ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5888
วัดชีเสียยามค่ำคืน
ในอารามที่เป็นพื้นที่ปิดมีลานบ้านแห่งหนึ่ง หญิงสาวหน้าตาสละสลวยคนหนึ่งกำลังนั่งบนเก้าอี้สานบนลานบ้านและเงยหน้ามองขึ้นไปดูดาวในฤดูใบไม้ร่วง
หญิงชราที่หัวโล้นคนหนึ่งเดินออกมา เอาพรมผืนหนึ่งปูที่ขาของหญิงสาวหน้าตาสละสลวย แล้วพูดด้วยความเคารพ：“นายหญิง เครื่องบินของคุณชายบินขึ้นแล้วค่ะ”
“บินแล้วเหรอ？”หญิงหน้าตาสละสลวยคนนั้นได้ยิน ก็รีบมองไปบนท้องฟ้าไปทางสนามบิน
เห็นแสงระบิยระยับบนท้องฟ้าที่อยู่ไกล ก็อดถอนหายใจไม่ได้：“ไม่รู้ว่าแสงที่ระบิยระยับดวงไหนกัน ที่เป็นลำนั้นที่เฉินเอ๋อนั่ง”
พูดจบ เธอก็ถามหญิงชราอีกว่า：“เฉินเอ๋อไปกับไอ้โจงเหรอ？”
หญิงหน้าตาสละสลวยนี้ ก็คือแม่ของเย่เฉิน อานเฉิงซี
และหญิงชราด้านข้างอานเฉิงซี ก็คือหญิงชราแห่งซือไท่ตัวปลอม
หญิงชรานามสกุลซุน ชื่อว่าซุนจิ่นยู่ ติดตามอานเฉิงซีมาหลายปี บทบาทเหมือนกับพ่อบ้าน
เวลานี้ซุนจิ่นยู่จึงพูดกับอานเฉิงซีว่า：“ตอบนายหญิง คุณชายขึ้นเครื่องบินลำเดียวกับเฉินจ้างโจงจริง ๆ เครื่องบินของพวกเขาเร็วมาก น่าจะถึงนครนิวยอร์กเวลานครนิวยอร์กสองทุ่มกว่า”
“โอเค”อานเฉิงซีพยักหน้าเล็กน้อย พูดด้วยรอยยิ้มว่า：“หลายปีมานี้ปีเตอร์ลำบากมาก ฉันเองก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้ ถ้าเฉินเอ๋อหาเขาเจอ ฉันเชื่อว่าจะต้องช่วยเขาผ่านความยากลำบากไปได้แน่ และเขา ไม่แน่อาจจะช่วยเฉินเอ๋อหาวิธีเปิดจุดหนีว๋านได้แน่”
……
นครนิวยอร์กเวลาสองทุ่มครึ่ง
เย่เฉินถามอย่างแปลกใจ：“ดึกขนาดนี้เชียว？”
เฉินจ้างโจงพยักหน้าแล้วพูดว่า：“สาเหตุหลักเพราะค่าใช้จ่ายถูก ลูกค้าที่มาทาน ส่วนมากเป็นคนทำงาน และส่วนมากก็ยังเป็นคนเข้าเมืองผิดกฎหมายไม่มีตัวตน ปกติพวกเขาทำงานเสร็จเช้ามืดอย่าเงดียว ดังนั้นเวลาเปิดกิจการของพวกเราก็เลยดึกหน่อย รอพวกเขากินกันเสร็จ พวกเราก็ปิดร้าน”
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม：“โอเค ในเมื่อดำเนินกิจการค่อนข้างดึก งั้นพวกเราไปถึงแล้วยังมีข้าวกินอีกมื้อ”
เฉินจ้างโจงพูดว่า：“งั้นลุงจะโทรหาเฉียงไจ่ ให้เขาเตรียมตัวให้พร้อม”
เย่เฉินถาม：“ลุงโจง ลุงมาสหรัฐอเมริกาครั้งนี้ได้บอกเฉียงไจ่หรือยัง？”
“ยัง”เฉินจ้างโจงพูดว่า：“ครั้งนี้ค่อนข้างฉุกระหุก ลุงยังไม่ได้บอกเขา เพราะเป็นห่วงว่าถ้าไม่มีเวลาไปหาเขา บอกไปแล้วก็ไม่ดี”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...