ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1147
คนที่เซียวฉางเฉียนเกลียดที่สุดไม่ใช่เฉียนหงเย่น ภรรยาที่มีชู้คนนั้นของเขา แต่ทว่าคนที่เขาเกลียดเข้ากระดูกดำ คือ หม่าหลันที่เหยียดหยามเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เมื่อเขาคิดถึงหมวกสีเขียวยี่สิบกว่าใบแกว่งไกวตามสายลมบนระเบียงของหม่าหลัน ในใจของเซียวฉางเฉียนก็เกลียดเธอจนอยากทุบหม่าหลันออกเป็นหมื่น ๆ ชิ้น
ทุกครั้งที่หมวกสีเขียวยี่สิบใบล่องลอยอยู่ในสายลม เขาจะถูกเฆี่ยนตีอย่างโหดเหี่ยม
ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าถ้าเขาจะแก้แค้น ถ้าอย่างนั้นเขาจะเริ่มลงมือที่หม่าหลัน ไม่มีใครที่จะเหมาะสมไปกว่านี้แล้ว
และที่สำคัญก็คือ การแก้แค้นหม่าหลันจะไม่กระตุ้นความเกลียดชังของเย่เฉิน
ไม่อย่างนั้นหากทุกคนเริ่มลงมือกับเซียวชูหรันก็เท่ากับสะกิดต่อมโมโหของเย่เฉิน จนมีโอกาสเรียกหายนะแห่งความตายมาสู่ตัวเอง
แม้แต่อู๋ตงไห่ก็ไม่กล้าลงมือกับเซียวชูหรัน ดังนั้นครอบครัวของเขาจึงไม่สร้างความยุ่งยากแบบนั้นได้
ข้อเสนอของเซียวฉางเฉียนนั้นได้รับการอนุมัติจากทั้งครอบครัวในทันที
ช่วงนี้หม่าหลันมักจะพยายามเหน็บแนมครอบครัวของพวกเขาเสมอ ทำให้ทุกคนโกรธมาก เขาคิดหาจุดอ่อนของเธอเพื่อคิดหาวิธีจัดการกับเธอให้ทั้งครอบครัวได้หายแค้น
ดังนั้นเซียวไห่หลงจึงรีบถาม: “พ่อ มีวิธีอะไรดี ๆ ก็บอกพวกเราเร็ว!”
เซียวฉางเฉียนกัดฟัน แล้วพูดว่า: "หาโอกาสที่จะทำลายชื่อเสียงของเธอให้ป่นปี้ ทำให้เธอกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งประเทศ และรู้สึกเหมือนถูกผู้คนแทงข้างหลังซะบ้าง!"
เมื่อเซียวฉางเฉียนพูด แล้วก็พูดอีกว่า “ยังมีอีก! ทำให้เธอติดกามโรคจะดีที่สุด!”
เซียวฉางเฉียนดุว่า "คุณหาคนอื่นไม่ได้เหรอ?"
เซียวไห่หลงพูดว่า "มองหาใครล่ะ?"
“ฉันจะรู้ได้อย่างไร ลองหาดูสิ หาคนหนุ่มแข็งแรง เป็นโรคจะดีที่สุด!”
เซียวไห่หลงกล่าวอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก "หาแบบนั้นไม่เจอจริง ๆ ..."
เซียวฉางเฉียนตบริมฝีปากของเขา และพูดว่า “ฉันจะหามันเอง แม้ว่าฉันจะหาคนมีโรคไม่เจอ ฉันก็ต้องหาคนจัดการหล่อน!”
……
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...