไป ผมไม่มีทางหยิบยกเรื่องเงินค่าชดเชยกับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอย่างแน่นอน ไม่ว่าจะเป็นตระกูลรอธส์ไชลด์ หรือว่าเรือนจำบรูคลิน หรือแม้กระทั่งทั้งระบบตุลาการของสหรัฐอเมริกา”
พูดไป เขาถามไบรอันคนนั้น: “ในเมื่อผมได้ถูกประการว่าได้รับการปล่อยตัวแล้ว ถ้าอย่างนั้นขอถามว่าสิ่งของส่วนตัวของผมจะคืนให้ผมได้ไหม?”
“ได้ได้ได้ ได้แน่นอน!”
ไบรอันพยักหน้าซ้ำๆโดยไม่ลังเล จากนั้นหยิบกระเป๋าเครื่องใช้สำหรับใช้ที่เรือนจำโดยเฉพาะใบหนึ่งออกมา จากในกระเป๋าเดินทางที่พกติดตัว ด้านบนมีผนึก รวมทั้งข้อมูลส่วนตัวของโจวเหลียงเวิ่น
เขานำกระเป๋าเครื่องใช้ยื่นให้แก่โจวเหลียงเวิ่น เอ่ยปากกล่าว: “คุณโจว สิ่งของส่วนตัวของคุณอยู่ในนี้ทั้งหมด คุณโปรดตรวจนับดูว่ามีอะไรสูญหายหรือไม่”
VERIFYCAPTCHA_LABELบทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...