ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5886
เซียวฉางควนโดนว่าแบบนี้ ก็หน้าแดงก่ำทันที พูดไปอย่างลังเลและโกรธจัดเล็กน้อยว่า：“ใครว่าผมจะเอาเงินลูกเขยคนดี ผมพูดเหรอ？ผมเรียกลูกเขยคนดีเพราะอีกเรื่อง คุณอย่ามาใส่ร้ายคนอื่น！”
หม่าหลันได้ยินอย่างนี้ ก็ไม่เถียงกับเขาอีก แต่หันไปหาเย่เฉินแล้วพูดว่า：“ลูกเขยคนดี เขาพูดอะไรลูกได้ยินแล้วใช่ไหม ไม่ว่าเขาจะทำตัวน่าสงสารแค่ไหน ลูกก็อย่าให้เขาสักแดง！”
เซียวฉางควนโมโหทันที เงยหน้าขึ้นว่า：“หม่าหลัน ทำไมคุณเป็นคนแบบนี้？เรื่องเงินนี่พูดอยู่ได้ไม่จบใช่ไหม？”
หม่าหลันจงใจส่ายหน้า พูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ว่า：“ทำไม？ในเมื่อคุณไม่ได้มาขอเงินลูกเขยคนดี งั้นฉันบอกลูกเขยคนดีไม่ต้องให้เงินคุณ แล้วคุณโกรธทำไม？”
“คุณ……คุณ……”เซียวฉางควนคิดไม่ถึงว่า หม่าหลันจะป้องกันตัวเองได้แกร่งขนาดนี้ เปิดโปงความคิดของตัวเองออกมา โดนเธอพูดขนาดนี้แล้ว แล้วตัวเองจะมีหน้าไปขอเงินเย่เฉินได้อย่างไรล่ะ？
เซียวฉางควนที่มีแต่เสียเปรียบ ไม่อาจตอบโต้ได้เลย จึงได้แต่พูดด้วยความโกรธ：“ผม……ผมไม่ได้คิดจะเอาเงินลูกเขยคนดี ……ผมแค่อยากเตือนลูกเขยคนดี ออกไปข้างนอกระวังตัวด้วย！”
หม่าหลันจงใจแกล้งทำเป็นถอนหายใจอย่างโล่งอก พร้อมกับเอามือสองข้างลูบหน้าอกไขว้กัน และพูดด้วยความกลัวว่า：“โหยเซียวฉางควน คุณทำฉันตกใจเสียจริง ฉันคิดว่าคุณจะหน้าด้านขอเงินลูกเขยคนดี！ลูกเขยคนดีหาเงินอย่างยากลำบาก คุณมีมือมีเท้า อย่าใช้เงินเขาเลย”
เซียวฉางควนพูดด้วยความโกรธว่า：“ผมว่านะหม่าหลัน เกิดอะไรขึ้นกับคุณเหรอ？ผมก็บอกแล้วไงไม่ได้คิดจะเอาเงินกับลูกเขยคนดี คุณเอาแต่พูดเหน็บไม่จบใช่ไหม？”
ดังนั้น เขามองเซียวฉางควน แล้วถามไปว่า：“พ่อ พ่อก็มีเงินไม่พอใช้ใช่ไหม？ถ้าใช่ก็บอกมา เดี๋ยวผมโอนให้”
เซียวฉางควนได้ยินก็ตื่นเต้นเล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงคำเยาะเย้ยที่หม่าหลันกระทำต่อตัวเอง และ flag ที่ตัวเองเพิ่งปักไว้ เขาก็รู้สึกละอายใจจนอยากตบหน้าตัวเอง
ดังนั้น เซียวฉางควนก็ไม่รู้จะตอบเย่เฉินอย่างไร
เวลานี้หม่าหลันเห็นเย่เฉินดูจะให้เงินเซียวฉางควน ก็ร้อนใจอย่างมาก รีบพูดว่า：“ลูกเขยคนดี พ่อลูกเพิ่งพูดเองว่ามี เขามีมือมีเท้าหาเงิน อีกอย่าง ตอนนี้พ่อลูกก็เป็นคนในแวดวงวัฒนธรรม และยังเป็นรองประธานสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาด พูดง่าย ๆ คือเป็นคนมีหน้ามีตา แล้วลูกมาให้เงินเขาแบบนี้ หักหน้าเขาหรือเปล่า？”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...