ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1466

ในสายตาของกู้เย้นจง ตระกูลเย่และตระกูลซูเป็นมังกรสองตัวที่แข่งขันกัน

ความแตกต่างของความแข็งแกร่งระหว่างทั้งสองนั้นไม่ต่างมากเกินไป แต่ตระกูลซูยังคงเอาชนะตระกูลเย่

อันที่จริงในช่วงปีแรกๆ จุดแข็งของทั้งสองบริษัทนั้นแทบจะเรียกได้ว่าใกล้เคียงกัน

หากไม่ใช่เพราะการเสียชีวิตก่อนวัยอันควรของเย่ฉางอิงตั้งแต่อายุยังน้อย ตระกูลเย่อาจแซงหน้าตระกูลซูภายใต้การนำของเขาไปแล้ว

แต่เป็นเพราะการล่มสลายของอัจฉริยะของเย่ฉางอิงตระกูลเย่ไม่มีผู้สืบทอด ดังนั้นตระกูลซูจึงค่อย ๆ เปิดสถานะขึ้นเล็กน้อย

แต่กู้เย้นจงเชื่อว่าหากเย่เฉินมาเพื่อสืบทอดตระกูลเย่ และแต่งงานกับลูกสาวของเขาเย่เฉินจะมีทั้งตระกูลเย่และตระกูลกู้อยู่ในมือของเขาในเวลานั้น

แม้แต่ในอนาคต ทั้งสองบริษัทก็สามารถหลอมรวมเข้าด้วยกันได้อย่างลึกซึ้ง

ถ้าเป็นแบบนี้ เย่เฉินจะสามารถเอาชนะธุรกิจทั้งหมดได้

แต่เขาไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เย่เฉินจะสามารถจัดการเรื่องทั้งหมดในจินหลิงได้ จากนั้นกลับไปที่เย่นจิงเพื่อแต่งงานกับลูกสาวของเขา

แต่กู้เย้นจงไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้และไม่ได้เร่งเขา แต่เขามองเขาลึกๆแล้วตบไหล่เขาและพูดอย่างจริงจัง "ไปกันเฉินเอ๋อ ไปหาพ่อแม่ของนายกันเถอะ !"

เย่เฉินพยักหน้าเบา ๆ และพูดว่า “ลุงกู้ ผมต้องการซื้อดอกไม้ให้พวกเขาสองพวงมีร้านดอกไม้อยู่ใกล้ ๆ หรือไม่?”

"นายไม่จำเป็นต้องซื้อหรอก" กู้เย้นจงกล่าว "หลังจากที่เราออกไป น้าหลินของนายก็ได้เตรียมไว้ให้แล้ว ตอนนี้พร้อมแล้วพวกเรากลับบ้านกัน หลังจากสองแม่ลูกเสร็จเราไปภูเขาเย่หลิงซางด้วยกัน!"

เย่เฉินกล่าวอย่างซาบซึ้ง “ลำบากน้าหลินเลยครับ สิ่งเหล่านี้ควรเป็นผมที่เป็นลูกชายจัดการ…”

เดิมทีอยู่ลึกเข้าไปในภูเขาไม่มีผู้คนหรือถนนใด ๆ หลังจากที่ตระกูลเย่เลือกสร้างสุสานบรรพบุรุษที่นี่ พวกเขาสร้างถนนที่มุ่งสู่เชิงเขาและสร้างถนนที่คดเคี้ยวไปตามไหล่เขา การลงทุนเป็นอย่างมาก ใหญ่

ในอดีตภูเขานี้และถนนสายนี้ถูกปิด เนื่องจากทรัพย์สินถูกซื้อและถนนได้รับการลงทุนอย่างอิสระ ยานพาหนะทางสังคมอื่นๆและผู้คนไม่ได้รับอนุญาตให้เข้า รถของกู้เย้นจง สามารถเข้าไปได้ นี่หรือเพราะทักทายตระกูลเย่ก่อน!

ในเวลานี้เย่เฉินกำลังนั่งอยู่ในรถโรลส์รอยซ์และเข้าใกล้ภูเขาเย่หลิงซางมากขึ้นเรื่อยๆ

ในอีกสิบนาทีเขาจะสามารถเห็นพ่อแม่ของเขาที่แยกทางกันมาเกือบสิบแปดปี

แม้ว่าหยินและหยางจะแยกจากกัน แต่เขาก็ยังไม่สามารถระงับความตึงเครียดในใจได้

เขามองไปที่ภูเขาเย่หลิงซางและพูดในใจอย่างเงียบ ๆ ว่า "พ่อแม่ ในที่สุดลูกก็ได้มาหาแล้ว ... "