ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1749
แม้ว่าซูรั่วหลีจะเย้ยหยันกับการแสดงของเย่เฉิน แต่ก็เพราะรูปลักษณ์ภายนอกตื้นๆ ของเย่เฉินที่เป็นแบบนี้ ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายเล็กน้อยกับเย่เฉิน
หลังจากนั้น เธอก็เดินเข้ามาที่ด้านข้างของเย่เฉิน และนั่งลงข้างๆ ที่นั่งเขาโดยตรง
ทันทีที่นั่งลง ซูรั่วหลีก็ใช้หางสายตา และมองดูเย่เฉินอย่างเงียบๆ ขึ้นมา
นี่ไม่ใช่เพราะเธอสงสัยเย่เฉินอะไร แต่เพราะนิสัยที่ระมัดระวังตามปกติของเธอ
ในแต่ละสภาพแวดล้อมที่ไปถึง สิ่งแรกที่เธอจะทำก็คือต้องมีความเข้าใจต่อสิ่งแวดล้อมนั้นอย่างลึกซึ้ง เพื่อให้ได้ข้อมูลเพิ่มเติมที่อาจเป็นประโยชน์
ก่อนอื่นเธอสังเกตเย่เฉินอยู่พักหนึ่ง และพบว่าชายผู้นี้หน้าตาหล่อดีจริงๆ และดูค่อนข้างสบายตาอยู่บ้าง
แต่เมื่อมองดูบนร่างของตัวเองเป็นครั้งคราว ดวงตาที่มองตรงๆ แบบนั้น ทำให้คนดูค่อนข้างอึดอัด
ดังนั้น ซูรั่วหลีจึงหันกลับมา มองไปที่เย่เฉิน และริเริ่มถามด้วยรอยยิ้มว่า “คุณเป็นคนจีนใช่ไหม?”
เย่เฉินคาดไม่ถึงว่า นักฆ่าหญิงของตระกูลซูคนนี้จะหันหน้ามาพูดกับตัวเอง ดังนั้นเขาจึงแกล้งทำเป็นดีใจ แล้วถามด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยว่า “คนสวยคุณดูออกได้อย่างไรว่าผมเป็นคนจีน? นี่ก็ไม่ใช่เที่ยวบินที่บินไปจีนเลย”
ซูรั่วหลียิ้มเล็กน้อย และพูดอย่างจริงจังว่า “ความแตกต่างระหว่างผู้ชายชาวญี่ปุ่นและผู้ชายชาวจีนมันก็ค่อนข้างเยอะมากพอสมควรอยู่ ตัวอย่างเช่น ผู้ชายชาวญี่ปุ่นโดยทั่วไปจะโกนขนคิ้ว และทรงผม และสไตล์การแต่งตัวของพวกเขาก็จะไม่เหมือนกันด้วย”
เย่เฉินยิ้มและกล่าวว่า “คนสวยเป็นคนที่ช่างสังเกตจริงๆ ”
ซูรั่วหลีพยักหน้า และถามเขาว่า “ท่านชายมาจากที่ไหนของประเทศจีนเหรอ? ”
เย่เฉินกล่าวอย่างไม่เป็นทางการว่า “ผู้คนจากซูหาง”
หลังจากพูด เย่เฉินก็ลดเสียงต่ำลง แล้วพูดว่า “บอกอะไรที่น่าตื่นเต้นกว่านี้แก่คุณหน่อย!”
ซูรั่วหลีพยักหน้า “ยินดีที่จะรอรับฟัง”
เย่เฉินงอนิ้วให้เธอ แล้วพูดว่า “คุณเข้ามาใกล้ผมหน่อยแล้วผมจะบอกคุณ”
ซูรั่วหลีอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย และพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาเล็กน้อยว่า “คุณก็พูดแบบนั้นได้เลย”
เย่เฉินทำหน้าบึ้ง “ความลับนี้จะบอกต่อหน้าผู้คนจำนวนมากขนาดนี้ได้อย่างไร? ถ้าคุณอยากจะฟังก็เข้ามาฟังใกล้ๆ ถ้าคุณไม่อยากจะฟังก็ช่างมันไปเถอะ”
ความโกรธของซูรั่วหลีก็เกิดขึ้นมาในทันที เมื่อเห็นเย่เฉินอยากจะแต๊ะอั๋งตัวเองอย่างเป็นจริงเป็นจัง ก็แทบอดไม่ไหวที่อยากจะตบหน้าเขาแรงๆ
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...