ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5890
เมื่อเห็นเฉียงไจ่ดูตื่นตระหนก เย่เฉินที่ไม่ได้พูดอะไรเลยก็ตระหนักได้ว่า ด้านนอกมีเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ เป็นไปได้สูงว่ะมาหาเขา
เวลานี้เฉินจ้างโจงตระหนักได้ว่าเฉียงไจ่อาจจะซวยเป็นแพะรับบาปได้ จึงถามเสียงคมกริบว่า：“เฉียงไจ่ พูดกับลุงมาตรง ๆ คุณไปมีเรื่องกับใครกันแน่？”
เฉียงไจ่เห็นว่าเรื่องนี้ปิดต่อไปไม่ได้แล้ว จึงอธิบายว่า：“ลุงโจง แก๊งนี้ที่มามีแต่แก๊งใหม่ของนครนิวยอร์ก……”
เฉินจ้างโจงอุทานออกไปว่า：“คุณติดหนี้นอกระบบเหรอ？！”
เฉียงไจ่รีบอธิบายว่า：“เปล่าครับลุงโจง！แต่พวกเขาเพิ่งเข้ายึดไชน่าทาวน์สองวันก่อน ตอนนี้กำลังเก็บเงินคุ้มครอง เดือนละสามพันดอล ถ้าไม่จ่าย ก็จะลงมือทุบตีคน ขู่ว่าจะทำลายร้าน”
เฉินจ้างโจงขมวดคิ้วถามว่า：“ไชน่าทาวน์ไม่ใช่ว่ามีแก๊งคนเชื้อสายจีนดูแลตลอดเหรอ？หลายปีนี้ก็มีค่าคุ้มครองเดือนละสามร้อยดอลลาร์มาตลอด ทำไมจู่ ๆ ถึงถูกคนแย่งไปล่ะ？”
เฉียงไจ่ถอนหายใจ และพูดว่า：“อาทิตย์ที่แล้วแก๊งคนเชื้อสายจีนสู้กับพวกเขาอย่างดุเดือด สูญเสียไปเป็นจำนวนมาก พี่ต้าเหว่ยยอมแพ้ มอบไชน่าทาวน์ให้กับพวกเขาแล้ว……”
เฉินจ้างโจงตกใจเล็กน้อย จากนั้นจึงถามเขาว่า：“แก๊งใหม่ที่เพิ่งมาเป็นมาอย่างไรบ้าง？เอาแต่พูดว่าเดือนละสามพันดอลลาร์ นี่มันโกงไปเปล่า？”
เฉียงไจ่พูดอย่างโมโหว่า：“ใครว่าไม่ใช่ล่ะ！พวกเราและร้านรอบ ๆ ก็ทำงานหาเข้ากินค่ำกันทั้งนั้น ต้องจ่ายค่าเช่าบ้าน ค่าแรง เพราะว่าไม่มีตัวตนที่ถูกกฎหมาย ทำงานอย่างหนักก็ต้องเอามาจ่ายอีกหลายพัน พวกเขาต้องการสามพัน เท่ากับว่าทุกคนต้องทำงานหนักเพื่อเอาเงินมาให้เขา！”
เฉินจ้างโจงพูดอย่างโมโหว่า：“ไร้เหตุผลเสียจริง！”
เฉียงไจ่พูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า：“ผมโทรแจ้งตำรวจแล้วบอกตำรวจว่าพวกเขาจะกลับมาอีก ตำรวจบอกว่าไม่มีกำลังตำรวจเพียงพอที่จะมาเฝ้าที่นี่ ให้ผมโทรหา 911 ทันที แต่จะมีประโยชน์อะไร ...……ถ้าอีกฝ่ายพกปืนมาจริง ๆ ผมตายไปแล้วแปดครั้ง ตำรวจก็คงจะยังมาไม่ถึงด้วยซ้ำ”
พูดไป เฉียงไจ่ก็ถอนหายใจยาว พูดว่า：“พวกเขาเป็นพลเมืองสหรัฐอเมริกา เราเป็นผู้อพยพผิดกฎหมายที่ไม่มีตัวตน ตำรวจสหรัฐอเมริกาก็ไม่สนความเป็นความตายของพวกเราอยู่แล้ว ……”
ระหว่างที่พูด เสียงรถมอเตอร์ไซค์ก็มาอยู่ที่หน้าร้านห่างย่างแล้ว เฉียงไจ่ดูตื่นตระหนกทันที รีบพูดกับเฉินจ้างโจงและเย่เฉินว่า：“ลุงโจง คุณเย่ พวกคุณขึ้นไปข้างบนเถอะ！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...