ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5889
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า：“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ไม่ต้องโทรหาเขา พวกเราไปเซอร์ไพรส์เขาเลยเถอะ”
“ได้ครับ！”เฉินจ้างโจงตอบตกลงอย่างรวดดร้ว ท่าท่างเต็มไปด้วยความหวัง อดไม่ได้ที่จะพูดกับเย่เฉินว่า：“คุณชาย บอกตรง ๆ นะ ผมเห็นเฉียงไจ่เป็นลูกชายของตัวเองมาตลอด วันไหนไม่เจอเขา ก็คิดถึงเขามาก
เย่เฉินเข้าใจเป็นอย่างดี
เฉินจ้างโจงใช้ชีวิตในสหรัฐอเมริกาอย่างทุกข์ยาก สองสามปีมานี้ก็ดีขึ้น มีฟางเจียซินอยู่ข้าง ๆ ก็ถือว่ามีครบทุกอย่างในชีวิต
แต่พอฟางเจียซินจากไป เขาก็เปิดร้านห่านย่างเข้าเมืองอย่างผิดกฎหมายเพียงลำพัง ช่วงเวลานั้นใช้ชีวิตอย่างลำบากและน่าสิ้นหวังจริง ๆ
เฉียงไจ่ สำหรับเขาแล้วไม่ใช่แค่เด็กกำพร้า หรือเพื่อนที่รับมาเลี้ยง แต่เป็นสิ่งที่ประคับประคองชีวิตเขามากกว่า
……
หลังจากทั้งสองออกจากสนามบิน เย่เฉินก็เช่ารถเชฟโรเลตธรรมดา ไปไชน่าทาวน์กับเฉินจ้างโจง
มาสหรัฐอเมริกาครั้งนี้ เย่เฉินยังไม่ได้ให้ใครเตรียมอะไรที่สหรัฐอเมริกา และก็ไม่ได้บอกเฟ่ยเข่อซิน ทำตัวเงียบ ๆ ไว้ปลอดภัย และยังหาเบาะแสที่ซ่อนไว้ลึกนั้นได้ง่ายขึ้นด้วย
ขับรถมายังไชน่าทาวน์อันคุ้นเคย ร้านห่านย่างก่อนหน้านี้ของเฉินจ้างโจงยังเปิดทำการอยู่จริง ๆ
เย่เฉินจอดรถไว้ เฉินจ้างโจงก็แทบรอไม่ไหวที่จะเปิดประตูรถออก
พูดไป เขาก็รีบมองดูนาฬิกา เมื่อเห็นว่าสามทุ่มกว่าแล้ว จึงรีบพูดว่า：“โอ้ยลุงโจง ดูสิลุงจะมาก็ไม่บอกผมล่วงหน้า ผมจะได้ไปรับลุง ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว งั้นผมเก็บร้านพาคุณกับคุณเย่ไปหาที่พักก่อนดีกว่า！”
พูดจบ เขาก็ไม่รอให้เฉินจ้างโจงพูด จึงรีบพูดกับลูกค้าคนนั้นว่า：“ขอโทษครับคุณผู้ชาย วันนี้ผมมีธุระเล็กน้อย ต้องปิดร้านล่วงหน้าแล้ว ข้าวมื้อนี้ผมจะห่อกลับบ้านให้นะครับ ไม่คิดเงินดีไหม？”
ลูกค้าคนนั้นได้ยิน ก็รีบพยักหน้าตอบตกลง ลุงโจงที่อยู่ด้านข้างกลับขมวดคิ้ว แล้วถามเขาว่า：“เฉียงไจ่ พูดกับลุงมาตรง ๆ เจอเรื่องลำบากอะไรใช่ไหม？”
กำลังพูดอยู่นั้น จู่ ๆ ด้านนอกก็มีดังของมอเตอร์ไซค์ เสียงดังนั้นใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ และดังขึ้นเรื่อย ๆ
เฉียงไจ่ดูตื่นตระหนกอย่างมาก รีบพูดว่า：“ลุงโจง คุณเย่ ผมมีเรื่องต้องจัดการเล็กน้อย เชิญท่านทั้งสองขึ้นไปหลบชั้นบนก่อนดีกว่า！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...