ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1486
ด้วยเหตุนี้ ชายชราจึงรีบบอกกับต่งรั่งหลินทันทีว่า:"มาๆๆ รั่งหลิน มาทำความรู้จักกับคุณชายกู้หน่อย!"
ตา ลุงใหญ่ และพ่อของต่งรั่งหลิน มีความเห็นเป็นเอกฉันท์อย่างน่าประหลาดใจ เกี่ยวกับการแต่งงานของต่งรั่งหลิน
พวกเขาทั้งหมดรู้สึกว่า ต่งรั่งหลินควรแต่งงานกับคุณชายจากตระกูลระดับสูง เพื่อที่จะสามารถช่วยเหลือตระกูลต่งได้อย่างเพียงพอ
นี่คือเหตุผลที่พวกเขาส่งต่งรั่งหลินไปทำงานที่ตี้เหากรุ๊ปในจินหลิน
แต่ว่า ต่งรั่งหลินไปจินหลิงตั้งนาน แม้แต่หน้าของประธานตี้เหากรุ๊ปก็ไม่เคยเจอ ดังนั้นพวกเขาจึงค่อยๆ หมดความอดทนกับเรื่องนี้
ตอนนี้ พวกเขามองกู้เหว่ยเลี่ยงที่อยู่ตรงหน้า พวกเขาทั้งหมดมีความคิดเดียวกัน หวังว่าต่งรั่งหลินจะสามารถอยู่กับกู้เหว่ยเลี่ยงได้ ถ้าเป็นเช่นนั้น ตระกูลต่งจะสามารถทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าได้
ทันทีที่กู้เหว่ยเลี่ยงเห็นต่งรั่งหลิน ก็มองจนตาค้าง
แม้ว่าในเย่นจิงจะมีผู้หญิงที่สวยมากมาย แต่ในตระกูลใหญ่ๆ มีผู้หญิงที่สวยไม่มากนัก
เพราะยังไง มันเป็นเรื่องยากสำหรับคนที่จะมีภูมิหลังที่ยอดเยี่ยม และมีหน้าตาดีในเวลาเดียวกัน
แม้ว่าตอนนี้ตระกูลต่งจะดูแย่ไปหน่อย แต่ต่งรั่งหลินสวยจริงๆ!
ดังนั้น กู่เหว่ยเลี่ยงชอบต่งรั่งหลินทันที
เขายื่นมือไปหาต่งรั่งหลินทันที และพูดอย่างสุภาพว่า"คุณต่ง ยินดีที่ได้รู้จักครับ!"
สีหน้าของต่งรั่งหลินค่อนข้างเย็นชา เธอจงใจไม่ยื่นมือออกไป แต่พยักหน้าและพูดว่า"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ คุณกู้"
เมื่อกู้เหว่ยเลี่ยงได้ยินเช่นนี้ เขาคิดกับตัวเองว่า หากเป็นของสะสมของแท้ของลุงใหญ่จริงๆ เขาจะไม่ขายมันอย่างแน่นอน
เพราะยังไง เขาก็ให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับของโบราณ เหมือนกับปี่เซียะ มีแต่เข้าไม่มีออก หลายปีมานี้ เขาได้ซื้อภาพวาดที่มีชื่อเสียงต่าง ๆ ว่ากันว่าภาพวาดมีมูลค่าหลายหมื่นล้าน
แม้ว่าราคาซื้อขายของพัดนี้จะอยู่ที่ 48.88 ล้าน แต่จากที่เขารู้จักลุงมา มันคงเป็นไปไม่ได้ ที่ของสะสมจะถูกเอาออกมาจากมือของเขา
ยิ่งไปกว่านั้น เขาและตระกูลต่งไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ ตระกูลต่งอยากประจบ ก็ยังไม่มีโอกาสเลย เขาจะเอาของสะสมเป็นของขวัญให้นายหญิงใหญ่ต่งได้อย่างไร?
ดังนั้น สรุปได้ว่า พัดตรงหน้านี้เป็นปลอม!
เมื่อเล่นนี้ กู้เหว่ยเลี่ยงก็ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาทันที:"ไอ้โง่ที่ไหน แม้แต่ของสะสมของลุงฉันยังกล้าเลียนแบบ? อยากตายมากเหรอ?"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...