ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5694
เมื่อทุกคนเห็นเขาหยิบภาพวาดออกมาจริง ๆ ก็พุ่งเข้ามาหาเขาทันที
แต่ว่า ทุกคนมาตรงนี้ไม่ได้เพื่อมาดูความสวยงามของภาพวาดสมัยราชวงศ์ถัง แต่มาดูว่าครั้งนี้เซียวฉางควนจะเล่นตลกอะไรอีก
เพราะยังไงแล้ว เซียวฉางควนก็ทำตัวตลก ได้ทุกวัน วันละหลายรอบจ
แต่ว่า เมื่อเซียวฉางควนกางม้วนภาพออก ทุกคนที่เตรียมจะขำเขา ก็เบิกตาโตทันที
ไม่มีใครคิดว่า ภาพวาดจะมีชีวิตชีวาได้ขนาดนี้
แต่ว่า คนส่วนมากมีความคิดต่อเซียวฉางควน ดังนั้นจึงตั้งข้อสงสัยขึ้นมาในตอนนี้
“นี่ไม่ใช่สไตล์การวาดภาพของราชวงศ์ถังนี่？ไม่แน่อาจจะถูกวาดขึ้นโดยจิตรกรในยุคนี้ก็ได้ จิตรกรที่เรียนรู้การร่างภาพแบบตะวันตกพวกนั้น วาดภาพเสมือนจริงได้เก่งที่สุด”
“ฉันว่าไม่เหมือนสไตล์การวาดภาพของราชวงศ์ถัง สไตล์ของราชวงศ์ถังน่าจะไม่เก่งขนาดนี้！”
“ใช่！ถ้ามีจิตรกรที่มีเจ๋งขนาดนี้ในราชวงศ์ถัง คงมีชื่อเสียงไปนานแล้ว！”
เมื่อทุกคนสงสัย ชายชราที่ก่อนหน้านี้ล้อเลียนเซียวฉางควนก็โพล่งออกมาด้วยความประหลาดใจ：“พระเจ้า นี่……นี่มันฝีมือวาดภาพของจิตรกร นั้นยอดเยี่ยมมาก！พูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นมัน！อย่าว่าอะไรเลย ทักษะการวาดภาพนี้แข็งแกร่งเกินไป ทุกลายเส้นนั้นสมบูรณ์แบบ รายละเอียดก็เยอะมาก จิตรกรที่วาดภาพมาทั้งชีวิตพวกนั้น ไม่อาจมีทักษะการวาดแบบนี้ได้！”
คน ๆ นี้พูดเป็นความจริง
คนธรรมดา ยากมากที่จะฝึกพู่กันแบบนี้
ยังไงแล้ว บรรพอาจารย์ตระกูลเจียงก็อยู่มาถึงหนึ่งร้อยสิบสามปี คนโบราณอย่างนี้ แทบจะไม่มีข่าวที่ไม่เคยได้ยิน และบรรพอาจารย์ตระกูลเจียงก็ไม่รู้วิธีฝึกฝนตนเอง ดังนั้นจึงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการฝึกฝนวาดภาพ แค่ทักษะนี้เพียงอย่างเดียว จิตรกรส่วนใหญ่ก็ไม่สามารถไล่ตามพวกเขาได้
ยิ่งไปกว่านั้น บรรพอาจารย์ตระกูลเจียงก็รอให้เมิ่งฉางเชิงกลับมาตลอด หลายทศวรรษผ่านไปวันแล้ววันเล่า ภาพเสมือนจริงของเมิ่งฉางเชิง ก็มีฝีมือดีมากจนไม่มีใครเทียบได้ และนี่คือภาพที่เขาพอใจที่สุด การวาดที่จำนวนมากแบบนี้ ไม่มีข้อบกพร่องใด ๆ สักนิด ช่างสมบูรณ์แบบที่สุด！
อีกคนเข้ามาใกล้ ใช้แว่นขยายมองดูอย่าละเอียด พูดอย่างตื่นเต้นว่า：“ภาพนี้……เป็นภาพบนผ้าไหมสมัยราชวงศ์ถังจริง……พื้นผิวนี้ แค่มองก็รู้ว่าเป็นของโบราณ ไม่ได้ปลอมกันได้ง่าย ๆ！และก็ ท่านหม่าพูดถูก！ทักษะการวาดเจ๋งมาก นับว่าเห็นแค่ครั้งเดียวชีวิตผมเลย ……”
ท่านหม่า เป็นหนึ่งในบุคคลยิ่งใหญ่ที่แข็งแกร่งที่สุดในงสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาดจินหลิง และเป็นสมาชิกที่ค่อนข้างมีชื่อในสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาดตอนนี้ ตลอดมา เสียงที่เชียร์ให้เขาเป็นรองประธานเซียวของสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาดก็เยอะมาก ดังนั้นเขาก็เป็นศัตรูที่ใหญ่ที่สุด ในสายตาเซียวฉางควน
เซียวฉางควนเห็นเขายังไม่เชื่อ ก็ขึ้นไปม้วนภาพ ม้วนไป พูดไปว่า “ถ้าคุณไม่เชื่อก็ไม่ต้องดู ผมเอาภาพผมมาให้คุณดู ยังต้องถูกสงสัยอีก ขี้เกียจมาไร้สาระด้วยแล้ว”
พอบุคคลยิ่งใหญ่เห็น ก็พูดอย่างสุภาพทันที：“เซียวฉางควน อ้อไม่สิ รองประธานเซียว ภาพวาดของคุณเจ๋งมากจริง ๆ ขอผมชื่นชมหน่อยได้ไหม？”
เซียวฉางควนถามย้อนว่า：“คุณบอกว่าภาพนี้เจ๋ง เจ๋งขนาดไหนเหรอ？”
บุคคลยิ่งใหญ่พูดโดยไม่ลังเล：“ทักษะการวาดที่ประณีตแบบนี้ เพิ่งเคยเห็นในชีวิตนี้！”
เซียวฉางควนถามอีกว่า：“งั้นนายยอมไหม？”
“ยอม ยอมอยู่แล้ว！”บุคคลยิ่งใหญ่พยักหน้าพูดอย่างไม่ลังเล：“ภาพวาดแบบนี้ทำลายการรับรู้ของผมในภาพวาดสมัยราชวงศ์ถัง ยอมเขาเลยจริง ๆ！”
เซียวฉางควนพยักหน้าอย่างพอใจ ยื่นภาพให้เขาแล้วพูดว่า：“ในเมื่อนายยอมแล้ว งั้นก็จะให้นายดู ดูให้พอเลย”
พูดจบ เขาก็มองไปที่คนอื่น ๆ อีกครั้ง พูดว่า：“เห็นไหม นี่คือวิธีที่คนสองคนที่มีความสามารถแท้จริงสื่อสารกัน！คนที่วัน ๆ เอาแต่นินทาคนอื่น พูดจาเหลวไหล หัวอ่อนไหวไปตามคำพูดคนอื่นอย่างคุณนี้ ที่จริงแล้วไม่เข้าใจอะไรเลยต่างหาก！หมาที่หน้าหมู่บ้านเห่า หมาทั้งหมู่บ้านก็เห่าตาม แต่คุณต้องถามก่อนว่าทำไมหมาถึงเห่า เพราะไม่มีหมาตัวไหนรู้หรอก！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...