ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5694

เมื่อทุกคนเห็นเขาหยิบภาพวาดออกมาจริง ๆ ก็พุ่งเข้ามาหาเขาทันที

แต่ว่า ทุกคนมาตรงนี้ไม่ได้เพื่อมาดูความสวยงามของภาพวาดสมัยราชวงศ์ถัง แต่มาดูว่าครั้งนี้เซียวฉางควนจะเล่นตลกอะไรอีก

เพราะยังไงแล้ว เซียวฉางควนก็ทำตัวตลก ได้ทุกวัน วันละหลายรอบจ

แต่ว่า เมื่อเซียวฉางควนกางม้วนภาพออก ทุกคนที่เตรียมจะขำเขา ก็เบิกตาโตทันที

ไม่มีใครคิดว่า ภาพวาดจะมีชีวิตชีวาได้ขนาดนี้

แต่ว่า คนส่วนมากมีความคิดต่อเซียวฉางควน ดังนั้นจึงตั้งข้อสงสัยขึ้นมาในตอนนี้

“นี่ไม่ใช่สไตล์การวาดภาพของราชวงศ์ถังนี่？ไม่แน่อาจจะถูกวาดขึ้นโดยจิตรกรในยุคนี้ก็ได้ จิตรกรที่เรียนรู้การร่างภาพแบบตะวันตกพวกนั้น วาดภาพเสมือนจริงได้เก่งที่สุด”

“ฉันว่าไม่เหมือนสไตล์การวาดภาพของราชวงศ์ถัง สไตล์ของราชวงศ์ถังน่าจะไม่เก่งขนาดนี้！”

“ใช่！ถ้ามีจิตรกรที่มีเจ๋งขนาดนี้ในราชวงศ์ถัง คงมีชื่อเสียงไปนานแล้ว！”

เมื่อทุกคนสงสัย ชายชราที่ก่อนหน้านี้ล้อเลียนเซียวฉางควนก็โพล่งออกมาด้วยความประหลาดใจ：“พระเจ้า นี่……นี่มันฝีมือวาดภาพของจิตรกร นั้นยอดเยี่ยมมาก！พูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นมัน！อย่าว่าอะไรเลย ทักษะการวาดภาพนี้แข็งแกร่งเกินไป ทุกลายเส้นนั้นสมบูรณ์แบบ รายละเอียดก็เยอะมาก จิตรกรที่วาดภาพมาทั้งชีวิตพวกนั้น ไม่อาจมีทักษะการวาดแบบนี้ได้！”

คน ๆ นี้พูดเป็นความจริง

คนธรรมดา ยากมากที่จะฝึกพู่กันแบบนี้

ยังไงแล้ว บรรพอาจารย์ตระกูลเจียงก็อยู่มาถึงหนึ่งร้อยสิบสามปี คนโบราณอย่างนี้ แทบจะไม่มีข่าวที่ไม่เคยได้ยิน และบรรพอาจารย์ตระกูลเจียงก็ไม่รู้วิธีฝึกฝนตนเอง ดังนั้นจึงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการฝึกฝนวาดภาพ แค่ทักษะนี้เพียงอย่างเดียว จิตรกรส่วนใหญ่ก็ไม่สามารถไล่ตามพวกเขาได้

ยิ่งไปกว่านั้น บรรพอาจารย์ตระกูลเจียงก็รอให้เมิ่งฉางเชิงกลับมาตลอด หลายทศวรรษผ่านไปวันแล้ววันเล่า ภาพเสมือนจริงของเมิ่งฉางเชิง ก็มีฝีมือดีมากจนไม่มีใครเทียบได้ และนี่คือภาพที่เขาพอใจที่สุด การวาดที่จำนวนมากแบบนี้ ไม่มีข้อบกพร่องใด ๆ สักนิด ช่างสมบูรณ์แบบที่สุด！

อีกคนเข้ามาใกล้ ใช้แว่นขยายมองดูอย่าละเอียด พูดอย่างตื่นเต้นว่า：“ภาพนี้……เป็นภาพบนผ้าไหมสมัยราชวงศ์ถังจริง……พื้นผิวนี้ แค่มองก็รู้ว่าเป็นของโบราณ ไม่ได้ปลอมกันได้ง่าย ๆ！และก็ ท่านหม่าพูดถูก！ทักษะการวาดเจ๋งมาก นับว่าเห็นแค่ครั้งเดียวชีวิตผมเลย ……”

ท่านหม่า เป็นหนึ่งในบุคคลยิ่งใหญ่ที่แข็งแกร่งที่สุดในงสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาดจินหลิง และเป็นสมาชิกที่ค่อนข้างมีชื่อในสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาดตอนนี้ ตลอดมา เสียงที่เชียร์ให้เขาเป็นรองประธานเซียวของสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาดก็เยอะมาก ดังนั้นเขาก็เป็นศัตรูที่ใหญ่ที่สุด ในสายตาเซียวฉางควน

เซียวฉางควนเห็นเขายังไม่เชื่อ ก็ขึ้นไปม้วนภาพ ม้วนไป พูดไปว่า “ถ้าคุณไม่เชื่อก็ไม่ต้องดู ผมเอาภาพผมมาให้คุณดู ยังต้องถูกสงสัยอีก ขี้เกียจมาไร้สาระด้วยแล้ว”

พอบุคคลยิ่งใหญ่เห็น ก็พูดอย่างสุภาพทันที：“เซียวฉางควน อ้อไม่สิ รองประธานเซียว ภาพวาดของคุณเจ๋งมากจริง ๆ ขอผมชื่นชมหน่อยได้ไหม？”

เซียวฉางควนถามย้อนว่า：“คุณบอกว่าภาพนี้เจ๋ง เจ๋งขนาดไหนเหรอ？”

บุคคลยิ่งใหญ่พูดโดยไม่ลังเล：“ทักษะการวาดที่ประณีตแบบนี้ เพิ่งเคยเห็นในชีวิตนี้！”

เซียวฉางควนถามอีกว่า：“งั้นนายยอมไหม？”

“ยอม ยอมอยู่แล้ว！”บุคคลยิ่งใหญ่พยักหน้าพูดอย่างไม่ลังเล：“ภาพวาดแบบนี้ทำลายการรับรู้ของผมในภาพวาดสมัยราชวงศ์ถัง ยอมเขาเลยจริง ๆ！”

เซียวฉางควนพยักหน้าอย่างพอใจ ยื่นภาพให้เขาแล้วพูดว่า：“ในเมื่อนายยอมแล้ว งั้นก็จะให้นายดู ดูให้พอเลย”

พูดจบ เขาก็มองไปที่คนอื่น ๆ อีกครั้ง พูดว่า：“เห็นไหม นี่คือวิธีที่คนสองคนที่มีความสามารถแท้จริงสื่อสารกัน！คนที่วัน ๆ เอาแต่นินทาคนอื่น พูดจาเหลวไหล หัวอ่อนไหวไปตามคำพูดคนอื่นอย่างคุณนี้ ที่จริงแล้วไม่เข้าใจอะไรเลยต่างหาก！หมาที่หน้าหมู่บ้านเห่า หมาทั้งหมู่บ้านก็เห่าตาม แต่คุณต้องถามก่อนว่าทำไมหมาถึงเห่า เพราะไม่มีหมาตัวไหนรู้หรอก！”