ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2664
เหออิงซิ่วตามหาซูรั่วหลีมานานแล้ว ถึงแม้เธอจะไม่เคยยอมแพ้ แต่ลึก ๆ ในใจยังคงรู้สึกว่าโอกาสที่จะหาลูกสาวเจอนั้นน้อยมาก
จนกระทั่งในใจของเธอได้ยอมรับความจริงที่ว่าลูกสาวของตนเองนั้นตายไปแล้ว แต่แรงผลักดันหลักที่เกิดจากความรักของแม่ที่อยู่ลึกลงไปในใจของเธอ กระตุ้นให้เธอตามหาต่อไป เพราะนี่เป็นปัจจัยเดียวที่ทำให้เธอมีชีวิตอยู่ได้
ในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ เหออิงซิ่วรู้สึกว่าขอแค่ลูกสาวยังมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าตนเองจะแลกด้วยอะไร ตนเองก็รับได้ แม้ว่าลูกสาวของตนเองจะบาดเจ็บและเป็นอัมพาต ขอแค่ลูกสาวยังมีชีวิตอยู่ เธอก็พอใจแล้ว
อย่างไรก็ตาม แม้แต่ฝันเธอยังไม่กล้าที่จะฝัน ตอนนี้ไม่เพียงแต่ลูกสาวยืนอยู่ต่อหน้าเธอด้วยสภาพที่ไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย กระทั่งแม้แต่ผลการฝึกฝนก็ทะลวงก้าวหน้าไปมาก
นี่เป็นทุกขลาภ และเป็นเพราะหายนะจากการถูกตามฆ่า จนทำให้ได้รับโชค!
แค่สามารถทะลวงเส้นเริ่นได้สำเร็จ คือจุดสูงสุดที่ตลอดชีวิตของยอดฝีมือศิลปะการต่อสู้มากมายไม่กล้าคาดหวังว่าจะสามารถไปถึง!
อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง การทะลวงเส้นเริ่นได้สำเร็จ อย่างน้อยก็จะทำให้ผลการฝึกฝนของซูรั่วหลี ก้าวกระโดดข้ามไปห้าถึงหกสิบปีจากความเร็วในการฝึกปกติ
ดังนั้นลูกสาวโชคดีมากขนาดนี้ เธอในฐานะแม่จะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร
คุณชายเย่คนที่อยู่ตรงหน้า เป็นคนช่วยชีวิตลูกสาวของตนเองไว้ และทำให้ผลการฝึกฝนของลูกสาวตนเองก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ดังนั้นในส่วนลึกในใจของเหออิงซิ่ว กระทั่งเต็มใจที่จะใช้ชีวิตของตนเองเพื่อตอบแทนบุญคุณที่ยิ่งใหญ่ของเย่เฉิน
เมื่อเย่เฉินเห็นเหออิงซิ่วคุกเข่าต่อหน้าตนเอง เขากำลังจะก้าวเดินออกไปช่วยพยุง ซูรั่วหลีก็รีบคุกเข่าอยู่ข้างแม่ทันที
ด้านหนึ่งเป็นการตอบแทนบุญคุณ และอีกด้านหนึ่งเป็นเพียงเพราะตนเองตกหลุมรักเขานานแล้ว
นอกจากนี้ เธอยังรู้ดีว่าตนเองในฐานะลูกสาวนอกสมรสนั้นไม่คู่ควรกับเย่เฉิน เช่นเดียวกับแม่ของตนเองเหออิงซิ่วและพ่อของตนเองซูโสว่เต้าในตอนนั้น แม้ว่าพวกเขาจะมีความรู้สึกที่ดี แต่ท้ายที่สุดแล้วพวกเขาก็ถูกแบ่งชนชั้นเป็นเจ้านายและคนรับใช้ ดังนั้นเธอหวังว่าตนเองจะสามารถอยู่เคียงข้างเย่เฉินเหมือนที่แม่อยู่เคียงข้างพ่อ
นั่นเป็นเหตุผลที่เธอบอกเย่เฉินว่า เธอเต็มใจที่จะอยู่เคียงข้างและติดตามเขา
เมื่อเหออิงซิ่วได้ยินประโยคนี้ เธอเข้าใจการเลือกของลูกสาว
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...