ในใจเซียวฉางควนรู้สึกแย่มากไปอีก
แม้ว่าเขาจะอยากตบหม่าหลันสักสองฉาด แต่เขาก็รู้ว่า คำพูดของหม่าหลันกดดันตัวเองอยู่ตลอด ถ้าเวลานี้ตัวเองทำตามเย่เฉิน พูดขอเงินเย่เฉินจริง ๆ ก็คง นั่นไม่ใช่ขายหน้าหรอกหรือ?
เย่เฉินเห็นเขาลังเลไม่พูดสักที ในใจก็รู้สึกหมดหนทาง จึงเลิกห่วงเขา เออออตามคำพูดเซียวฉางควน แล้วจึงพูดว่า:“พ่อ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ ผมจะดูแลความปลอดภัยตัวเองอย่างดี ถ้าไม่มีอะไรผมไปเก็บของก่อน ค่ำก็จะเดินทางไปสนามบินแล้ว”
ใคร ๆ ก็เป็นลาที่ลงไปตามทางลาด แต่เซียวฉางควนนั้นเป็นลาที่ถูกคนลากลงมาจากทางลาดอยู่เสมอ หม่าหลันพูดไม่กี่คำก็ทำให้เขาพูดไม่ออกได้ เขาก็ได้แต่ไหลไปตามคำพูดของหม่าหลัน นี่คือจุดอ่อนนิสัยของและก็เป็นกุญแจสำคัญที่หม่าหลันรับมือเขา
เย่เฉินก็รู้ดีว่านิสัยเขาเปลี่ยนยาก ดังนั้นจึงไม่ให้โอกาสเขาอีก พอพูดจบ ก็หันหลังกลับเข้าไปในลิฟต์
เซียวฉางควนเห็นเย่เฉินจะขึ้นไปชั้นบน ในใจก็ยิ่งรู้สึกแย่มากขึ้น
เมื่อมองหม่าหลันที่มีรอยยิ้มของผู้ชนะ ก็รู้สึกว่าตัวเองตายเสียดีกว่า
เย่เฉินที่ขึ้นไปชั้นบนก็ถอนหายใจ เซียวฉางควนผู้เป็นพ่อตาเมื่อไหร่จะฝ่าฟันความลังเลและความอ่อนแอในจิตใจตัวเองได้ เมื่อไหร่ถึงจะดำเนินชีวิตตามที่ตัวเองต้องการอย่างแท้จริงได้นะ
……
เก็บของเสร็จ จนค่ำ เย่เฉินก็ออกจากบ้านคนเดียว ตั้งใจจะขับรถไปสนามบิน
ลงลิฟต์มาที่ชั้นหนึ่ง ก็เห็นเซียวฉางควนพ่อตาสูบบุหรี่อยู่ในปาก ยืนขึ้นมาจากโซฟา พูดด้วยรอยยิ้มว่า:“ลูกเขยคนดี จะเดินทางไปแล้วเหรอ?”
เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย:“ใช่ครับพ่อ ตอนนี้จะเดินทางไปสนามบิน”
เซียวฉางควนลูบมือ กำลังอยากพูดอะไร จู่ ๆ หม่าหลันก็เดินโซเซลงมาจากบันได แล้วพูดเสียงดังว่า:“นี่ ๆ ลูกเขยคนดี แม่มาส่งลูกแหละ!”
พูดไป ก็รีบเดินไป ช่วยเย่เฉินถือกระเป๋าเดินทาง เดินไปข้างนอกด้วยแรงทั้งหมดของตัวเอง ปากก็ยังไม่หยุดเร่ง:“ลูกเขยคนดี สายแล้ว ลูกรีบหน่อยล่ะ อย่าไปสนามบินสายจนทำให้การงานเสีย”
เซียวฉางควนก็มองเย่เฉินถูกหม่าหลันเร่งออกไปที่ประตู ด้วยใจที่หดหู่ ทำได้เพียงเดินตามออกไปด้วยความโมโห
เย่เฉินก็ไม่ให้โอกาสใด ๆ แก่เซียวฉางควนอีก เอากระเป๋าเดินทางยัดเข้าท้ายรถ bmw แล้วโบกมือให้ทั้งสองคน:“พ่อแม่ ผมไปก่อนนะ”
พูดจบ ก็เข้าไปในรถ แล้วเหยียบคันเร่งออกไปจากบ้าน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เย่เฉินมาถึงสนามบิน เครื่องบินพร้อมที่บินแล้ว เฉินจ้างโจงก็ถึงสนามบินจินหลิงตรงเวลา
หลังจากทั้งสองพบกันแล้ว ก็ขึ้นเครื่องบินส่วนตัวไปยังสหรัฐอเมริกาด้วยกัน เครื่องบินบินในเวลากลางคืน มุ่งหน้าไปยังนครนิวยอร์กที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งหมื่นกิโลเมตร

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...