ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 6096
เฉินจื้อหมินตอบกลับ: “ถูกต้อง ง่ายดายแบบนี้ละครับ”
ท่านเอิร์ลจงหย่งตอบกลับด้วยความสงสัย: “เรื่องที่สามารถทำสำเร็จได้ง่ายดายขนาดนี้ ทำไมผู้มีพระคุณจะต้องให้พวกเราสองคนร่วมมือกัน? ด้วยความสามารถของนาย เพียงคนเดียวก็จัดการได้แล้ว”
เฉินจื้อหมินตอบ: “คุณพูดว่าเรื่องทั้งหมดนี่ราบรื่น ถ้าหากระหว่างทางเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ด้วยความสามารถของกระผม ไม่สามารถทำให้ไร้ข้อผิดพลาดได้แน่นอน ผู้มีพระคุณให้คุณมาที่นี่ น่าจะคิดเอาไว้แล้วเพื่อรับประกันความปลอดภัยเพิ่มขึ้นอีกทาง”
ในใจของท่านเอิร์ลจงหย่งมีความไม่สบายใจเล็กน้อย
เขายังไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ว่า ภารกิจนี้จะสามารถบรรลุผลอย่างสมบูรณ์ได้ง่ายดายขนาดนี้
ดังนั้น เขาจึงเตือนสติตัวเองในใจ: “จะต้องจับตามองคนแซ่โจวคนนั้นเอาไว้ให้ดี แล้วก็ต้องระวังสภาพแวดล้อมเอาไว้ให้ดีๆ ห้ามประมาทและเกิดความผิดพลาดใดๆไม่ได้อย่างเด็ดขาด!”
หลังจากนั้นไม่กี่นาที เฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งก็บินลงมาจากฟ้า ลงจอดที่ลานจอดชั้นบนของโรงพยาบาลแมนฮัตตันอย่างมั่นคง
ภายในห้องโดยสารของเฮลิคอปเตอร์ นอกจากนักบินแล้ว ยังมีเฉินจื้อหมินนั่งอยู่
เฉินจื้อหมินทำตามคำสั่งของเย่เฉิน หลังจากที่ขับรถมาเจอกับนักบินก่อนล่วงหน้า ให้โดยสารมากับเฮลิคอปเตอร์มายังชั้นบนของโรงพยาบาลแมนฮัตตัน
ทันทีที่เฮลิคอปเตอร์ลงจอด เฉินจื้อหมินจึงกล่าวกับนักบิน: “ไม่ต้องดับเครื่องเฮลิคอปเตอร์ นายไปก่อน ฉันรออยู่ที่นี่ก็พอ”
นักบินกล่าวถามด้วยสีหน้าสงสัย: “ประธานเฉิน.....คุณ......คุณขับเฮลิคอปเตอร์เป็นเหรอครับ?”
เฉินจื้อหมินกล่าวเรียบๆ: “เหลวไหล ถ้าหากไม่เป็น ทำไมฉันต้องให้นายไปก่อน?”
นักบินไม่ได้เป็นสมาชิกขององค์กรพั่วชิง เขาเป็นเพียงนักบินของบริษัทการบินแห่งหนึ่งภายใต้การดูแลของตระกูลอานเท่านั้น บริษัทที่เขาทำงาน รวมทั้งเฮลิคอปเตอร์ที่เขาขับ ล้วนเป็นกิจการของตระกูลอาน
อีกทั้ง บริษัทการบินแห่งนี้ ก็อยู่ภายใต้การดูแลของเฉินจื้อหมินมาตลอด ดังนั้นนักบินจึงไม่กล้าขัดเจตนารมณ์ของเขา
VERIFYCAPTCHA_LABELบทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...